ταινία της εβδομάδας: Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι

1313334_billboard2.0.jpgΞέρεις από την αρχή ότι θα δεις κάτι ξεχωριστό. Σε προετοιμάζει κι ο «αντιεμπορικός» τίτλος. Δεν μπορείς να ξέρεις τι σε περιμένει βέβαια, αλλά αρκούν μερικά λεπτά για να καταλάβεις ότι παρακολουθείς ένα από τα αριστουργήματα της χρονιάς. Πρώτα, μια ιστορία που παραπέμπει σε τραγωδία: Η Μίλντρεντ, που η κόρη της δολοφονήθηκε εδώ και μήνες, κάνει μια απελπισμένη κίνηση για να τραβήξει το ενδιαφέρον του κόσμου και κυρίως των αστυνομικών της μικρής πόλης ώστε να βρουν επιτέλους τους ενόχους. Νοικιάζει τρεις πινακίδες σ’ έναν απόμερο δρόμο μόνο και μόνο για να «διαφημίσει» την απελπισία της και να στείλει μηνύματα οργής για την ανικανότητα των διωκτικών αρχών. Αυτή όμως είναι μόνο η αρχή.
Η μάνα είναι μια τραγική φιγούρα. Έχει όλο το δίκιο του κόσμου να αποζητά την τιμωρία των δολοφόνων. Αλλά όσο εκτυλίσσεται η ιστορία (και οι ένοχοι εξακολουθούν να αναζητούνται) τα στερεότυπα του καλού και του κακού διαλύονται. Η Μίλντρεντ ξεφεύγει από κάθε λογική και οι «αντίπαλοί» της αποδεικνύονται δραματικά πρόσωπα –καθένας με το δικό του φορτίο. Οι θύτες και τα θύματα δεν ξεχωρίζουν πια, το δίχτυ της κοινής απελπισίας τους ενώνει. Ναι, η απώλεια της Μίλντρεντ δεν αναπληρώνεται και θα τη στοιχειώνει  για πάντα (το ύφος της ταινίας είναι κοντινό με εκείνο του περυσινού: «Μια πόλη δίπλα στη θάλασσα»). Πόσο τη νομιμοποιεί αυτό για να μεταμορφωθεί σε τιμωρό; Πού αρχίζει η ευθύνη για όσα έγιναν; Κι αν κατά βάθος το μεγαλύτερο φταίξιμο ανήκει στην ανοχή ή την αδιαφορία που δείχνουν οι χάρτινοι άνθρωποι της μικρής πόλης που παρακολουθούν με την άνεση του θεατή όσα συμβαίνουν και υποστηρίζουν ή καταριούνται ανάλογα με αυτά που τους πλασάρουν τα τοπικά μέσα;

Είμαστε όλοι το ίδιο ένοχοι, το ίδιο μπλεγμένοι, το ίδιο απελπισμένοι. Η απονομή της δικαοσύνης σε έναν τόσο χαοτικό κόσμο είναι κάτι πολύ ιδανικό για να είναι αληθινό. Αυτή είναι η ζωή σε όλα τα μικρά Έμπινγκ του κόσμου. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Μάρτιν ΜακΝτόνα με την ευαισθησία αλλά και την δύναμη της γραφής του αποτυπώνει ακριβώς το είδος της απελπισίας που ταιριάζει στην εποχή μας. Δεν είναι δική μας αποκλειστικότητα η απόγνωση, φυσικά, αλλάζει απλώς ανάλογα με τις εποχές ο τρόπος που την βιώνουμε και ο τρόπος που προσπαθούμε να αντιδράσουμε. Πάνω από αυτή την απόγνωση μπορείς πάντα να υψωθείς –έστω και για λίγο – με ένα χαμόγελο, όπως εκείνο το ένα και μοναδικό χαμόγελο της ΜακΝτόρμαντ σε όλο το φιλμ – τη μόνη στιγμή που η πέτρινη φυσιογνωμία της γίνεται για λίγο πιο «ανθρώπινη».  Η τέχνη μας χαρίζει συχνά αυτό το χαμόγελο. Και η ταινία παρ’ όλα αυτά που συμβαίνουν δεν μας βαραίνει. Μας λυτρώνει.

Ερμηνεία ζωής – μια Άννα Μανιανι του «Μάμα Ρόμα» μεταφερμένη στην εποχή μας- από την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ. Όσο για τον Μάρτιν ΜακΝτόνα είχε πριν από αρκετά χρόνια δώσει δείγμα γραφής με την πολύ καλή μαύρη κωμωδία «Αποστολή στη Μπρυζ» και αργότερα τους «Επτά Ψυχοπαθείς». Το σινεμά είναι όμως απλώς ένα διάλειμμα στη σημαντική του διαδρομή στο Αγγλικό Θέατρο, ως σκηνοθέτης και δραματουργός εδώ και χρόνια.

Λεπτομέρειες για να πείσουν τους αναποφάσιστους: Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Ταινίας, Α’ Γυναικείου Ρόλου για την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Σαμ Ρόκγουελ και Σεναρίου. Και έπονται, λογικά, τα Όσκαρ.

 

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Μάρτιν ΜακΝτόνα
Πρωταγωνιστούν: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Σαμ Ρόκγουελ, Γούντι Χάρελσον, Τζον Χοκς, Πίτερ Ντίνκλατζ
Διάρκεια: 115 λεπτά

Γρηγόρης Παπαδογιάννης

 

Advertisements