Λόγια της θλίψης, ένα κείμενο της Ελένης Βλάχου

tristan et isolde_thumb«Άτιμος είναι ο κόσμος ετούτος», συλλογίστηκε, «άτιμος, άδικος. Θεέ μου, πως τον κρατάς στην αγκαλιά σου και δεν τον τινάζεις κάτω να γίνει χίλια κομμάτια• να ξαναγίνει λάσπη και να πλάσεις καινούριο κόσμο καλύτερο; Δεν είσαι πολυέσπλαχνος, δεν είσαι παντοδύναμος; Δε βλέπεις το παιδί ετούτο που πεινάει και τρώει χώμα;»
Μας έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης στο έργο «Οι αδερφοφάδες».

«Σταματήστε πια αυτή την άθλια τραγωδία.
Όλα είναι λάθος, τα πρόσωπα, ο τόπος, ο χρόνος.
Ποιος μοίρασε τους ρόλους;»
Μα έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης.

Λίγα λόγια μεγάλων συγγραφέων και ποιητών. Λόγια που γράφτηκαν πριν από χρόνια. Λόγια που μέσα τους χώρεσαν όλη την αδικία και τη παραφροσύνη ετούτου του κόσμου. Μια αδικία που δεν έπαψε ποτέ και, συγχωρήστε με για την απαισιοδοξία μου, δε θα πάψει όσο ο άνθρωπος θεωρείται το λογικό ον αυτού του κόσμου. Μια παραφροσύνη που κάθε φορά μας εκπλήσσει για τις ανεξάντλητες καινοτομίες της. Και κυρίως για το θράσος όλα αυτά να βαφτίζονται κάθε φορά με καινούριους, μοντέρνους επιστημονικούς, κοινωνικούς ή άλλους ωραιοποιημένος και ακαταλαβίστικους όρους.
«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις»
Καταλήγει, μάλλον με απόγνωση ο Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημα «περιμένοντας τους βαρβάρους» οι οποίοι αποτελούν μια «κάποια λύσις». Ίσως μια λύση υποταγής ή παραίτησης αλλά λύσις…
Προσωπικά, αισθάνομαι πως όσο ζούμε σε έναν κόσμο που πεθαίνουν τα παιδιά από έλλειψη φαγητού, που πνίγονται τα παιδιά για να γλιτώσουν από το πόλεμο, που τα παιδιά κουβαλάνε όπλα μεγαλύτερα από το μπόι τους αντί για παιχνίδια, που το αίμα χύνεται αλύπητα, που η ανθρώπινη ζωή μετράει σε χαρτονομίσματα, που ο υποτιθέμενος πλούτος δε σπαταλιέται να ταΐσει παιδιά αλλά στο να σκοτώσει παιδιά, που οι βάρβαροι κάθε λογής έχουν το ακαταλόγιστο των ευθυνών τους… δεν έχεις να περιμένεις και πολλά… ίσως και τίποτα.

«Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από τη ξηρά»
Ουαρσάν Σάιρ (Σομαλή ποιήτρια και συγγραφέας)

Τα λόγια αυτά γράφτηκαν από μια Σομαλή ποιήτρια συγγραφέα και εκπαιδευτικό γεννημένη το 1988.

Αν δεν είναι λυπηρό να γράφουμε για την ίδια θλίψη στο μακρινό τότε και στο κοντινό τώρα, να γράφουμε όμως ακριβώς για την ίδια θλίψη χωρίς όρους και νούμερα αλλά με το συναίσθημα της αλήθειας, τότε τι είναι;

Advertisements