Καϊνισμός, ένα κείμενο του Παναγιώτη Φάμελλου

Μια πτώση,  μικρότεροΜετά από πολύ καιρό χωρίς τηλεόραση στο σπίτι, την επανενεργοποιήσαμε και κάνοντας ζάπινγκ βράδυ καθημερινής πετυχαίνω συνέντευξη του καλού συγγραφέα Βαγγέλη Ραπτόπουλου σε κρατικό κανάλι (ποιο ιδιωτικό κανάλι θα είχε καλεσμένο συγγραφέα για συνέντευξη;) στην οποία μιλάει για το βιβλίο του «Η πιο κρυφή πληγή» που αναφέρεται στα Δεκεμβριανά του ’44. Σε κάποιο σημείο ο συγγραφέας, μεταξύ άλλων εύστοχων παρατηρήσεων, μιλώντας για την κρίση λέει πως η σύγχρονη ελληνική ελίτ δεν κάνει τίποτα για να ανακουφίσει τα κατώτερα στρώματα που συνθλίβονται και εξωθούνται σε βίαιη φτωχοποίηση, δεν διεκδικεί παρά μόνο τη δική της προστασία, αφήνοντας τον κοινωνικό ιστό να καταρρεύσει.
> Μετά από λίγες ώρες σηκώνομαι να ετοιμαστώ για τη δουλειά και για να διώξω τη νύστα και μέχρι να συντονιστώ με την καφετιέρα ανοίγω ξανά την τηλεόραση, πάλι σε κρατικό κανάλι και βρίσκομαι να παρακολουθώ ντοκιμαντέρ για τη ζωή των αετών. Επιστήμονες τοποθέτησαν κάμερα σε αετοφωλιά και κατέγραψαν τη γέννηση και τις πρώτες μέρες ζωής δυο αετόπουλων. Το πρώτο αυγό γεννήθηκε και εκκολάφθηκε με τέσσερις μέρες διαφορά από το δεύτερο κι αυτό είχε δυσμενέστατες επιπτώσεις στην ανάπτυξη του μικρότερου νεοσσού. Το πρώτο νεογνό, τέσσερις μέρες πιο δυνατό και πιο ανεπτυγμένο, έπαιρνε όλη την τροφή που πρόσφεραν οι γονείς μην αφήνοντας το μικρότερο να τρώει, όχι μόνο μέχρι να χορτάσει το ίδιο αλλά και μετά, όταν είχε ικανοποιήσει την πείνα του και σταματούσε. Τότε το δεύτερο, ξεθαρρεύοντας, άρχιζε κι εκείνο να βγάζει τους χαρακτηριστικούς ήχους – σήματα προς τους γονείς πως πεινάει αλλά πριν προλάβει να ταϊστεί, το μεγάλο του επιτίθονταν και το καταπλάκωνε εμποδίζοντάς το να τραφεί. Σταδιακά και μετά τις συνεχόμενες απογοητεύσεις, το μικρότερο αετόπουλο σταμάτησε να διεκδικεί τροφή, ακόμα και να παράγει τις απαραίτητες φωνές γι’ αυτήν και καθόταν απλώς σε μια γωνιά της φωλιάς παραιτημένο μέχρι που πέθανε από την πείνα.
Οι επιστήμονες εξηγούσαν πως δεν μπορούσε κανείς να επέμβει και πως η διαδικασία της φυσικής επιλογής και της επιβίωσης του ισχυρότερου είναι αμείλικτη.
Μια πρώτη σκέψη μου αφορούσε την «απαθή» και «ανάλγητη» στάση των γονιών αετών που δεν παρέμβηκαν για να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων δίνοντας τροφή και στο πιο αδύναμο παιδί τους. Δεν ξέρω από ορνιθολογία και ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα αυτό (από Βικιπαίδεια): «Τα περισσότερα είδη (αετών) γεννούν δύο αβγά, με διαφορά 3-4 ημερών, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαφορά μεγέθους και, συνήθως, το μεγαλύτερο σκοτώνει το μικρότερο, ένα φαινόμενο που ονομάζεται Καϊνισμός (Fratricide) που, ανάλογα με το είδος, μπορεί να είναι υποχρεωτικός ή μη υποχρεωτικός. Οι γονείς σπάνια επεμβαίνουν στο φαινόμενο.»
Μια δεύτερη σκέψη, πίνοντας τον καφέ και ενθυμούμενος και συνδυάζοντας και τις απόψεις του Ραπτόπουλου περί ελληνικής ελίτ, ήταν πως οι ανθρώπινες συμπεριφορές είναι απλώς ένα κομμάτι μιας απέραντης, παγκόσμιας βαρβαρότητας.
Μετά ντύθηκα και έφυγα για τη δουλειά.

Ο Παναγιώτης Φάμελλος ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και εργάζεται σε τράπεζα. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογές διηγημάτων, σε περιοδικά και στο διαδίκτυο. Έχει μεταφράσει το δοκίμιο «Γάτες και Σκύλοι» του H. P. Lovecraft. Η συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Μια πτώση πριν το τέλος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Παράξενες Μέρες».

Advertisements