Μια δολοφονία…, ποίημα της Γεωργίας Ανδρουλιδάκη

μηγβ1 9-2015Θα ‘χεις λοιπόν, να λες στα εγγόνια σου
πως την ποίηση τη γνώρισες βίαια..
Είχε το σώμα μιας γυναίκας,
που δεν ήταν ευνουχισμένη απ την κοινωνία..
Είχε άγρια ένστικτα
κι επιχειρούσε επανειλημμένα να σ’ εξοντώσει
σε κλασματικές διαιρέσεις του είναι σου..
Σ’ έσκιζε με τα νύχια της..
Σ’ έτρωγε με τη γλώσσα της..
Σε κούφαινε με την ανάσα της..
Θηλυκή ύαινα ήταν σαρκοβόρα..
Τις νύχτες καιροφυλακτούσε πάνω στο κρεβάτι σου…
Τις μέρες φορούσε διάφανα και λικνιζόταν σαν εταίρα…
Περίμενε την ώρα της αδυναμίας σου να σε κατασπαράξει..
«Ευτυχώς η ιστορία της γνωριμίας μου με την ποίηση,
έλαβε αίσιον τέλος!
Την πάλεψα με όλο μου το είναι και τη σκότωσα, παιδιά μου..
Κι σήμερα σας μιλώ ασφαλής και σώος τας φρένας…»
Η ιστορία σου θα κλείνει με τη τούτη δω τη φράση
και ένα φευγαλέο βλέμμα πάνω στο τζάκι
σιγουριά ότι το θήραμα σου ακίνδυνο
τρέφει την ιστορία της πιο αποτρόπαιης δολοφονίας σου…

ο πίνακας είναι του Δημήτρη Τούλιου

Advertisements