ΤΑΙΝΙΕΣ/ΚΡΙΤΙΚΗ Το μεγάλο σορτάρισμα και άλλες ιστορίες

(γράφει ο Γρηγόρης Παπαδογιάννης)
**
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΡΤΑΡΙΣΜΑ
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΡΤΑΡΙΣΜΑΠολύ πριν το 2008 και τη χρεοκοπία της Lehman Brothers που οδήγησε τελικά σε παγκόσμια οικονομική κρίση υπήρχαν κάποιοι περίεργοι τύποι στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα και έξω από το «σύστημα» που είχαν προβλέψει την καταιγίδα που ερχόταν. Δεν χρειαζόταν να είσαι ιδιοφυϊα. Ήταν αρκετό να θέλεις να δεις το πρόβλημα. Το ζήτημα, τότε και τώρα, είναι ότι κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί ένα πρόβλημα έστω και αν έχει όλα τα στοιχεία στα χέρια του –όσο πετάει στα σύννεφα. Αυτό είναι το πολύ διδακτικό κομμάτι της ταινίας του Άνταμ ΜακΚέι, αν και πιο σωστό θα ήταν να μιλούσαμε κυρίως για το βιβλίο του Μάικλ Λιούις στο οποίο βασίζεται το φιλμ. Βέβαια, ο ΜακΚέι διαχειρίζεται πολύ καλά την ιστορία που έχει και ξεφεύγει από τα δύσκολα, όπως τις απαραίτητες πληροφορίες για τα κόλπα της χρηματιστηριακής αγοράς, που τις δίνει με έξυπνο τρόπο στο θεατή. Παραμένει το γεγονός ότι υπάρχουν πολλά στοιχεία από την χρηματιστηριακή αργκό που όσο διασκεδαστικός κι αν ειναι ο τρόπος που περνάνε στο στόρι παραμένεις αποκλείεται να τα καταλάβεις όλα. Άλλωστε και μέσα στην ίδια την ταινία παρουσιάζονται χρηματιστηριακοί όροι που έχουν επινοηθεί ακριβώς για να θολώνουν τα νερά. Εδώ λοιπόν έχουμε μια ταινία καταγγελίας με πολλά στοιχεία ντοκιμαντέρ και παρ’ όλα αυτά μια ταινία εξαιρετικών ηθοποιών. Και μπορεί ο Ράιαν Γκόσλινγκ να είναι εντυπωσιακός και ο Στιβ Καρέλ να πλησιάζει το όνειρό του να αναδειχτεί σε Τομ Χανκς της δεκαετίας (ο οποίος αντίστοιχα είχε γίνει κάτι σαν τον Τζέιμς Στιούαρτ των νάιντις) δηλαδή ο ηθοποιός που ξεκινάει από απλές ταινίες και κωμωδιούλες και αναδεικνύεται σε σταρ με γκάμα που απλώνεται σε όλα τα είδη, αλλά ο Κριστιάν Μπέιλ είναι μια σκάλα πάνω από όλους. Στο ρόλο του διαχειριστή κεφαλαίων Μάικλ Μπάρι, δίνει μια απίστευτη περσόνα που κινείται στα όρια ανάμεσα στην μεγαλοφυϊα και την παράνοια και αντικατοπτρίζει τον τραγικό ρόλο του προφήτη μιας καταστροφής στην οποία ποντάρει τα πάντα και δικαιώνεται αλλά ποτέ δεν απαλλάσεται από την δική του μοναξιά.
Η ταινία είναι όσο δυνατή μπορεί να γίνει μια mainstream ταινία. Σου λέει τα άσχημα νέα όσο πιο ωμά μπορεί. Όλα ήταν (και είναι) μια τεράστια φούσκα; Αυτό είναι μάλλον φανερό από την ταινία. Το σενάριο όμως πάει ένα βήμα παραπάνω και σε πληροφορεί ότι όχι μόνο ήταν όλα εν γνώσει των «υπεύθυνων» αλλά ουσιαστικά τα προκάλεσαν κιόλας. Έχεις τελικά την αίσθηση ότι βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ τύπου Zeitgeist για το τέλος του καπιταλισμού. Που δεν έρχεται όμως. Γιατί πάντα θα υπάρχουν κορόιδα. Που τα δημιουργεί το καπιταλιστικό σύστημα. Ώστε να τα εκμεταλλεύεται. Για να το στηρίζουν. Και πάει λέγοντας.
THE BIG SHORT
Σκηνοθεσία: Άνταμ ΜακΚέι
Πρωταγωνιστούν: Κριστιάν Μπέιλ, Στιβ Καρέλ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Μαρίζα Τομέι

**
JOY
joy-movie-review-by-matthew-luke-brady-771916Ωραία είναι η ιστορία της Τζόι Μανιάνο, της νοικοκυράς που επινόησε ένα φοβερό σφουγγαρόπανο και έγινε πάμπλουτη μέσα από το telemarketing. Παρακολουθούμε την δύσκολη πορεία της μέχρι να τα καταφέρει, τη συμπονάμε και για την αλλοπρόσαλη οικογένειά της αλλα όταν έρχεται η ώρα να σκεφτείς τι ακριβώς κατάφερε ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ («The Fighter», «Οδηγός Αισιοδοξίας», και το εξαιρετικό «Οδηγός Διαπλοκής») με τους συνήθεις πρωταγωνιστές του (Λόρενς, Κούπερ) καταλαβαίνεις ότι το μόνο που αξίζει στην ταινία είναι το σφουγγαρόπανο. Αυτό θα το αγόραζα ευχαρίστως. Για τις αλλες γυναίκες που ακόμη σφουγγαρίζουν θα μιλήσει κανείς;
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ο. Ράσελ
Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς, Μπράντλεϊ Κούπερ, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Έντγκαρ Ραμίρεζ

**
ΝΙΟΤΗ
youth_header-620x373Ο Φρεντ, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας που έχει πλέον αποσυρθεί, και ο φίλος του ο Μικ, σκηνοθέτης που το παλεύει ακόμη, περνούν το καλοκαίρι τους σε ένα πολυτελές θέρετρο των Άλπεων. Τους ενώνουν κοινές αναμνήσεις αλλά τους διαχωρίζει απόλυτα η στάση τους απέναντι στην τρίτη ηλικία και το επερχόμενο τέλος. Ο συνθέτης προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από τη ζωή, ο σκηνοθέτης θέλει να ζήσει έντονα μέσα από την τέχνη του ως την τελευταία στιγμή. Ο Σορεντίνο, σκηνοθέτης της «Τέλειας Ομορφιάς» που γοήτευσε τους πάντες (προσωπικά θεωρώ αριστούργημα την προηγούμενη ταινία του, το Il Divo ενώ έχει κάνει άλλη μια εντελώς αποτυχημένη με πρωταγωνιστή τον Σον Πεν) αυτή τη φορά κρατάει μόνο τον απόηχο του Οκτώμισι από τη αγάπη του για τον Φελίνι και φτιάχνει μια εξαιρετική ταινία που μιλάει για τον «μεγάλο αποχαιρετισμό» στη ζωή. Δεν μπορείς να μην υποκλιθείς στην παράσταση των δύο πρωταγωνιστών στο λυκόφως της καριέρας τους (συν την απίθανη εμφάνιση της Τζέιν Φόντα). Και αυτό βέβαια σου αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση στο τέλος. Παραπλανητική εντελώς η αφίσα της ταινίας που παραπέμπει σε κάτι ιταλικές κωμωδίες της δεκαετίας του ’70. Καμία σχέση δεν έχει με γεροντοέρωτες η ιστορία. Δεν είναι αυτό που τους απασχολεί, το ερωτικό στοιχείο παραμένει στο περιθώριο, ως υπόθεση που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Άλλωστε έχουν πολύ σημαντικότερα προβλήματα να ασχοληθούν.
YOUTH
Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο
Πρωταγωνιστούν: Μάικλ Κέιν, Ρέιτσελ Βάις, Τζέιν Φόντα, Χάρβεϊ Καϊτέλ

Advertisements