κλείνεται όλος ο κόσμος έξω σου, ένα ποίημα του Δημήτρη Τούλιου

 

//

κλΗ μονή σου,
όταν κλείνεται όλος ο κόσμος έξω σου,
είναι αναπόφευκτη.
Όσο και να έρπεις
όπου και να περπατήσεις
βρίσκεσαι έξω από τον κόσμο.
Σε πλησιάζει, κάποτε πάντως, αυτός,
ολόκληρος με το κρύο του άγγιγμα,
σαν τιμωρός-
συστράτευση δυνάμεων-
για άνισο αγώνα.
Παίρνεις μια πέτρα και πετάς στη λίμνη
όταν μένεις μόνος σου,
να ταράξεις τα νερά,
να μιλήσεις με μηνύματα
στο συμπαγή κόσμο.
Κι ύστερα φοράς το παλτό σου,
πας και συ να ενώσεις τις δυνάμεις σου με το άρρηκτο,
να φωνάξεις,
ν’αποκτήσεις δίκιο νοικιασμένο με το μέρος σου για λίγο.

Να φοβάται
κάποιου άλλου φουκαρά το μοναχικό κεφάλι.

ο πίνακας είναι του Δημήτρη Τούλιου

περισσότερα ποιήματα του ίδιου στη σελίδα Ποίηση του eyelands

Advertisements