Η ποίηση του Αλκιβιάδη Μαλλίδη

 

Το eyelands παρουσιάζει αποσπάσματα από το ποιητικό έργο του Αλκιβιάδη Μαλλίδη με αφορμή την κυκλοφορία της νέας του ποιητικής συλλογής «Ο Ηδονιστής», από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Δημοσιεύουμε δύο ποιήματα από τη συλλογή αυτή και ένα ακόμη από τη συλλογή »Φωτόνια» (εκδόσεις Χρήστος Ε. Δαρδανός-2009).

**

γνλε απρίλιος 16Παίρνεις τον έλεγχο μέσα στη λάμψη της νύχτας

Παίρνεις τον έλεγχο μέσα στη λάμψη της νύχτας

άγνωστο από ποια δύναμη καθοδηγημένη

κι ενώ έκθαμβος περιμένω να με τιμωρήσεις

για ένα παράπτωμα υποθετικό

απροσδόκητα φυσάς έναν ψίθυρο γλυκό

και τα πόδια μισανοίγεις

σαν τις βαριές πύλες μιας μυστικής αυτοκρατορίας

να ημερώσω τη λέαινα που σε έχει κατακυριέψει

να μεταλάβω τον ιερό πυρετό

 

Θα ξεθυμάνει ο άγριος πόθος σου

μέσα στον τρανότερο αναστεναγμό θα αποτραβηχτεί

στην πιο σκοτεινή άμπωτη της πλάσης

κι εγώ στον κόρφο σου τον ουράνιο θα κοιμηθώ

σαν δούλος τρισευτυχισμένος

 

 

αλκιμαλλιδηςΑκούστε με άγγελοι

Ακούστε με άγγελοι

Έχω έναν άγγελο ξαπλωμένο στο κρεβάτι

τεντώνεται ατελώς με ηδυπάθεια

σα να ευχαριστιέται ακόμη κάποιο όνειρο

που τελειώνει

Ακουμπά τρυφερά το προσκεφάλι μου

και το χαιδεύει σα να του λείπω

Ανοίγει τα λαμπερά μάτια προς το παράθυρο

με μια έκφραση αινιγματική

και ευθύς τα ξανακλείνει σα να μετάνιωσε

που ξυπνάει από την απύθμενη αρμονία του ύπνου

 

Ακούστε με άγγελοι

Κοιμίστε τον άγγελό μου κάτω από τα φτερά σας

μην τον τρομάξει κάποιο προμήνυμα κακό

και καλύψτε την απάρθενη γύμνια του

μέχρι το λαίμαργο αίμα του πάλι να ανάψει

—————————

Από τη συλλογή Φωτόνια:

 

Διάττοντες αστέρες

Χρόνια τώρα δεν έχουμε μιαν αγκαλιά,

δεν έχουμε πυξίδα να πορευτούμε,

χωρίς όνειρα και χωρίς απαντήσεις,

κάτω από τον ψυχρό, γαλαζόμαυρο θόλο

Αθόρυβες σαν σκιές περνούν μέσα μας

εξαϋλωμένες, της ζωής μας οι μορφές,

χωρίς εκφράσεις και χωρίς λόγια,

να πουν για όσα χάθηκαν

Αστρονόμοι χαράσσουν της ψυχής μας

το χάρτη, τις παράλογες διαδρομές

προς μια διάψευση, προς ένα σκοπό

ακατόρθωτο ακόμη

Μας είναι δύσκολο να πιστέψουμε

πόσα ξεχάσαμε και πως αύριο θα ξεχαστούμε

και πως από την αγάπη δε μένει

παρά η θλίψη

Διάττοντες αστέρες πια σβησμένοι

τα μάτια μας μέσα στις μαύρες κόγχες,

σπήλαια των αναμνήσεων, βουβά,

μυστικές δίοδοι για τη στάχτη

*

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Αλκιβιάδης Μαλλίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Επί 25 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος στη δημόσια τηλεόραση στους τομείς του αμυντικού και του πολιτικού ρεπορτάζ.

Έχει θητεύσει ως αρχισυντάκτης σε τηλεοπτικές εκπομπές και έχει συμμετάσχει σε δεκάδες  δημοσιογραφικές αποστολές στην Ευρώπη, την Αμερική, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική.

Μπορείτε να βρείτε ποιήματα όσο και βίντεο με σχετικές απαγγελίες στην προσωπική του ιστοσελίδα:

http://www.alkiviadismallidis.com/

ο πίνακας στην εισαγωγή είναι του Δημήτρη Τούλιου

Advertisements