ταινίες με λίγα λόγια

μια ματιά στις ταινίες που είδαμε από το ξεκίνημα της φθινοπωρινής σεζόν στα σινεμά

the_teacher_stillΗ ΔΑΣΚΑΛΑ

Εξαιρετική τσέχικη ταινία που επαναφέρει με φόντο τη μιζέρια ενός πολιτικου καθεστώτος το αιώνιο ερώτημα «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Η δασκάλα είναι μια μικρογραφία δυνάστη και οι γονείς των παιδιών χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα όταν αναγκάζονται να πάρουν θέση. Θα πεις την αλήθεια έστω κι αν αυτό σου στοιχίσει; Θα μείνεις βουβός ή ακόμη χειρότερα θα υποστηρίξεις το άδικο έν γνώσει σου για να μην έχεις πρόβλημα; Αυτή είναι όλη η ιστορία και είναι τελικά η ιστορία του κόσμου. Γι’ αυτό η ταινία του Γιαν Χρεμπέκ (Παιχνίδια διχασμού και εγκυμοσύνης) είναι μια μεγάλη ταινία.

ΠΑΡΤΙ ΜΕ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ

Απίστευτα αιρετικό και πολύ καλό-φτιαγμένο (αν με εννοείτε) καρτούν, με την παρέα των Γιόνας Χιλ, Σεθ Ρόγκεν (αυτοί δύο είναι και στην παραγωγή), Τζέιμς Φράνκο και Μάικλ Σέρα που δανείζουν τις φωνές τους.

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

Ο Τόμας Βίντερμπεργκ τη δική του εκδοχή για τα αδιέξοδα των σχέσεων ακόμη κι όταν τριγύρω υπάρχουν οι καλύτερες προθέσεις –ίσως και ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο. Θα μπορούσε να συμβεί παντού αλλά συμβαίνει σε ένα δανέζικο ιδιότυπο κοινόβιο τη δεκαετία το 1975.  Από τις καλύτερες της χρονιάς ως τώρα.

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

Καλή προσπάθεια αλλά είναι μεταφορά ενός βιβλίου –όχι από τα καλύτερα του Ροθ- όπου έχεις ένα ζήτημα να το κατανοήσεις απόλυτα ακόμη και όταν έχεις όλα τα στοιχεία, διαβάζοντας το. Στην ταινία τα ερωτηματικά είναι περισσότερα, η εξέλιξη της ιστορίας και η κατάληξη της σε αφήνει να αναρωτιέσαι.

%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%aeΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Συγκλονιστική ταινία του Ζαν Γιμού που καταγγέλει τον παραλογισμό της περιόδου της πολιτιστικής επανάστασης στην Κίνα. Μοιάζει λίγο με μια εκδοχή του Good bye Lenin στα κινέζικα αλλά παρά τις ομοιότητες είναι μια εντελώς διαφορετική ταινία χωρίς καθόλου κωμικά στοιχεία. Το τελευταίο πλάνο της ταινίας είναι η πιο φωναχτή (αν και βουβή) διαμαρτυρία ενάντια στον κάθε λογής αυταρχισμό όπου κι αν βρίσκεται. Και βρίσκεται παντού –δυστυχώς.

JULIETA

Μετά τον θάνατο του συζύγου της η Χουλιέτα μεγαλώνει μόνη την κόρη της, Αντία, και οι δυό τους δείχνουν να ξεπερνούν σιγά σιγά την απώλεια. Όταν όμως η Άντια κλείσει τα 18, θα εγκαταλείψει την μητέρα της χωρίς καμία εξήγηση και η Χουλιέτα θα ξεκινήσει μια αναζήτηση χωρίς τέλος. Μελόδραμα αλλά μεγαλειώδες από ένα σκηνοθέτη που έχει βάλει την υπογραφή του στην ανανέωση αυτού του κινηματογραφικού είδους.

CAFÉ SOCIETY

Δεν είναι κωμωδία, δεν είναι νουάρ, είναι κάτι λιγότερο και απο τα δύο. Τα χρόνια περνάνε για όλους, κανείς δεν φτιάχνει πάντα εξαιρετικά φιλμ, ιδίως όταν έχει φτάσει στα 80 είναι λογικό κάποια μοτίβα να επαναλαμβάνονται, κάποιες ιδέες να μοιάζουν λίγο ξεπερασμένες, το στόρι θυμίζει ένα σωρό άλλες καλύτερες ταινίες. Κατά τα άλλα έχει ωραία ατμόσφαιρα.

Η ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ

Το δράμα (όχι της ταινίας που ελάχιστα σε αγγίζει) αλλά του Τσαν Γου Παρκ είναι ότι σκηνοθετεί με δεξιοτεχνία κάτι που θα ήθελε να είναι ερωτικό δράμα και ταυτόχρονα ψυχολογικό θρίλερ εποχής (1930, η Κορέα υπό Ιαπωνική κατοχή) και όμως όλο αυτό το έχεις ξεχάσει προτού καν βγεις από την αίθουσα.

xaire kaisarΧΑΙΡΕ ΚΑΙΣΑΡ

Ένα κεφάτο ιντερμέδιο στη φιλμική καριέρα των αδελφών Κοέν. Διασκεδαστικό αλλά ως εκεί.

ΕΚΕΙΝΗ

Η Υπέρ μπορεί να παίξει τα πάντα. Είναι πιθανότατα η σημαντικότερη ευρωπαία ηθοποιός της εποχής μας. Αλλά είναι εκείνη που δίνει λάμψη σε μια ταινία με πολλά κλισέ και πολλές ξαναζεσταμένες συνταγές περί έρωτος και άλλων δεινών που σχετίζονται με αυτόν…

ΑΓΝΩΣΤΟΙ (COMPLETE UNKNOWN)

Ερωτικό-ψυχολογικό θρίλερ, εντελώς προβλέψιμο και τελικά αδιάφορο, μοιάζει φτιαγμένο με προδιαγραφές τηλεταινίας. Δεν αρκούν Μάικλ Σάνον και Ρέιτσελ Βάις στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Advertisements