WONDER WHEEL

Wonder-Wheel-Kate-Winslet.jpgΜια σερβιτόρα σε απόγνωση, παντρεμένη απο ανάγκη με έναν ανθρωπάκο που εργάζεται σε λόυνα παρκ ερωτεύεται έναν ναυαγοσώστη που όμως σύντομα γοητεύεται από την θετή της κόρη η οποία έχει επιστρέψει σπίτι κυνηγημένη από τον μαφιόζο σύζυγο που εγκατέλειψε. Θα μπορούσε να είναι υλικό για κωμωδία αλλά παρά τις αρκετές ανάλαφρες σκηνές και μερικές από τις γνωστές χιουμοριστικές ατάκες του Άλεν, δεν είναι. Δεν είναι όμως ούτε αυθεντικό δράμα, είναι μια ανάμνηση από έναν κόσμο που χάθηκε  και ακόμη περισσότερο ένας φόρος τιμής σε έναν κόσμο που ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά. »
Το Wonder Wheel είναι η νέα ταινια του Γούντι Άλεν (η 48η στην καριέρα του) και αυτό από μόνο αποτελεί ένα γεγονός για όσους νιώθουν σαν να ξαναβρίσκουν έναν παλιόφιλο ή έναν ακριβοθώρητο συγγενή σε κάθε φιλμ του. Κι επειδή ο χρόνος μας αναγκάζει όλους να κάνουμε απολογισμούς (μέρες που είναι κιόλας) η ταινία ξαναγυρνάει πίσω όχι μόνο στα φίφτις (όπου είναι και τοποθετημένη χρονικά) αλλά κυρίως στους θεατρικούς συγγραφείς που επηρέασαν τον Άλεν σε όλη του τη ζωή και κυρίως τη δεκαετία του ’50 στα νεανικά του χρόνια δηλαδή, καθοριστικά για κάθε δημιουργό. Το όνομα του Ευγένιου ‘Ο Νιλ ακούγεται ξανά και ξανά στην ταινία, ενώ εκείνο του Τένεσι Ουίλιαμς δεν αναφέρεται μεν αλλά οι βασικές αρχές και εμμονές του είναι αποτυπωμένες στον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας που υποδύεται η Κέιτ Γουίνσλετ. Κι ακόμη υπάρχει μια έμμεση αναφορά στο έργο του σχεδόν άγνωστου σε εμάς Κλίφορντ Οντέτς –το άστρο του έλαμψε για λίγα χρόνια αλλά άφησε περισσότερες υποσχέσεις παρά ολοκληρωμένα έργα.

Τι απομένει από τις αναμνήσεις; Τι απομένει από ένα θεατρικό έργο; Ό,τι απομένει και από μια ζωή στην οποία υποδυθήκαμε (με σωστό ή λάθος τρόπο, στο πέρασμα του χρόνου λίγη σημασία έχει) έναν ρόλο. Αυτό είναι το πραγματικά δραματικό στοιχείο στη ζωή της Τζίνι που θα παραμείνει μια απλή σερβιτόρα και δεν θα γίνει ποτέ μεγάλη ηθοποιός όπως ονειρεύεται. Αυτό είναι το στοιχείο που δεν υποψιάζεται καν ο υποτιθέμενος φέρελπις δραματουργός αλλά στην πραγματικότητα καλός μόνο για το ρόλο του ναυαγοσώστη – εραστή, Μίκι. Κι αν τα όνειρα του μαστοράκου Χάμπτι είναι έτσι κι αλλιώς ταπεινά η ζωή δεν του χαρίζεται και θα τον αναγκάσει να παίξει το ρόλο του αποτυχημένου πατέρα καθώς η αγαπημένη του κόρη θα ξαναπέσει στα χέρια της μαφίας (κλείσιμο ματιού με αγάπη στην αξεπέραστη σειρά των Sopranos προφανώς ότι οι δύο μαφιόζοι που την καταδιώκουν έπαιζαν εκεί τους ίδιους ρόλους). Τι απομένει; Ο πυρομανής μικρούλης Ρίτσι, η μοναδική ξεκάθαρη αναφορά του σεναριογράφου/σκηνοθέτη στον εαυτό του που ίσως γλυτώσει από όλα αυτά μόνο και μόνο για να τα διηγηθεί.

Ξεχωρίζω τον Τζάστιν Τίμπερλεϊκ γιατί παίζει με την ελαφρότητα που χρειάζεται ο ρόλος του και αυτό δεν είναι εύκολο. Άλλωστε δεν έχει παίξει τυχαία στο Inside Llewyn Davis των Κοέν ούτε στο The Social Network του Φίντσερ. Η Γουίνσλετ έχει να αντιμετωπίσει τις αντιφάσεις του ρόλου της και τα βγάζει πέρα ως ένα σημείο. Δεν είναι το ίδιο πειστική σε όλες τις σκηνές και ιδιαίτερα στη δραματική της κορύφωση στο τέλος. Τελικό συμπέρασμα: δεν ξέρω αν είναι από τις καλύτερες ταινίες του Γούντι Άλεν, (τα χρώματα του Στοράρο είναι μαγικά πάντως) -έπειτα απο πενήντα περίπου ταινίες δεν έχει νόημα να κάνουμε συγκρίσεις είναι σίγουρα όμως ένα φιλμ που μπορείς να αγαπήσεις. Σαν μια όμορφη φωτογραφία από μια κάποτε θλιμμένη Κυριακή στο λούνα παρκ.

 

https://www.youtube.com/watch?v=sVDTXUXsb2Q

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν

Πρωταγωνιστούν: Κέιτ Γoυίνσλετ, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Τζούνο Τεμπλ, Τζιμ Μπελούσι

Διάρκεια: 101′

 

/ Γρηγόρης Παπαδογιάννης

Advertisements