Ταινία της εβδομάδας: The Disaster artist

 

The Disaster Artist - Poster (Web Use)Το 2003 γυρίστηκε μια ταινία που θεωρήθηκε ως η …καλύτερη «κακή» ταινία που έγινε ποτέ. Σκηνοθέτης ήταν ο Τόμι Γουάιζο, ένας απίθανος τύπος για τον οποία ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα πέρα από το γεγονός ότι έγραψε, σκηνοθέτησε, πρωταγωνίστησε και χρηματοδότησε την ταινία «Room». Ο τύπος αυτός ξόδεψε μερικά εκατομμύρια δολάρια (που κανείς δεν έμαθε πως ακριβώς τα βρήκε) για να εκπληρώσει το όνειρό του: να φτιάξει το «Room». Παρά τις δυσκολίες που προκάλεσαν διάφορες παράλογες ιδέες του στη διάρκεια των γυρισμάτων, η ταινία ολοκληρώθηκε, και ήταν τόσο κακή που όχι μόνο έγινε καλτ αλλά γνώρισε απίστευτη επιτυχία σε ειδικές προβολές και σε διάφορα μικρά φεστιβάλ όπου προβλήθηκε και συνεχίζει ακόμη να προβάλλεται.

Η ταινία «Room», όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε και απο αυθεντικές σκηνές του φιλμ εκείνου που υπάρχουν στο Disaster Artist είναι πραγματικά κάτι παραπάνω από κακή. Η αφέλειά και κάποιες ρεαλιστικές ερωτικές σκηνές της θυμίζουν ταινίες πορνό με τη διαφορά που  ο μελοδραματισμός και το πομπώδες ύφος της είναι τόσο υπερβολικά ώστε ο θεατής να μπορεί να την …αντέξει μόνο ως κωμωδία. Κι αυτή ήταν η αντίδραση του κοινού από την πρώτη προβολή. Ο Γουάιζο παρ’ όλα αυτά δεν απογοητεύτηκε. Ξόδεψε ακόμη περισσότερα χρήματα, για την διαφήμιση και προώθηση της ταινίας και παρόλη τη παταγώδη εμπορική αποτυχία της συνέχισε (και συνεχίζει) να καταπιάνεται με διάφορες καλλιτεχνικές ασχολίες και πρότζεκτ που εξακολουθεί βέβαια να χρηματοδοτεί ό ίδιος. Αυτή τη φοβερή περσόνα ξαναφέρνει στην επικαιρότητα (και ερμηνεύει) ο Τζέιμς Φράνκο σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που ξεπερνάει κατά πολύ τον …φόρο τιμής στη χειρότερη ταινία που έγινε ποτέ.

Το «Disaster Artist» λοιπόν είναι μια ταινία για το σινεμά, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν αναλώνεται στην ικανοποίηση των σινεφίλ ούτε θέλει να γίνει μια καλτ ταινία στη θέση μιας σούπερ καλτ ταινίας. Δεν είναι επίσης μια κωμωδία που εξιστορεί τις εξωφρενικές περιπέτειες του χειρότερου ίσως σκηνοθέτη ταινιών κινηματογράφου που εμφανίστηκε στο χόλιγουντ.  Διασκεδαστική, ναι, είναι αρκετά, αλλά όπως κάθε φιλμ που μιλάει στην καρδιά του θεατή και λέει περισσότερα απ’ όσα δείχνει, πηγαίνει πολύ πιο πέρα από την αστεία ή δραματική ιστορία ενός αποτυχημένου σκηνοθέτη. Στο επίπεδο αυτό θα υπάρχει πάντα το «Εντ Γουντ» αλλά η ταινία του  Τζέιμς Φράνκο είναι πιο σύνθετη από εκείνη του Τιμ Μπάρτον. Ο θεατής διασκεδάζει αλλά ταυτόχρονα μπαίνει στο δίλημμα να αναρωτηθεί όπως και ο συμπρωταγωνιστής και  της ταινίας, (το ρόλο υποδύεται ο αδερφός του σκηνοθέτη, Ντέιβιντ Φράνκο) για τα όρια ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη για τη λεπτή γραμμή στην οποία ισορροπεί ένα έργο τέχνης ανάμεσα στο θρίαμβο και στην απαξίωση και τους παράγοντες που τα καθορίζουν. Αυτοί οι παράγοντες που πολύ συχνά ελάχιστη σχέση έχουν με αυτό που ονομάζουμε τέχνη και ακόμη περισσότερο με την αντικειμενικότητα που έτσι κι αλλιώς δεν υφίσταται στην κρίση ενός καλλιτεχνικού έργου.  Κι ακόμη περισσότερο σε κάνει να αναρωτηθείς για την πολύ σχετική σημασία των όρων επιτυχία και αποτυχία σε ένα έργο. Ήταν μια αποτυχημένη ταινία το Room; Κι όμως έγινε πασίγνωστη στους φαν των καλτ ταινιών. Ήταν απατεώνας ο Γουάιζο; Δεν εξαπάτησε κανέναν. Απλώς πίστευε ότι ήταν μεγαλοφυία. Ακόμη περισσότερο ήταν θύμα της ίδιας της μεγαλομανίας του και του μελοδραματισμού του.  Ήταν όμως ταυτόχρονα και ένας άνθρωπος που κόντρα σε κάθε αντιξοότητα (ακόμη και της έλλειψης έστω και στοιχειώδους ταλέντου) κατάφερε να ολοκληρώσει την ταινία. Πλήρωσε ακόμη και για να βρει θεατές στις πρώτες προβολές και για να καταφέρει να γίνει αποδεκτός; Και λοιπόν; Πόσα εκατομμύρια πληρώνουν οι εταιρείες παραγωγής για να μας διαφημίσουν σκουπίδια -που γίνονται και εμπορικές επιτυχίες; Ο Γουάιζο είχε ένα μεγαλεπήβολο όνειρο και κατάφερε να το πραγματοποιήσει. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει να τον μνημονεύει κάποιος, όσο για την ταινία του αυτή είναι σίγουρο ότι έστω και για τους λάθος λόγους θα συνεχίσει να προβάλλεται.

Όπως κάθε σημαντικό έργο, το φιλμ δεν πέφτει στην εύκολη παγίδα της παρωδίας, δεν σαρκάζει, δεν ειρωνεύεται, με κανένα τρόπο την ταινία «Room». Βασίζεται στην αφήγηση του Γκρεγκ Σεστέρο του ανθρώπου που έμεινε κοντά στον Γουάιζο σε όλη αυτή την περιπέτεια, και διαθέτει μια καταπληκτική ερμηνεία του Τζέιμς Φράνκο, που βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα αλλά αγνοήθηκε στα Όσκαρ. Αυτό είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει πάντως. Ο Φράνκο πετυχαίνει πολλά πράγματα μαζί, και το φιλμ «The disaster artist» είναι μια από τις πιο σοβαρές …αστείες ταινίες που έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια.

 

Σκηνοθεσία Τζέιμς Φράνκο

Πρωταγωνιστούν: Τζέιμς Φράνκο, Ντέιβ Φράνκο, Σεθ Ρόγκεν, Άλισον Μπρι

Διάρκεια: 104′

Advertisements