Σινεμά από την Ιαπωνία την Φινλανδία και την Παλαιστίνη

ougetsou mizoguchi 01(1).jpgΔύο εξαιρετικά αφιερώματα με ταινίες που προβάλλονται πολύ σπάνια ή και για πρώτη φορά στη χώρα μας παρουσιάζουν ο κινηματογράφος Στούντιο και το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Ακόμη σημαντικότερο όμως είναι το αφιέρωμα στο σινεμά της Παλαιστίνης από την Αλκυονίδα όχι απλά επειδή είναι άγνωστο στο ελληνικό κοινό αλλά επειδή το δράμα του παλαιστινιακού λαού βρίσκεται για άλλη  μια φορά στο προσκήνιο

Αυτές τις μέρες ο Παλαιστινιακός λαός θυμάται και τιμάει την ημέρα της Νάκμπα (καταστροφή της Παλαιστίνης το 1948) όπου ο Παλαιστινιακός λαός είχε υποστεί την χειρότερη γενοκτονία στην ιστορία του. Σιωνιστικές οργανώσεις τότε με άριστο εξοπλισμό και εκπαίδευση και με την στήριξη των κατοχικών δυνάμεων της Μεγάλης Βρετανίας τότε, εξαπειλούσαν επιθέσεις κατά των χωριών, των πόλεων και των συνοικιών των Παλαιστινίων, με σκοπό το διωγμό του λαού μας από τις εστίες του, διαπράττοντας με αυτό τον τρόπο μαζικές σφαγές εις βάρος του άμαχου Παλαιστινιακού λαού. Ως αποτέλεσμα αυτού σκοτώθηκαν 15.000, δεκάδες χιλιάδες τραυματίστηκαν, καταστράφηκαν ολοσχερώς 415 Παλαιστινιακά χωριά, 70% από τον Παλαιστινιακό πληθυσμό εκτοπίστηκε δια βίας από την πατρίδα του για να καταλήξουν πρόσφυγες στις γύρω περιοχές, και 78 % των εδαφών της ιστορικής Παλαιστινιακής γης καταλείφθηκε από τις Σιωνιστικές οργανώσεις για να διακηρυχθεί πάνω σε αυτά τα εδάφη το κράτος του Ισραήλ.

Η αλληλεγγύη μας είναι αδιαπραγμάτευτη όπως και η υπστηριξη της απαίτησης για:

Άμεση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις δημιουργία ανεξάρτητου, με εδαφική συνέχεια και βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα και εδάφη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Την άμεση και χωρίς όρους αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων του Ισραήλ από τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Το άμεσο σταμάτημα των εποικισμών και τη διάλυσή τους. Την άμεση και χωρίς όρους άρση του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας. Την κατεδάφιση του Ισραηλινού τείχους της ντροπής στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη. Την άμεση επανένωση των Παλαιστινιακών οικογενειών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων κι άλλων πολιτικών κρατουμένων που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές, και των μελών του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου.
η NEW STAR διοργανώνει από 17 εως 23 μαιου
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ
ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema:
ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ 42-46, ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ (ΗΣΑΠ Βικτώρια)
Τηλ.210 8220008, 210 8220023
Θα προβληθουν οι ταινιες

​1​)ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ του Annemarie Jacir,
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 19.30
​2) ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ του Philippe Aractingi
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 21.15
​3​)ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ της Julia Bacha,
ΠΕΜΠΤΗ εως ΣΑΒΒΑΤΟ 16.00
​4​)ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗΣ ΖΩΝΗΣ του Michel KhleifiΜ.
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 23.00
​5​)Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ της Buthina Canaan Khoury,
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 17.30
​6​) PALESTINE BLUES της Nida Sinnokrot
ΔΕΥΤΕΡΑ-ΤΡΙΤΗ 17.45
​7​)ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΕΙΧΟΣ του Mohammed Alatar,
ΔΕΥΤΕΡΑ-ΤΡΙΤΗ 19.00


1) ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

(Milh Hadha al Bahr/Le sel de la mer/Salt of this sea)
Παλαιστίνη, Βέλγιο, Γαλλία, Ισπανία, Ελβετία-2008-109’

Σκηνοθεσία: Annemarie Jacir
Σενάριο: Annemarie Jacir
Φωτογραφία: Benoit Chamaillard
Μοντάζ: Michele Hubinon
Ήχος: Peter Flammau, Sami Said, Radwan Shalabi
Παίζουν: Suheir Hammad, Saleh Bakri, Riyad Ideis

Υποψηφιότητα της Παλαιστίνης για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας 2009
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών

Η Σοράγια, 28 χρονών ζει με την οικογένειά της στο Μπρούκλιν. Είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες της εργατικής τάξης. Ανακαλύπτει ότι οι οικονομίες του παππού της έχουν παγώσει στον τραπεζικό του λογαριασμό στην Τζάφα απ’ όπου εξορίστηκε το 1948. Η Σοράγια βάζει σκοπό να επιστρέψει και το όνειρο αυτό την απομακρύνει όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα. Γνωρίζει τον Εμάντ ο οποίος έχει βάλει σκοπό να φύγει από εκεί για πάντα. Ο αγώνας για ελευθερία είναι υποχρέωση ακόμα κι όταν σε ωθεί στην παρανομία.

2) ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ (Under the Bombs)

Λίβανος – 2007 – 98’

Σκηνοθεσία: Philippe Aractingi

Σενάριο: Philippe Aractingi, Michel Leviant

Φωτογραφία: Nidal Abdel Khalek

Μουσική: René Aubry, Lazare Boghossian

Παραγωγή: Rhamsa Productions

Με τους: Nada Abou Farhat, Georges Khabbas, Rawya El Chab, Bshara Atallah

Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουλίου του 2006 κι ο σκηνοθέτης Philippe Aractingi μας μεταφέρει στην καρδιά του Λιβάνου, που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η πρωταγωνίστρια Ζeina φτάνει στο λιμάνι της Βηρυτού, απ’ όπου όλοι επιδιώκουν να αποπλεύσουν με κάποιο ξένο πλοίο για κάποια άλλη χώρα. Εκείνη κατευθύνεται αντίθετα προς την πόλη ψάχνοντας να βρει το γιο της.

Διασχίζει την ενδοχώρα, για να φτάσει στον νότιο Λίβανο, μέσα από ερειπωμένα σπίτια, αδιάβατους σχεδόν δρόμους και γέφυρες κομμένες στα δύο. Οι πρώτες σκηνές γυρίστηκαν δέκα μέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Έπειτα, ο σκηνοθέτης έφυγε για τη Γαλλία κι επέστρεψε στο Λίβανο, μετά το τέλος των εχθροπραξιών, για να ολοκληρώσει την ταινία μέσα σε 11 μέρες. Με ένα μινιμαλιστικό σενάριο που διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, τέσσερις μόνο ηθοποιούς και την κάμερα στον ώμο, ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του φιλμάρουν το επικίνδυνο ταξίδι.

​3​) ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ (Encounter point)
ΗΠΑ – 2006 – 85’
Σκηνοθεσία: Julia Bacha, Ronit Avni Σενάριο: Julia Bacha
Φωτογραφία: Ronit Avni, Julia Bacha, Mickey Elkeles, Labib Jazmavi
Μοντάζ: Julia Bacha Ήχος: Scott Freiman
Παραγωγή: Ronit Avni, Joline Makhlouf, Nahanni Rous
Best First Documentary Barcelona Docupolis 2007
Audience Award San Francisco Film Festival 2007

Προσωπικές ιστορίες και δράματα Ισραηλινών και Παλαιστινίων που διακινδυνεύουν την ασφάλεια, την κοινωνική τους θέση και τα σπίτια τους προς την κατεύθυνση ειρηνικής επίλυσης του Μεσανατολικού. Το φιλμ της ελπίδας, της αληθινής δύναμης και της αλληλεγγύης φτιαγμένο από Παλαιστίνιους, Ισραηλινούς και Αμερικάνους.

​4​) ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗΣ ΖΩΝΗΣ (Tale of three jewels)
Μ. Βρετανία/Παλαιστίνη/Βέλγιο– 1995–107’

Σκηνοθεσία: Michel Khleifi, Σενάριο: Michel Khleifi, Φωτογραφία: Raymond Fromont, Μοντάζ: Ludo Troch, Παραγωγή: Omar Al-Qattan, Παίζουν: Mohammed Nahnal, Hana’Nc’mch, Bushra Karaman

Ο φανταστικός κόσμος του 12χονου Γιουσέφ και η ανάγκη του να δώσει στη λωρίδα της Γάζας κάτι από την ευαισθησία που της στέρησαν ο εξευτελισμός, ο τρόμος, η βία και τα πάθη. Τα παραμύθια της εμπόλεμης ζώνης δείχνουν ότι ζωή και όνειρα είναι ένα. Το μόνο που τα διαφοροποιεί είναι η οπτική. Και το πολιτικό μήνυμα, κρυμμένο στα υπέροχα πλάνα.

​5) Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Τaste the Revolution)

Παλαιστίνη – 2008 – 27’

Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και μεγάλης επιχειρηματικής πρόκλησης. Η πρώτη ζυθοποιεία της Παλαιστίνης είναι γεγονός. Εν μέσω κατεχόμενων εδαφών, πολιτικής αστάθειας, σημείων, ελέγχου οικονομικού μαρασμού, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ρίψης ρουκετών. Προώθηση της υψηλής ποιότητας προϊόντων στην Παλαιστίνη.

​6​) PALESTINE BLUES

ΗΠΑ – 2008 – 72΄

Σκηνοθεσία: Nida Sinnokrot

Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου ECOCINEMA, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου DOCUSUR, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου AMAL, Διεθνές Βραβείο για Διακριθές Ντοκιμαντέρ και Ρεπορτάζ, Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βραβείο στο Μεσογειακό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονπελιέρ.

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Palestine Blues» διηγείται την ιστορία ενός χωριού που ζει στην απόλυτη σύγχυση, απόγνωση και απελπισία παρόλα αυτά με χιούμορ και ποιητικότητα. Τα γυρίσματα είχαν διάρκεια πάνω από 6 μήνες και επικεντρώθηκαν στο Jayyous, ένα χωριό με ανθρώπους που είχαν ως κύρια ασχολία τη γη και την καλλιέργειά της. Προκειμένου οι Ισραηλινοί να σηκώσουν ένα τείχος «ασφαλείας» στην κατεχόμενη Παλαιστίνη δεν δίστασαν όχι μόνο να καταστρέψουν τη γη αλλά έφτασαν να γκρεμίζουν ακόμη και τα σπίτια τους. Ο αγώνας των Παλαιστίνιων για επιβίωση κινηματογραφείται με τόσο ανθρώπινο και ρεαλιστικό τρόπο για να υπενθυμίσει όσα τα ΜΜΕ φροντίζουν συχνά να ξεχνιούνται.

7) ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΕΙΧΟΣ (The iron wall)
Παλαιστίνη/ΗΠΑ–2006–52’

Σκηνοθεσία: Mohammed Alatar
Παραγωγή: Palestinian Agricultural Relief Comitees,
Palestinians for piece and democratie

Δυτική Όχθη, Λωρίδα της Γάζας. Το χρονικό της κατοχής από το 1967 μέχρι σήμερα. Συνεντεύξεις Παλαιστίνιων ακτιβιστών και αγροτών, Ισραηλινών αποίκων και στρατιωτικών, αναλυτών όπως οι Jeff Halper, Akira Eldar, Hind Khoury. Τείχη σύμβολα ανθρώπινου εξευτελισμού. Όταν η ατμόσφαιρα είναι ανελεύθερη, το μήνυμα της κάμερας δεν μπορεί να είναι ελπιδοφόρο. Είναι όμως ξεκάθαρο. Δε διαφαίνεται ειρηνική επίλυση ούτε και ίδρυση υγιούς και άρα βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτος. Γιατί το σιδερένιο τείχος εκτός από την αξιοπρέπεια γκρεμίζει και τις αυταπάτες.

**

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΖΙ ΜΙΖΟΓΚΟΥΤΣΙ/ ΑΠΟ 18​ ΕΩΣ 2​1​​ ​ΜΑΪΟΥ ΣΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ​
με τρία από τα αριστουργήματά του.
Ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς από καταβολής κινηματογράφου,ο Κέντζι Μιζογκούτσι,

1.ΟΥΓΚΕΤΣΟΥ ΜΟΝΟΓΚΑΤΑΡΙ
2.ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ
3.ΕΠΙΣΤΑΤΗΣ ΣΑΝΣΟ

Το έργο του Κέντζι Μιζογκούτσι (ουσιαστικά το ένα τρίτο του καθώς οι υπόλοιπες 60 ταινίες έχουν χαθεί οριστικά), ​πολλά ​χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί σταθερά, δεκαετία την δεκαετία,να επηρεάζει υπόγεια το κινηματογραφικό γίγνεσθαι.
Ο ίδιος ο Μιζογκούτσι δεν ευτύχησε να απολαύσει κάποια ιδιαίτερη αναγνώριση στην χώρα του, ενώ έπρεπε να περιμένει ως τα τελευταία χρόνια της ζωής του για να γίνει γνωστότερος στο εξωτερικό, αποσπώντας διαδοχικούς Λέοντες στην Βενετία, κυρίως ως επακόλουθα της μεγάλης επιτυχίας του «Ρασομόν» το Ι951 που άνοιξε τις πύλες της Δύσης για μια κινηματογραφία που αριθμούσε ήδη μισόν αιώνα ζωής. Περφεξιονιστής, ιδιότροπος, άνθρωπος της ζωής και των γυναικών, από την αρχή μέχρι το τέλος παρέμεινε βαθιά Ιάπωνας, σε θεματική και φιλοσοφία, πεισματάρης του one cut και του πλάνου σεκάνς, γυρίζοντας ταινίες βασικά με γυναικείους χαρακτήρες, συνηθέστατα για την ζωή εκπορνευμένων γυναικών, πάντα για τη βασανισμένη ζωή ανθρώπων.

 

Ήταν τα Cahiers du Cinema, με πρώτους τον Γκοντάρ και τον Ρομέρ, με την πρώτη προβολή του «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» ανακάλυψαν έναν ομότιμο του Ντράγιερ, του Μπέργκμαν, του Γκρίφιθ, έναν κλασσικό της τέχνης του σινεμά. Πλέον, σήμερα, δεκάδες είναι οι δημιουργοί που τον κατατάσσουν αβίαστα στις άμεσες επιρροές τους, από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο ως τον Μπέλα Ταρ, από τον Αντρέι Ταρκόφσκι ως τον Βίκτορ Ερίθε.
Με τον Κέντζι Μιζογκούτσι αρχίζει ουσιαστικά ο Ιαπωνικός κινηματογράφος, που μέσω του Κουροσάουα και του ‘Οζου κατέληξε στην γενιά του ‘6ο, τον ‘Οσιμα, και τον Ιμαμούρα.

Με την εξαίρεση του (δυστυχώς) ανεπανάληπτου αφιερώματος στον Μιζογκούτσι που πραγματοποίησε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1999 (σε συνδυασμό με μια ολοκληρωμένη όσο και απαραίτητη έκδοση για τη ζωή και το έργο του), στην Ελλάδα, το όνομα του Μιζογκούτσι παραμένει πολύ πιο γνωστό απ’ τις ταινίες του.
Η NEW STAR, κυκλοφόρησε το «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» και τους «Σταυρωμένους Εραστές» (δεκαετίες μετά την πρώτη διανομή τους από τον Σωκράτη Καψάσκη) όπως και τον «Επιστάτη Σάνσο» (για πρώτη φορά σε κινηματογραφική διανομή) εδω και χρονια στους κινηματογράφους με καινούργιες κόπιες 35mm..

 

Aπό 18​   έως 2​1​​ ​Μαΐου προς τιμήν του Ιάπωνα σκηνοθέτη Κέντζι Μιζογκούτσι, με αφορμή τα 120 χρονια​ ​απο την ​ γέννησή του στις 15 Μαΐου 1898 αποκλειστικά στον κινηματογράφο «ΣΤΟΥΝΤΙΟ new star art cinema» θα τις ξαναπροβάλουμε ..

Το «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» κατά λέξη «Η ιστορία της υγρής, θολής σελήνης». Αναγνωρίζεται ως η επιτομή του έργου του, το φιλμ που συγκεντρώνει την αισθητική του θέση απέναντι στον κινηματογράφο, κατά πολλούς μια βασανισμένη αυτοβιογραφία, για όλους, μια από τις ομορφότερες στιγμές της Ιστορίας του παγκόσμιου σινεμά. Τύποις, μια ιστορία του φανταστικού, μια ιστορία φαντασμάτων στην ουσία, κι όπως όλες τελικά οι δημιουργίες του, μια φανταστική ιστορία βουτηγμένη στην πιο αμείλικτη πραγματικότητα, μια ιστορία για τα πάθη, τα όνειρα, την μοίρα των ανθρώπων. Το «Ουγκέτσου”, επικό και λυρικό μαζί, είναι μια «ομηρική» περιπέτεια για την πίστη και την αυταπάρνηση σε έναν περίπλοκο κόσμο.

Το «Ουγκέτσου» είναι ένας μύθος, κυριολεκτικά και μεταφορικά κι όπως όλοι οι μεγάλοι μύθοι, εξακολουθεί να μιλά στα μάτια, τις καρδιές και το μυαλό.Το «Ουγκέτσου» θέτει αρχές και όρια στην κινηματογραφική γλώσσα, παραμένοντας μέσα στις δεκαετίες ένα αξεπέραστο όριο κινηματογραφικής δημιουργίας και συνδιαλλαγής με τον χώρο, την κίνηση, τον χρόνο, το σώμα.

 

Το «Ουγκέτσου» κατακαίει τις οθόνες και το βλέμμα, μια ασυμβίβαστη όσο και αβίαστη καλλιτεχνική πράξη που με κάθε θέασή της επαναπροσδιορίζει τον τρόπο που βλέπουμε (και πιθανώς κάνουμε) σινεμά.
Το «Ουγκέτσου» είναι ένα δώρο, μοναχικό, μοναδικό και μονάκριβο…
Για ένα μέγεθος όπως ο Μιζογκούτσι, οι μακροσκελείς εισαγωγές και οι προσωπικές μας θεωρήσεις είναι περιττές, στις σελίδες που ακολουθούν γράφουν οι «Κατάλληλοι Άνθρωποι» που αφιερώθηκαν στην μελέτη της ζωής και του έργου του.
Θα ήταν όμορφα να μην υπήρχε ανάγκη ούτε για τις κυκλοφορίες μας ούτε για την έκδοσή μας, τα έργα του Μιζογκούτσι (όπως και του Κουροσάουα, του Ντράγιερ, του Σοκούροφ, του Ταρ για να αναφερθούμε μόνο σε λίγους) να ήταν κτήμα όλων μας, μέσα από Ταινιοθήκες, Ακαδημίες, Σχολές, εκεί που τους αρμόζει, στο πανί, κοινό κτήμα μας, οι θεωρητικές πηγές να κυκλοφορούν «στο πανέρι», για όλους. Όμως…
Εμείς κάνουμε αυτό που θεωρούμε ως υποχρέωση μας , ως κατά δήλωση αγωνιούντες «για τον θεατή που αναζητά», για τους ανθρώπους που επιμένουν να σκέπτονται και να βλέπουν πέρα από την παραίσθηση και το ερσάτζ της νοσταλγίας που επιβάλλονται από παντού.
Για πολλούς από εμάς, οι πρώτες γιαπωνέζικες λέξεις που μάθαμε ήταν «Ουγκέτσου Μονογκατάρι», πολλά χρόνια πριν…
Κι ακόμα μαθαίνουμε, μαζί, και το απολαμβάνρυμε…

1.«Ουγκέτσου Μονογκατάρι» / Παρασκευη εως Δευτερα 18.30​

Ιαπωνία-1953-96’

Σκηνοθεσία Κένζι Μιζογκούτσι

Σενάριο: Ματσουτάρο Καγουαγκούτσι
Φωτογραφία: Καζούο Μιγιαγκάουα
Ηθοποιοί: Μασαγιούκι Μόρι, Ματσίκο Κίο, Κινίγιο Τανάκα

Αργυρός Λέων Φεστιβάλ Βενετίας

Υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας

Σύνοψη: Σ’ένα χωριό της μεσαιωνικής Ιαπωνίας, η οποία σπαράσσεται από εμφύλιους πολέμους, δύο αδέρφια διακινδυνεύουν τις οικογένειες και τις ζωές τους, για να ακολουθήσουν τις εμμονές τους. Ο Γκεντζούρο, ένας φτωχός αγγειοπλάστης, ονειρεύεται καλλιτεχνική δόξα και πλούτη, ενώ ο αδερφός του, Τομπέι, θέλει να γίνει ένδοξος σαμουράι. Αποφασίζουν να κατευθύνουν προς την πόλη, χωρίς τις οικογένειές τους, για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Όταν τελικά φτάσουν εκεί και βρεθούν κοντά στην πραγμάτωση των στόχων τους, ο πρώτος θα πέσει θύμα της γοητείας ενός φαντάσματος κι ο τελευταίος θα ανακαλύψει ότι η γυναίκα του έχει γίνει πόρνη.

2.«Σταυρωμένοι Εραστές» /Παρασκευη-Σαββατο 20.30​

Ιαπωνία- 1954-110′

Σκηνοθεσία Κέντζι Μιζογκούτσι

Σενάριο: Τσικαμάτσου Μονζαέμον (θεατρική παράσταση πάνω στην οποία βασίστηκε το σενάριο της ταινίας)
Φωτογραφία: Καζούο Μιγιαγκάουα
Ηθοποιοί: Kαζούο Xασεγκάουα, Kιόκο Kαγκάουα, Eϊτάρο Σίντο, Σακάε Oζάουα
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών

Σύνοψη: Διασκευή ενός θεατρικού έργου που συνδυάζει το θέατρο Καμπούκι με το θέατρο μαριονετών Μπουνράκου, γραμμένο από τον Τσικαμάτσου Μονζαέμον, διάσημο συγγραφέα του 17ου αιώνα, με θέμα την ιστορία ενός ζευγαριού, στη φεουδαρχική Ιαπωνία. Στο Κυότο του 17ου αιώνα, η Οσάν, γόνος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας, έχει παντρευτεί για λόγους συμφέροντος τον Ισούν, έναν εύπορο και φιλοχρήματο άνδρα μεγαλύτερης ηλικίας. Ο Μοχέι, ένας από τους υπάλληλους του άνδρα της είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί της. Όταν η Οσάν κατηγορείται ψευδώς ότι είναι ερωμένη του, αναγκάζονται να το σκάσουν μαζί κα ιγρήγορα αποκαλύπτουν ο ένας τον έρωτά του για τον άλλο. Στο μεταξύ, ο Ισούν διατάζει τους άνδρες του να βρουν τους δύο εραστές και να τους χωρίσουν, για να αποφύγει το δημόσιο εξευτελισμό. Το τέλος των δύο εραστών θα είναι τραγικό: θα σταυρωθούν δημόσια, αφού αυτή είναι η τιμωρία που επιβάλλεται στους μοιχούς.

3.«Επιστάτης Σάνσο» / Κυριακη-Δευτερα​ 20.30

Ιαπωνία-1954-123’
Σκηνοθεσία Κέντζι Μιζογκούτσι
Σενάριο: Ογκάι Μόρι
Φωτογραφία: Καζούο Μιγιαγκάουα
Ηθοποιοί: Κινίγιο Τανάκα, Γιοσιάκι Χαναγιάκι, Κιόκο Καγκάουα
Αργυρός Λέων Φεστιβάλ Βενετίας
Σύνοψη: Στη μεσαιωνική Ιαπωνία, ένας φιλεύσπλαχνος κυβερνήτης εξορίζεται και η σύζυγος με τα δύο τους παιδιά αποφασίζουν να τον επισκευθούν. Στο δρόμο, τους επιτίθενται ληστές, οι μητέρα πουλιέται ως πόρνη και ο γιος με την κόρη γίνονται σκλάβοι στο φέουδο του παντοδύναμου και σκληρού Επιστάτη Σάνσο. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε απάνθρωπες συνθήκες αλλά ο γιος σταδιακά αποκτά την εύνοια του Σάνσο. Όταν τελικά τους δίνεται η ευκαιρία δραπετεύουν και ο γιος καταφέρνει μετά τις πολύχρονες περιπλανήσεις του να βρει τη μητέρα και να αποτίσει τον ύστατο φόρο τιμής στον πατέρα του.

STUDIO new star art cinema
ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ 33 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ / Τηλ 210-8640054
**
ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ

Το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους από τη Φινλανδία αποτελείται από πειραματικές ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας, φτιαγμένες από το ανώνυμο γκρουπ Lost Foundation που ιδρύθηκε το 2004, καθώς και από μια σειρά ταινιών της τρέχουσας δεκαετίας. Η επιλογή των ταινιών που θα προβληθούν στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων έγινε με βάση την προσωπική, ανεξάρτητη και απρόβλεπτη προσέγγιση στη δημιουργία μιας ταινίας.
Ο Sebastian Boulter, διοργανωτής του event, εργάζεται στο πρόγραμμα Artist-in-residency, του Φινλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών.
The Finnish short films festival consists of experimental movies from the last decade ,of the anonymous Lost Foundation group, founded in 2004, and of a collection of more recent movies from the current decade. The selection of the movies has been based on an individual, independent and unpredictable approach on filmmaking.
Sebastian Boulter, the curator of the event, is working in the program Artist-in-residency of the Finnish Institute at Athens.

Πρόγραμμα προβολών:

(οι ταινίες θα προβληθούν με αγγλικούς υπότιτλους / with english subtitles)

Α’ μέρος:

Πέρασμα | Alley (2005)
Διάρκεια: 04.30’
Το κινηματογραφικό συνεργείο Lost Foundation συνάντησε και κατέγραψε το έργο μερικών νέων καλλιτεχνών και διανοούμενων στην πόλη Tampere της Φινλανδίας καθώς γιορτάζουν σε ένα πάρτυ και ευχαριστιούνται τη ζωή.

Χαμένοι στα Θεμέλια | Lost in Foundation (2004)
Διάρκεια: 11.55’
Το κινηματογραφικό συνεργείο Lost Foundation συνάντησε και κατέγραψε το έργο κάποιων νέων καλλιτεχνών και διανοούμενων στην πόλη Tampere της Φινλανδίας καθώς συζητούν επαναστατικές ιδέες για το σινεμά και τη ζωή. Αργότερα η θεωρία θα οδηγήσει στη δράση.

Ποίημα I Poem I (2005)
Διάρκεια : 03:09’
Tο κινηματογραφικό συνεργείο Lost Foundation σε ένα δρόμο, περιπλανιέται μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Ποίημα ΙI| Poem II (2005)
Διάρκεια: 04.53’
Tο κινηματογραφικό συνεργείο Lost Foundation σε ένα δρόμο, περιπλανιέται μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Pispala-Hervanta (2006)
Διάρκεια: 14.15’
Το κινηματογραφικό συνεργείο Lost Foundation διασχίζει με σκι το κέντρο της πόλης Tampere.

Καισαρική | Caesarean Section (2004)
Διάρκεια: 06.30’
Μια παράσταση επαναγέννησης, αθωότητας, ισορροπίας και σιωπής.

Β’ μέρος

Όλα είναι εντάξει | Everything is Fine (2012)
Philip Pedersen
Διάρκεια : 18’

Juha Mehtalainen
Διάρκεια: 05.55’
Ένα μοντάζ από διαφορετικές υφές που αποτυπώθηκαν κατά τη διάρκεια οδικών ταξιδιών στην Παταγονία, στη Σάντα Μόνικα, στο Βένις και στη Φινλανδία.

Auvo (2016)
Visa Knuuttila & Hanneriina Moisseinen
Διάρκεια: 12.10’
Ο Auvo (Φινλανδικό όνομα που μεταφράζεται περίπου ως «ευτυχία» ή «ευδαιμονία») ταξιδεύει σε αχαρτογράφητες περιοχές, στο πνευματικό και υλικό άγνωστο της απαγορευμένης ζώνης.

Kurdrjavka (2013)
Risto-Pekka Blom
Διάρκεια: 05.05’
Μια ταινία φτιαγμένη κυρίως από αρχειακό υλικό, βασισμένη στην αποστολή στο διάστημα της σκυλίτσας Λάικα το 1957. Το όνομα της Λάικα στην αρχή ήταν Kurdrjavka (Μικρή Σγουρομάλλα).

Αντίο | Farewell (2016)
Risto-Pekka Blom
Διάρκεια: 03.20’
Μια ταινία για τον αφανισμό της Γης όπως την γνωρίζουμε αλλά και του δικού μας πόθου.

Αναστολέας | Interceptor (2017)
Risto-Pekka Blom
Διάρκεια: 04.53’
Στις δημοκρατίες, η χρήση ωμής βίας έχει αντικατασταθεί από τη δομική βία, όπου η ισχύς είναι συγκεντρωμένη γύρω από μια μικρή οικονομική ελίτ η οποία φροντίζει για τα δικά της συμφέροντα. Ο κύριος στόχος του πολιτικού συστήματος είναι η διατήρηση αυτών των δομών ισχύος.

Η ομάδα Lost Foundation γράφει για το έργο της (Χαμένο Μανιφέστο) :
«Είμαστε ξεχωριστά άτομα.
Είμαστε χαμένοι.
Ας μαζέψουμε τα ψυχικά μας αποθέματα για να τα σκορπίσουμε ξανά σε άγνωστες
κατευθύνσεις σε όλον τον κόσμο.
Να χανόμαστε, είναι η μόνη μας ελευθερία στο φρούριο που ονομάζεται κοινωνία.
Κάποιοι θέλουν να ελέγξουν την ελευθερία μας – αλλά εμείς είμαστε αυτόνομοι.
Έχουμε μόνο ένα λόγο για να χανόμαστε- προσωπική αναγκαιότητα.
Δεν υποχωρούμε.
Δημιουργούμε το περιβάλλον που έχουμε φανταστεί κάθε στιγμή ξανά και ξανά.
Ότι μας περιβάλλει κοινωνικά είναι φτιαγμένο από τις πράξεις μας.
Να χανόμαστε, είναι η επιλογή μας για να αμφισβητούμε τρόπους συμπεριφοράς.
Θέλουμε να απαλλαγούμε από τον κοινωνικά ελεγχόμενο αυτοματισμό πάνω στα σώματά
μας- την απειλή των αποστειρωμένων χώρων.
Παλεύουμε ενάντια στην απάθεια που γερνάει το νου μας.
Θα σταματήσουμε την κατασπατάληση- εκμετάλλευση της ιερότητας της ζωής μας.
Δεν ψάχνουμε για καταφύγιο γιατί θέλουμε να χαθούμε ακόμα και μέσα στους εαυτούς μας.
Το δικό μας αίσθημα ασφάλειας απλώνεται πέρα από τα σύνορα γιατί αυτό που μας ενώνει
είναι η αισιοδοξία και η εμπιστοσύνη στην κίνηση.
Αυτό που έχουμε κοινό είναι η παύση στους τόπους ανάμεσα σε τόπους.
Η αυτόνομη κοινωνία μας μαζεύεται γύρω από φωτιές.
Καπνός και ομίχλη το πορτρέτο μας.
Ο νόμος μας μη συνειδητός.
Σπίτι μας η φευγαλέα εντύπωση- όποτε ηρεμούμε στη στιγμή του χρόνου.
Δεν αναμένουμε- δεν ποθούμε.
Το χάος και οι παράξενες προκλήσεις μας οδηγούν.
Ερχόμαστε σαν ξένοι και φεύγουμε σαν φίλοι.
Γιατί άνθρωποι σαν εμάς είναι απρόσμενοι μα πάντα καλοδεχούμενοι επισκέπτες.
Είμαστε αυτοί που αποτελούν μια πνευματική, ιστορική, γεωγραφική, γλωσσική και φυσική
δύναμη που αφαιρεί την ισχύ από εκείνους που τη συντηρούν.
Χανόμαστε για να γκρεμίσουμε την συγκέντρωση ισχύος.
Δείχνουμε ασέβεια στα σύνορα στο όνομα της ελεύθερης μετακίνησης.
Δείχνουμε ασέβεια στην φυσιολογικότητα στο όνομα της δημιουργικής προόδου.
Είμαστε παντού και πουθενά.
Είμαστε τέχνη και γίγνεσθαι.
Χρησιμοποιούμε όρους της ανταγωνιστικής δυτικής κοινωνίας για τους δικούς μας σκοπούς.
Φεύγουμε από τεχνητά κέντρα.
Δημιουργούμε τις διαδρομές μας όπως προχωράμε και χάνουμε εκείνα τα περίεργα χαρτιά, τα
λεφτά μας, καθώς χάνουμε το εγώ μας.
Ας σταματήσουμε να χάνουμε τη δύναμή μας.
Ας χαθούμε!»
Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους από τη Φινλανδία
Πέμπτη 24 Μαΐου 2018
21:00
5 € (κρατήσεις απαραίτητες)

κέντρο ελέγχου τηλεοράσεων
Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
11361 Κυψέλη, Αθήνα

 

Advertisements