Βραβευμένα διηγήματα: Coconut Octopus

 Συνεχίζουμε τη δημοσίευση βραβευμένων διηγημάτων από τους πρόσφατους διαγωνισμούς του eyelands. Σειρά έχει το διήγημα «Χταπόδι καρύδας»– της Μάντι Σούζαν Γουόνγκ (Βερμούδα) που πήρε το μεγάλο βραβείο στον 1ο διεθνή διαγωνισμό σύντομου διηγήματος με θέμα «Όνειρα» το 2018. Το διήγημα δημοσιεύεται για πρώτη φορά, και μαζί του δημοσιεύουμε μια συνέντευξη που έδωσε η συγγραφέας στο eyelands.

Θα ακολουθήσουν τα πρώτα βραβεία του διεθνούς και του ελληνικού τμήματος από τον 7ο διεθνή διαγωνισμό διηγήματος με θέμα  «Παράξενοι Έρωτες», το 2017.

μινι

Mandy-Suzanne Wong

Coconut octopus (Amphioctopus marginatus)*

Αν ήταν στο σπίτι, θα ονειρευόταν το δικό της σπίτι. Αυτό που  θα το έχτιζε πάνω από τα πτώματα των γειτόνων της. Είναι σαν να το βλέπει τώρα. Το όνειρο είναι τόσο ζωντανό που μπορεί να νιώσει την εικόνα του εαυτού της: θαμμένη στην ασβεστολιθική άμμο του σπιτιού, την άγονη άμμο όπου αστράφτει το γυαλί και το πλαστικό, μόνο τα μάτια της ξεπροβάλλουν ∙ μέχρι να ακούσει από κάπου ότι ένα σαλιγκάρι έχει πεθάνει. Ή ένα χτένι. Ή μια καρύδα που έχει πιαστεί σε μια κόχη. Σε αυτό το θλιμμένο όραμα, προλαβαίνει έναν βλεννοειδές δίσκο και ορμάει σαν αρπακτικό στο νεκρό σαλιγκάρι, τοποθετώντας το κέλυφος κάτω από τα χέρια της. Κι αυτό της αφήνει δυο χέρια για να περπατήσει. Οι άνθρωποι το βρίσκουν εκπληκτικό που γίνεται ξαφνικά δίποδη. Τίποτε δεν μπορεί να σε σκοτώσει όταν μπορείς να κινείσαι έτσι. Αν πήγαινε αργά και χαλαρά σαν παραφαγωμένη πεσκανδρίτσα, θα την είχαν πιάσει αμέσως. Κι αυτό είναι σίγουρος θάνατος.  Αλλά έχει μάθει πια πώς να περπατάει κουβαλώντας φορτίο. Γιατί λοιπόν όχι μισή καρύδα;

Είναι απλά ένα όνειρο; Μπορεί να έχει επιπλέον χέρια σε κάτι τέτοια ανόητα όνειρα. Μισό κέλυφος καρύδας συν το κέλυφος σαλιγκαριού και σκελετό από χτένι. Ένας βράχος και ένα παλιό βάζο κάτω από την άμμο δημιουργούν μια κοφτερή προεξοχή κι εκεί κόβει την καρύδα. Αλλάζει θέση έτσι ώστε η ευάλωτη πλευρά να βλέπει προς το ρεύμα. Αγκαλιάζει με τα χέρια της αυτό που κάποτε ήταν σαλιγκάρι, τραβά το χτένι σαν μια κουβέρτα πάνω από τα άλλα χέρια και το κεφάλι της. Καταφέρνει και τα κρατάει όλα στη θέση της με τις βεντούζες της που παίρνουν ένα αστραφτερό μπλε χρώμα. Εκεί. Τώρα είναι απόλυτα σταθερή. Είναι  χτένι καρύδα και σαλιγκάρι μαζί, με ένα τεράστιο εγκέφαλο στο εσωτερικό του και ένα μάτι να ελέγχει τα πάντα. Είναι ένα μυστήριο. Ένα μυστηριώδες παζλ. Οι καρχαρίες ποτέ δεν θα καταλάβουν τι είναι. Νομίζουν ότι όλο αυτό το πολύχρωμο κουβάρι είναι σκουπίδια. Παντού εκεί γύρω κονσέρβες και μπουκάλια βλέπεις στο κάτω κάτω. Και έτσι δεν μπορεί να πιαστεί. Εκτός από το αυτό εδώ, όλα της τα όνειρα είναι εφιάλτες. Όπως κι αν έχει ονειρευτεί το ονειρεμένο σπίτι της – δύο μισές καρύδες, ας πούμε, κι ένα κομμάτι από σωλήνα εξάτμισης – και μια μικρή οροφή από κοχύλια ή χτένια ας πούμε, για να το κάνει πιο όμορφο – όπως κι αν είναι στους εφιάλτες της το τέρας το ανακαλύπτει.

Ακόμη και όταν ονειρεύεται ένα σπίτι από πέτρες που είναι στερεωμένες μαζί από χιλιάδες χέρια, ονειρεύεται ότι τα φυτά μπορούν να ζωντανέψουν γύρω στο σπίτι ξανά, και να την κρύψουν στις φυλλωσιές τους – ένα νωθρό, σκοτεινό, τεράστιο πλάσμα με δύο χέρια  να ανακαλύπτει τη μεταμφίεσή της και την αρπάζει και την χώνει σε μια πλαστική σακούλα, την βάζει σε μια γυάλινη φυλακή με ψεύτικα ρεύματα. Ένα καλό όνειρο είναι μια μνήμη που έχει καταστεί αδύνατη. Ένα κακό όνειρο είναι μια μνήμη που θα έπρεπε να ήταν αδύνατη. Ένα κακό όνειρο είναι ένα καλό όνειρο συν το τραύμα της πραγματικότητας: το σπίτι-τραύμα-φυλακή με τον τεράστιο εγκέφαλό της παγιδευμένο μέσα του. Τα τείχη δεν αφήνουν περιθώρια είναι ανίκητα. Δεν θα κινηθούν ακόμη κι όταν τραβάει με όλη της τη δύναμη, με όλα της τα πλοκάμια. Υπάρχουν τρεις μισότυφλοι καρδινάλιοι και ένας νευρωτικός γωβιός, δεν υπάρχουν σαλιγκάρια, ούτε φυτά που να σαλεύουν. Οι απαγωγείς της, αυτοί με τα δυο χέρια έρχονται έξω από τη φυλακή και την κοιτάζουν. Τους βλέπει μέσα από το γυαλί. Η άμμος είναι τόσο ρηχή. Ξαναγυρίζει στα όνειρά της. Ονειρεύεται σε σπείρες, ονειρεύεται συνέχεια από φόβο πως θα ξεχάσει πως ήταν το σπίτι της.

*ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Το χταπόδι Amphioctopus Marginatus είναι γνωστό και ως “χταπόδι της καρύδας” επειδή μαζεύει καρύδες και τις χρησιμοποιεί ως καταφύγιο. Το χταπόδι διπλώνει τα 6 πλοκάμια του γύρω από το σώμα του και περπατά με τα άλλα δύο κουβαλώντας την καρύδα ως ασπίδα του. Όπως κατέγραψαν υποβρύχια πλάνα, τα χταπόδια στην Ινδονησία συνηθίζουν να βρίσκουν κομμένες καρύδες και να τις συλλέγουν ώστε να μπορούν να χρησιμοποιήσουν αργότερα ως καταφύγιο.
//

: Συνέντευξη με την Μάντι Σούζαν Γουόνγκ νικήτρια του 1ου διεθνούς διαγωνισμού σύντομου διηγήματος του eyelands   (EIFFC-1)

MANDY SMILE Το «χταπόδι καρύδας» ήταν η ιστορία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στον πρώτο μας διεθνή διαγωνισμό σύντομου διηγήματος – Η συγγραφέας από την Βερμούδα Μάντι Σούζαν Γουόνγκ απαντά στις ερωτήσεις μας για τη ζωή, τα όνειρά της, τα γραπτά της και φυσικά τις μελλοντικές της διακοπές Ελλάδα

Πώς νιώθεις ως νικήτρια  του διεθνούς  μας διαγωνισμού;
Ειλικρινά, δεν μπορώ να το πιστέψω. Όταν έλαβα το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, το έκανα κλικ, το κοίταξα. Το έκλεισα. Μετά το άνοιξα ξανά. Και το έκλεισα  ξανά. Και συνέχισα να περιμένω ότι το email δεν θα ήταν εκεί την επόμενη φορά που έκανα κλικ. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ήταν εκεί. Αυτό μου φάνηκε πολύ πιο πιθανό. Τίποτα τέτοιο δεν μου έχει συμβεί ποτέ πριν. Ξέρω ότι η απάντησή μου, Γρηγόρη, ήταν εντελώς ανόητη.  Ακόμα νιώθω κύματα από έντονο ενθουσιασμό.

Πότε άρχισες να γράφεις;
Ήμουν 15 ετών όταν ο Rich Andrew, ο οποίος είναι τώρα σεναριογράφος, ήρθε στη Βερμούδα και περάσαμε το καλοκαίρι συν-γράφοντας ένα μυθιστόρημα. Ήταν και εκεινος 15 ετών. Την επόμενη χρονιά, το πρώτο μου διήγημα αγοράστηκε από ένα περιοδικό στις Η.Π.Α.

Έχεις  δει τη δουλειά σου να δημοσιεύεται λοιπόν, και τα διηγήματά σου να εκδίδονται. Πες μας περισσότερα γι’ αυτό.
 Σ’ ευχαριστώ  για το ενδιαφέρον σου! Οι περισσότερες από τις δημοσιευμένες μου ιστορίες εμφανίζονται σε περιοδικά  που εδρεύουν στις Η.Π.Α. όπως το Quail Bell, The Island Review, The Spectacle, The Hypokrite Reader, Conclave, και στο  Dark Matter. Σχεδόν όλα αυτά τα κομμάτια είναι πλέον στο διαδίκτυο στη διεύθυνση http://www.mandysuzannewong.com, όπως και η ιστορία μου που είχε επιλεγεί για το βραβείο Aeon του Ηνωμένου Βασιλείου το 2015.

Τον περασμένο μήνα, το πρώτο μυθιστόρημά μου «Προσχέδιο για σημείωμα αυτοκτονίας» ήταν φιναλίστ για το Permafrost Book Prize στην Αλάσκα το 2018. Αυτό συνέβη κυριολεκτικά μία ημέρα μετά την υπογραφή ενός συμφωνητικού για έκδοση γι’ αυτό το μυθιστόρημα με το Regal House Publishing, έναν ανεξάρτητο εκδοτικό οίκο με έδρα τη Βόρεια Καρολίνα, ΗΠΑ. Σε άλλα μέρη των ΗΠΑ, το «Προσχέδιο για σημείωμα αυτοκτονίας» τιμήθηκε με ειδική διάκριση στο διαγωνισμό του Leapfrog του 2017, και ήταν ανάμεσα στα υποψήφια για το  Conium Review Book Prize 2016 αλλά και για το Λογοτεχνικό Βραβείο της Εταιρείας Συγγραφέων για το φεστιβάλ της Σάντα Φε του 2015. Η υποβολή στο Διεθνή Διαγωνισμό του  Eyelands  ήταν ένα μεγάλο βήμα για μένα – η πρώτη μου προσπάθεια να στείλω ένα κείμενό μου που θα απευθυνόταν στους Έλληνες αναγνώστες. Είχα εδώ και αρκετά χρόνια μια ιδιαίτερη αδυναμία σε ότι αφορούσε την Ελλάδα.

Πώς εμπνεύστηκες  την ιστορία σου, «Χταπόδι καρύδας»;
Πολλές από τις δημοσιευμένες μου ιστορίες αφορούν την Ιαπωνία. Υπάρχουν εκεί απίστευτες γυναίκες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι τουλάχιστον 60 ετών, που κάνουν καταδύσεις  χωρίς κανένα βοήθημα σε βάθη μέχρι 30 μέτρα σε αναζήτηση τροφίμων. Είμαι στα πολύ αρχικά στάδια ενός μυθιστορήματος γι ‘αυτές. Συνεπώς, έχω κάνει έρευνα  όχι μόνο τις παραδόσεις τους αλλά και τα πλάσματα που μπορεί να συναντήσουν στα βάθη της θάλασσας. Έτσι έμαθα για το χταπόδι καρύδας (amphioctopusmarginatus). Βρήκα ότι το χταπόδι αυτό τείνει να ζει πολύ μακρινός νότος για να συναντήσει κάθε αμέ. Αλλά εκτός από το γεγονός ότι τα χταπόδια τείνουν να είναι πολύ συναισθηματικά όντα, γεγονός που τους δίνει μεγάλες δυνατότητες ως πρωταγωνιστές. η επινοητικότητα του χταποδιού αυτού, ήταν απλά πάρα πολύ υπέροχη για να την αγνοήσω. Αυτό το υποβαθμισμένο είδος κάνει πραγματικά το θωρακισμένο σώμα από τις απορρίψεις – ακόμη και από τα σκουπίδια που οι άνθρωποι έριξαν στον ωκεανό. Είναι αυτό το είδος ευελιξίας που θα δώσει στα πλάσματα αυτά περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν ό, τι και να κάνουμε εμείς  στη Γη. Αν κάποιος έχει μια ευκαιρία. Μαθαίνοντας για το διαγωνισμό σας, το θέμα του οποίου ήταν «Όνειρα», με έκανε να σκεφτώ αυτό το ζώο σε άλλο επίπεδο. Επειδή, φυσικά, έχουν κι αυτά τις επιθυμίες τους – αλλά επιπλέον, πώς μπορεί κάποιος τόσο δημιουργικός όσο αυτός ο θωρακισμένος αρχιτέκτονας να μην έχει όνειρα, φιλοδοξίες και απογοητεύσεις;

Δεν είναι παράξενη η σύμπτωση; ένα χταπόδι έγινε το … όχημα για να σε μεταφέρει από ένα νησί σε ένα άλλο στην άλλη πλευρά του κόσμου…
Απολύτως. Ειδικά επειδή ούτε οι Βερμούδες ούτε οι Έλληνες είναι πιθανό να έχουν συναντήσει ποτέ αυτό το χταπόδι που ζει στην Ινδονησία!

Έχεις γεννηθεί και ζεις στην Βερμούδα. Τώρα κέρδισες διακοπές σε άλλο νησί σχεδόν στην άλλη άκρη του κόσμου. Τι γνωρίζεις για την Ελλάδα και την Κρήτη; Πώς αισθάνεσαι που θα ταξιδέψεις ως εκεί; Έχετε επισκεφθεί ποτέ στην Ελλάδα;
Πριν από λίγα χρόνια είχα την φανταστική ευκαιρία να συμμετάσχω σε ένα συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Πέρασα μια εβδομάδα τριγυρνώντας στην περιοχή της πλατείας Αριστοτέλους, παρακολουθώντας τον ήλιο πάνω από το Αιγαίο και κάνοντας επισκέψεις στους ιστορικούς τόπους αυτής της μεγάλης πόλης που είναι γεμάτη από την ομορφιά του Βυζάντιου – εκεί όπου ανακαλύφθηκε πρόσφατα το παλαιότερα δείγμα γραπτής μουσικής. Όλοι οι συμμετέχοντες στο συνέδριο πήγαν μια εκδρομή στην όμορφη Καβάλα, στον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, και στο αρχαίο αμφιθέατρο που βρίσκεται στους λόφους ακούσαμε μια συναυλία αβάν γκαρντ ελληνικής μουσικής με τη συντροφιά λαμπερών αστεριών και επίμονων κουνουπιών. Πήγα επίσης στην Αθήνα και τους Δελφούς. ακόμη και τώρα θυμάμαι πολύ έντονα την ομορφιά και τον διαπεραστικό αέρα του Παρνασσού. Αργότερα διάβασα ένα μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη  «Πίσω στους Δελφούς» (σημ.: Back to Delphi, τίτλος της ξενόγλωσσης έκδοσης για το μυθιστόρημα «Τα Σακιά») και όταν θυμόμουν τους Δελφούς ήταν εύκολο να καταλάβω πως η ηρωίδα της Καρυστιάνη ενώ δεν είχε καμία σχέση με τη θρησκεία σκέφτηκε ότι μια επίσκεψη θα μπορούσε να την βοηθήσει να ανακαλύψει ξανά την ελπίδα

Πέρασα επίσης μια μέρα στο πανέμορφο νησί της Χίου. Ήταν μια πολύ σύντομη επίσκεψη. Ανάμεσα στα άλλα δοκίμασα τσουρέκι στο χωριό Πυργί. Δεν υπάρχει άλλη τέτοια τοποθεσία στον κόσμο. Τα γκρίζα και λευκά κτίσματα είναι ζωγραφισμένα στο χέρι με τόσο έντονα σχέδια που φαίνονται έτοιμα να σηκωθούν και να χορέψουν. Εν τω μεταξύ, οι δρόμοι, όταν ήμουν εκεί, ήταν απολύτως σιωπηλοί. Από τότε είναι ένα όνειρο μου να περάσω περισσότερο χρόνο στα ελληνικά νησιά. Ξέρω λίγα πράγματα για την Κρήτη – εκτός από τον Μινώταυρο της Κνωσού – ανακάλυψα όμως μέσω του Google, ότι η Κρήτη είναι περίπου 160 φορές μεγαλύτερη από τη Βερμούδα και είναι πανέμορφη, γεμάτη βουνά και μερικά καταπράσινα δάση καθώς και όμορφες παραλίες. Είμαι τόσο ευγνώμων για την ευκαιρία που μου προσφέρετε να μάθω περισσότερα για το νησί σας και στη συνέχεια να τα δω από κοντά!

Έχεις ένα μυθιστόρημα υπό έκδοση και ταυτόχρονα έχεις συμφωνήσει για την έκδοση ενός δοκιμίου με το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια. Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μελλον;

Το πρώτο μυθιστόρημά μου θα κυκλοφορήσει το 2019, ελπίζω να έχει ήδη εκδοθεί όταν θα πάω για τις διακοπές μου στην Κρήτη! Μπορείτε να δείτε εκεί πόσο επηρεασμένη είμαι από την χώρα σας. Όταν γύρισα από την Ελλάδα ξεκίνησα να γράψω ένα μυθιστόρημα για τη Μόνα, μια άστεγη και πληγωμένη αμερικανίδα, που αναζητάει τόσο απεγνωσμένα την ελπίδα ώστε την ψάχνει ακόμη και στο πιο άσχετο βιβλίο, κάποιο που περιέχει μια εσφαλμένη ερμηνεία των ιδεών του Έλληνα φιλόσοφου Αναξίμανδρου. Η Μόνα παρερμηνεύει και η ίδια το κείμενο -2500 ετών παλιό- του Αναξίμανδρου, για να αποδείξει ότι έχει μαγικές ικανότητες –κάτι που δεν αποδεικνύεται από πουθενά, βέβαια. Δεν έχει τέτοιες δυνάμεις  σε καμία περίπτωση. Αλλά όταν εντοπίζει τον συγγραφέα της λανθασμένης εξήγησης, η Μόνα καταφέρνει να τον κάνει να αναρωτηθεί για όλα όσα πίστευε ότι γνώριζε για τον Αναξίμανδρο. για τον εαυτό του, τις αποτυχίες του, την αληθινή του αγάπη, της οποία το όνομα είναι απλά Φιλοσοφία, αλλά και για την Ελλάδα για την οποία έχει μια αχνή ανάμνηση. Αυτό το μυθιστόρημα, βρίσκεται στο τελικό στάδιο της επεξεργασίας. Μετά από αυτό θα ακολουθήσει ένα άλλο, βασισμένο σε ένα διήγημά μου που ονομάζεται»Ayuka Breathes».

Ονειρεύεσαι από τώρα τις διακοπές σου στην Κρήτη;
Ω ναι. Έχω ήδη αρχίσει το ψάξιμο και έχω ανακαλύψει στο λεξικό τη λέξη χταπόδι. Σας ευχαριστώ πολύ για μια ακόμη φορά που βραβεύσατε την ιστορία μου και μου δώσατε αυτή την καταπληκτική ευκαιρία να επισκεφθώ τη χώρα σας.

//mandy

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Διηγήματα και δοκίμια της Mandy-Suzanne Wong έχουν δημοσιευτεί στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Το μυθιστόρημά της  Σχέδια αυτοκτονίας, πρόκειται να εκδοθεί από την Regal House Publishing των Η.Π.Α., ήταν φιναλίστ για το βραβείο Permafrost, φιναλίστ για το Conium Review Book Prize, και υποψήφιο για το Λογοτεχνικό Βραβείο του φεστιβάλ της Σάντα Φε, ενώ πήρε τιμητική διάκριση στο διαγωνισμό του περιοδικού Leapfrog. Έχει υπογράψει συμφωνητικό με το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια για την έκδοση ενός δοκιμίου που το θέμα του είναι  ριζοσπαστικών έργων τέχνης που χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων. Γεννήθηκε από Τζαμαϊκανούς γονείς στη Βερμούδα όπου κατοικεί ακόμα..

 

Συνέντευξη: Γρηγόρης Παπαδογιάννης
Φωτογραφίες: Heather Kettenis

 

Advertisements