Βραβευμένα διηγήματα: Βρούτος

 Συνεχίζουμε τη δημοσίευση βραβευμένων διηγημάτων από τους πρόσφατους διαγωνισμούς του eyelands. Σειρά έχει το διήγημα που πήρε το πρώτο βραβείο στον 7ο διεθνή διαγωνισμό διηγήματος (διεθνές τμήμα) με θέμα »Παράξενοι Έρωτες».

Θα ακολουθήσει την επόμενη εβδομάδα το πρώτο βραβείο του  ελληνικού τμήματος με το οποίο θα κλείσουμε τη σειρά των διηγημάτων αυτών.

 

strange love affairs

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

 Πρώτο βραβείο: Ίνα Κετάιτσεκ (ΗΠΑ)

 Βρούτος

 

Μετά από μήνες οραμάτων, οιωνών,  και πυρετωδών ονείρων, στις 24 Αυγούστου, ο Βρούτος εμφανίζεται στον 21ο αιώνα. Βέβαια, ακόμη είναι απλώς ένα σώμα, το στομάχι του δεν έχει σπλάχνα, και οι συμπατριώτες του δεν είναι παρά μούμιες, κι όλα αυτά μόλις δώδεκα χιλιόμετρα από το σπίτι μου.

Ξέρω ότι βρίσκεται εκεί και θα είναι τρομερά κρύος, αλλά δεν μπορώ να τον πλησιάσω. Οι γιατροί πρέπει να τον πλησιάσουν πρώτοι. Δεν είχαν δει ποτέ κάτι τέτοιο: τρία γυμνά, απανθρακωμένα σώματα, σε εμβρυϊκή θέση εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια κι ένας από αυτούς αναπνέει! Και μάλιστα ανοίγει  με κάποια προσπάθεια τα γκρίζα μάτια του για να αντικρίσει τις νέες χιλιετίες.

Ο Βρούτος μεταφέρεται στο νοσοκομείο Κονκόρντια για θεραπεία. Τα  ζωτικά του όργανα αφαιρούνται και στέλνονται για  αξονική τομογραφία.  Παρακολουθώ από κοντά τη χορήγηση υγρών, τα εμβόλια, τη θεραπεία του για δηλητηρίαση από μόλυβδο και την χορήγηση του αίματος, δεν είναι και τόσο περίεργο ότι το αίμα αυτού του παράξενου ανθρώπου δεν περιέχει σύγχρονα αντισώματα. Τελικά η κατάστασή του κρίνεται σταθερή και τον αφήνουν στη φροντίδα μου.

Έχω πολλές ερωτήσεις να του κάνω: «Είπε πραγματικά ο Καίσαρας ‘’Κι εσύ τέκνον;’’» και «Τι ξέρετε για τον Αινεία;¹» Αλλά κυρίως έχω την έντονη παρόρμηση να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο. Πώς θα ήταν άραγε στο κρεβάτι αυτός ο ψηλός, αδύνατος Ρωμαίος που γεννήθηκε στα χρόνια της αυτοκρατορίας, αυτός ο ταξιδιώτης του χρόνου.

 

Καθώς κοιμάται το βράδυ, βάζω ζεστές κομπρέσες στο στήθος του και του κάνω μασάζ στα χέρια και στα πόδια του για να βελτιώσω την κυκλοφορία του αίματος. Χαλαρώνω τα φρύδια του, τα οποία είναι ακόμη μαζεμένα από την οδύνη της αποτυχίας και από έναν άγριο θάνατο. Κάνω κύκλους στις παλάμες του με το δάχτυλό μου.

Αρχίζει να ξυπνάει και να προσπαθεί να μιλήσει, αλλά κανείς δεν τον καταλαβαίνει αρκετά. Οι Ιταλοί έχουν αφήσει προ πολλού τη Λατινική γλώσσας και οι Έλληνες δεν καταλαβαίνουν τους μελωδικούς ήχους της διαλέκτου που μιλάει. Ο λογοθεραπευτής παρακολουθεί τους μυς του προσώπου για σημεία παράλυσης.

Περνάω από κει κάθε λίγο και λιγάκι με το πρόσχημα ότι πρέπει να δω αν παίρνει τα δισκία των 6 ml ώστε να μπορώ να κρυφακούω αυτά που λέει.

«Ω, είστε λοιπόν από τους Φιλίππους!» λέω, επιδεικνύοντας την αττική μου προφορά για χάρη των Ελλήνων. Αποκτώ οπτική επαφή με τον Βρούτο για πρώτη φορά. Είναι ένας όμορφος άντρας, όπως ο Ο Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου, στην Galleria dell’Accademia της Φλωρεντίας. (Δεν είναι από τους Φιλίππους², αλλά από τη Ρώμη φυσικά, αλλά είναι ένα τρικ, ένα κολπάκι για να καταλάβει ο Βρούτος ότι υπάρχει ένα παιχνίδι που πρέπει να παίξει εδώ, δεν έχει ξεχάσει βέβαια σε ποιο μέρος χώθηκε μέσα του η δική του λεπίδα).

Με κοιτάζει με έκπληξη και, χαίρομαι που βλέπω, μια πινελιά δέους, λες και μπορεί να με ερωτεύτηκε.

«Καταλαβαίνεις αυτόν τον άνθρωπο;» με ρωτά ο γιατρός Ντι Τζιάκομο.

«Ναι, πρέπει να είναι από το ίδιο νησί με τους παππούδες μου στην Αδριατική θάλασσα», λέω δήθεν αυθόρμητα, αλλά με ένα άγγιγμα μυστηρίου, μια αγαπημένη πρακτική.

Τι τύχη! Σκέφτονται όλοι. Μου ζητούν να μεταφράσω. Θέλουν να μάθουν το όνομά του, την εθνικότητά του και τις διατροφικές του προτιμήσεις.

 

«Γεια σας, το όνομά μου είναι Κάσανδρα», λέω, συστήνοντας τον εαυτό μου στον Βρούτο αγγίζοντας ελαφριά το χέρι του και κοιτώντας τον στα μάτια με σημασία.

«Το όνομά μου είναι ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος», αποκρίνεται τώρα με ένα μικρό χαμόγελο, με τα μάτια του να παραμένουν στα χείλη και τις βλεφαρίδες μου.

Τους λέω ότι δεν θυμάται ποιος είναι ή πώς ήρθε να είναι εδώ. Η διάγνωση για αμνησία βγαίνει αμέσως και προγραμματίζεται η θεραπεία.

Από τη στιγμή που αποδεικνύεται ότι είμαι χρήσιμη με εισάγουν στο μυστήριο της ανακάλυψής του, σαν μύηση σε μια ιερή τελετή. Αναφέρουν τα εξής: βρέθηκε στην αρχαία Αππία οδό. Μια άσχημη μυρωδιά που αναδιδόταν από τους ορόφους μιας βίλας προκάλεσε την επιθεώρηση των κατεστραμμένων σωλήνων που είχαν εκραγεί λόγω του σεισμού στα βορειοανατολικά ο οποίος κατέστρεψε πολλές πόλεις στις περιοχές Μάρκε, Ούμπρια και Λάτσιο. Μια ομάδα πολιτικών μηχανικών διεξήγαγε την επιθεώρηση και, τότε, ένα ροζιασμένο δάκτυλο βγήκε έξω από τη λάσπη ενός υπόγειου βάλτου. Ο βάλτος στραγγίστηκε αμέσως και αποκαλύφθηκαν όχι ένα αλλά  τρία σώματα, όλα από ενήλικους άντρες και πολλά άλλα ακόμη ευρήματα. ένα αρχαίο Κολουμβάριο (columbarium) ένας χώρος για την αποθήκευση τεφροδόχων. Ο χώρος έκλεισε για ανασκαφές.

«Αν συνυπολογίσουμε όλα αυτά τα στοιχεία, ο ρυθμός ανάκαμψης του είναι εκπληκτικός», λέει ο γαστρεντερολόγος.

«Αλλά τι έκανε εκεί κάτω;» ρωτάει η ειδική νοσοκόμα για τρίτη φορά. Κανείς δεν ήξερε και υπολόγιζαν σε μένα για να μάθουν.

Αργότερα εκείνο το βράδυ, αφού η αστυνομία, οι νοσηλευτές και οι γιατροί έφυγαν επιτέλους μείναμε για λίγο μόνοι μας. Ο εξαεριστήρας φυσάει ήρεμα, το μόνιτορ της καρδιάς βουίζει καθησυχαστικά και ο ήχος ενός ραδιοφωνικού σταθμού που παίζει απαλή μελωδική μουσική ακούγεται στο δωμάτιο από το διάδρομο. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, είναι τελικά εδώ, αλλά πρέπει να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Τα μάτια του με ακολουθούν καθώς ελέγχω τα διαγράμματα.

«Προσευχήθηκα σε σένα», λέει.

«Τι εννοείς;» ρωτάω ευγενικά, αλλά δήθεν απασχολημένη, γράφοντας σημειώσεις, ελέγχοντας, επιθεωρώντας.

«Προσευχήθηκα στην Παλλάδα Αθηνά για να με σώσει», λέει, πιάνοντας μου  απαλά το χέρι καθώς περνάω. Με κρατά εκεί και κοιτάζει το πρόσωπό μου. Ένα αρχέγονο κύμα ενέργειας περνάει ανάμεσά μας. Του ξεφεύγω ευγενικά προσπαθώντας να αναπνεύσω ήρεμα.

«Δεν είμαι εγώ αυτή», του λέω.

«Και όμως, να που σώθηκα». Γνωρίζει τις συνήθειες των Θεών. Ξέρει ότι είναι δάσκαλοι στη μεταμφίεση. Πέρα από αυτό, είναι ευγνώμων που έχει έναν απεσταλμένο από τον κόσμο του, είτε είναι θεά είτε όχι.

«Τι είναι αυτός ο τόπος;» ρωτάει, κοιτάζοντας τα καλώδια και το λαμπερό, φως που έρχεται από την οροφή και τα μηχανήματα.

«Πάρα πολύ ωραίο για να είναι ο Άδης, αλλά από την άλλη κάπως φτωχό για να είναι τα Ηλύσια Πεδία».

«Είναι Ασκληπιείο», λέω, «αλλά ονομάζεται Νοσοκομείο. Έτσι ονομαζόταν από τους ανθρώπους που ήταν ήδη εδώ όταν ήρθα εγώ και έτσι συνηθίζουν να το λένε…»

«Αυτή είναι μια ωραία λέξη», λέει. «Μπορείτε να μου πείτε πώς λειτουργούν όλα αυτά τα πράγματα;»

«Με πολύ σχετικούς όρους, θα προσπαθήσω», του χαμογελάω. Παίρνει το χέρι μου και προχωράμε μαζί σε αυτόν τον αιώνα.

Με τη βοήθεια κρατικών αρχαιολόγων και τοπικών εγκληματολόγων και ιατροδικαστών, βρέθηκε  στην τοποθεσία μια καλά διατηρημένη ταυτότητα ενός προσφάτως αποθανόντος ερασιτέχνη αρχαιολόγου από τη Μακεδονία. Πιστοποιήθηκε ότι ο «Βρούτος» είναι ο Ντάνιελ Αθανάσοφ. Μετά από εκτενή μελέτη των αρχαίων κειμένων, ο Ντάνιελ είχε ανακαλύψει ένα σημείο ταφής των πιο φημισμένων οικογενειών της αρχαίας Ρώμης. Μην έχοντας όμως κανένα φορέα για να τον υποστηρίξει, ξεκίνησε μόνος του μια  αποστολή για να επιβεβαιώσει τις θεωρίες του. Οι γιατροί πιστεύουν ότι ήταν παγιδευμένος εκεί  έως και 72 ώρες.

«Χαίρομαι που ζει», λέει μια νοσοκόμα, που της αρέσουν οι αρχαιολογικές έρευνες.

Παίρνει το εξιτήριο. Μαθαίνει ιταλικά. Τον κυριεύει μια εμμονή για τη μηχανική, την ηλεκτρική ενέργεια και το διαδίκτυο. Μαθαίνει την ιστορία της Ρώμης από τη στιγμή που άφησε το ιερό της χώρο.

«Sic semper tyrannis³», λέει σκρολάροντας ξανά και ξανά τα άρθρα σχετικά με τους νεκρούς δικτάτορες του 20ου και 21ου αιώνα. Φτιάχνει μια φωτεινή ταμπέλα με ξύλο, γύψο και ένα ηλεκτρικό κύκλωμα που κατασκεύασε ο ίδιος με αυτή τη φράση και την κρεμάει στο σαλόνι. Του μιλάω για μια πολιτεία πέρα από τον ωκεανό που έχει κάνει αυτή τη φράση επίσημη προμετωπίδα της.

«Θα ήθελα πολύ να επισκεφθώ το μεγάλο κράτος της Δυτικής Βιρτζίνια», λέει, χαμογελώντας, αλλά σύντομα έχει αμφιβολίες. Πώς να είναι άραγε η ζωή σε αυτές οι τυχερές χώρες με τους ανατρεπτικούς αυτοκράτορες; Η ταμπέλα εξακολουθεί να είναι κρεμασμένη στον τοίχο αλλά δεν αλλάζει την μπαταρία και τα φώτα τρεμοσβήνουν ώσπου μια νύχτα σβήνουν εντελώς.

Βυθιζόμαστε βαθύτερα στην αγάπη. Θα παντρευτούμε για να αποφύγουμε την απέλαση. Σύντομα είναι έτοιμος για να ταξιδέψει στον κόσμο.

«Θα ’θελες να δεις τη Ρώμη αυτού του αιώνα;» προτείνω. Δέχεται αλλά όταν φτάνουμε δεν αναγνωρίζει την πόλη του. Επισκεπτόμαστε τον Παλατίνο λόφο  και περπατάμε στον τόπο όπου ήταν κάποτε το σπίτι του. Μου μιλάει για τη γυναίκα του, τη μητέρα του και τις τρεις αδελφές του. Καθώς προχωράμε ανακαλύπτει κάποιες ομοιότητες με εκείνες, στο χιούμορ μου, στον τόνο της φωνής μου. Είναι αρκετό για να νιώσει κάποια αίσθηση συνέχειας. Με ανάμικτα συναισθήματα βλέπει τα ερείπια της Ιουλίας Βασιλικής και το Θέατρο του Μαρκέλλου. Ο Καίσαρας αφιέρωσε τη ζωή του για τα δύο κτίρια αλλά δεν έζησε για να τα δει να ολοκληρώνονται.

Επισκέπτεται το Λάργκο ντι Τόρε Αρζεντίνα⁴ μόνος του. Τον παρακολουθώ από απόσταση. Στέκεται ώρες και κοιτάει τα ερείπια του θεάτρου της Πομπηίας. Γάτες περιπλανιούνται γύρω του καθώς επαναφέρει σκηνές από την προηγούμενη ζωή του. Συνομιλεί με θραύσματα από τις αναμνήσεις του μέχρι τη νύχτα και έρχεται σπίτι με δάκρυα στα μάτια του. «Κασσάνδρα, δεν πιστεύω ότι υπήρχε άλλος τρόπος» λέει. Πέφτει για ύπνο ζητώντας συγχώρεση από φαντάσματα που δεν τον αφήνουν να ξεκουραστεί. «Ό, τι κακό κι αν έκανες τότε, είσαι εδώ τώρα», του λέω το πρωί. «Εδώ και τώρα, υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που θέλουμε να κάνουμε».

Βρίσκει τη θέση του στο παρόν με το να γίνει μεταφραστής στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντζα της Ρώμης. Το μότο του ιδρύματος είναι: «Το μέλλον έχει περάσει από εδώ». Πηγαίνει στις πολιτικές συγκεντρώσεις και καμαρώνει τους υποψηφίους σαν να ήταν ο περήφανος πατέρας που κοιτάζει τα παιδιά του. Διαβάζει τα τουίτς στο Τουίτερ και αποκαλεί τους χρήστες κληρονόμους της λακωνικής συντομογραφίας του, αν και ομολογουμένως με καλύτερη αίσθηση χιούμορ.

 

Δεν ρωτάει: «Τι έκανα για να αξίζω την ανάσταση;» Ερχόμαστε από τις εποχές που η χάρη των Θεών δεν κερδιζόταν από την ηθική αρετή, τόσο πολύ όσο από τον θαυμασμό τους για την ομορφιά, ανδρεία, νοημοσύνη και δύναμη των θνητών. Πηγαίνει στον Κήπο Καφαρέλι όπου κάποτε βρισκόταν ο Ναός του Υψίστου Διός. Φέρνει κρασί και το προσφέρει κάθε Κυριακή. Είναι μια χειρονομία ευγνωμοσύνης και μια αφιέρωση: η ιστορία απέδειξε ότι Εκείνος δεν είχε ξεχάσει τον συγγραφέα αυτών των ψεμάτων εδώ και πολύ καιρό, ακόμα κι αν η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκαν 2000 χρόνια για να αναβιώσει.

Αναζητάμε άλλους Αναστημένους, αλλά μπορούμε να βρούμε μόνο τους Καταραμένους. Περπατούν τους δρόμους τη νύχτα, κάνοντας παθιασμένες ομιλίες πάνω σε κάδους απορριμμάτων όπου καίγονται αστικά απόβλητα, εκνευρίζοντας τις αδέσποτες γάτες και τους ξένους φοιτητές που διαμένουν στα χόστελ κοντά στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Ρώμης. Τους αναγνωρίζουμε από την επιθυμία τους να ακουστούν, να γίνουν πιστευτοί. Τους προσφέρουμε τρόφιμα και φάρμακα, αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τη γλώσσα τους. Οι περισσότεροι έχουν αποφασίσει να υποφέρουν. Κανείς δεν είναι από τις εποχές μας.

Συζητάμε τη φύση της ύπαρξής μας. Εάν γεννιόμαστε τυχαία και γιατί θα πρέπει η ανάσταση να είναι θέμα επιλογής. Σκεφτόμαστε ότι οι ψυχές μας είναι σπόροι: άθικτες παρά το πέρασμα του χρόνου. Όταν οι συνθήκες είναι σωστές, η ψυχή έχει τη δυνατότητα να γίνει μια πλήρης ύπαρξη για άλλη μια φορά. Οι Καθολικοί γνωρίζουν ένα δυο πράγματα για την ανάσταση, αλλά επιμένουν ότι υπάρχει μόνο ένας που αναστήθηκε.

Αν υπάρχει κάποια λογική στον τρόπο που γίνεται μια ανάσταση, σίγουρα δεν έχει να κάνει οπωσδήποτε με τη χρονολογία αλλά με τα γεγονότα. Εκείνη η δολοφονία στιγμάτισε το τέλος της πρώτης ύπαρξής μας αυτή είναι η μόνη πειστική εξήγηση. Έτσι ο Βρούτος περιμένει τον Κικέρωνα, τον Κάτωνα, τον Κάσιο, τον Αττικό και τον Μάρκελλο, αλλά εκείνοι δεν έρχονται. Ίσως έχουν έρθει και έχουν φύγει πριν από αυτή την εποχή. Ίσως θα έρθουν αφού πεθάνουμε ξανά.

Πάνω απ’ όλα, περιμένει τον Καίσαρα. Υπάρχουν λόγια που πρέπει ν’ ακούσει: Η Ιταλία είναι μια Δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε με μόχθο. Θέλει να τον πάει στα εκλογικά τμήματα και να του δείξει τους πολίτες που ψηφίζουν. Φαντάζεται ότι περπατούν στο ανάκτορο Μοντετσιτόριο και παρακολουθούν τη Βουλή των Αντιπροσώπων να ψηφίζει τους νόμους. Πόσο φοβερό θα ήταν να βλέπεις τον Καίσαρα να μυείται σε αυτήν την πραγματικότητα. Ωστόσο, σε αυτές τις φαντασιώσεις ακούει έναν ψίθυρο. Είναι η φωνή του Κικέρωνα και λέει ότι «η ελεύθερη κοινωνία ορίζεται από τον θρίαμβο της πειθούς για τη βία». Ο Βρούτος κοιτάζει κάτω και βλέπει ότι τα χέρια του είναι καλυμμένα με αίμα. Κοιτάζει προς τα πάνω και βλέπει τον Καίσαρα να τον παρακολουθεί με μια κουρασμένη, αποτρόπαια έκφραση. Ο Καίσαρας εξαφανίζεται και για μια στιγμή ο Βρούτος νιώθει πως έχει μείνει μόνος του στη Δημοκρατία.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Σύμφωνα με μυθολογική εκδοχή ο Αινείας, ο ανηψιός του ο Βρούτος και ο Έλυμος κατάφεραν να διαφύγουν από την Τροία και έγιναν ιδρυτές της Άλβα Λόνγκα (γειτονική πόλη της Ρώμης), της Βρετανίας, και της Ελύμης, μιας χώρας της Σικελίας
  2. Ο Βρούτος αυτοκτόνησε μετά την μάχη των Φιλίππων
  3. Sic semper tyrannis: έτσι πάντοτε στους τυράννους, (συντομευμένη φράση της λατινικής γλώσσας) που σημαίνει: τέτοιο τέλος αρμόζει στους τυράννους. Αποδίδεται στον Βρούτο χωρίς να είναι εξακριβωμένο ότι πράγματι την είπε εκείνος πρώτος. Είναι το επίσημο ρητό της πολιτείας της Δ. Βιρτζίνια.
  4. Λάργκο ντι Τόρε Αρζεντίνα: πλατεία της Αρχαίας Ρώμης όπου υπάρχουν ακόμη τα ερείπια τεσσάρων ναών και του θεάτρου της Πομπηίας όπου θεωρείται ότι δολοφονήθηκε ο Καίσαρας…

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ίνα Κετάιτσεκ γεννήθηκε στη Λευκορωσία, μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη και τώρα ζει στην Καλιφόρνια. Σπούδασε ιστορία της τέχνης και έκανε το μεταπτυχιακό της στον πολεοδομικό σχεδιασμό. Εργάζεται πλέον στον τομέα του περιβάλλοντος. Σε δημιουργικό επίπεδο, γράφει πεζογραφία και ποίηση από το γυμνάσιο. Στα κείμενά της την απασχολεί ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο η επιστήμη και η τεχνολογία αλλάζουν και ανυψώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτή την εποχή εργάζεται σε μια ιστορία που διερευνά τις μετα-αποκαλυπτικές ουτοπίες.

Advertisements