Σωτηρία Βασιλείου: Απολεσθείσες »Αποσκευές»

Η επιλογή παρουσιάζει τα διηγήματα του 8ου διεθνούς διαγωνισμού διηγήματος eyelands (ελληνικό τμήμα) που επιλέχτηκαν για δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό eyelands. Η δημοσίευση αρχίζει όπως κάθε χρόνο τον Οκτώβριο και ολοκληρώνεται λίγο πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του επόμενου διαγωνισμού.

Το θέμα του 8ου διαγωνισμού ήταν: ‘’Αποσκευές’’. Το διήγημα με το οποίο ξεκινήσουμε είναι οι  Απολεσθείσες «αποσκευές» της Σωτηρίας Βασιλείου.  Το διήγημα έπειτα από επιθυμία της συγγραφέως συνοδεύεται από ένα ποίημα της Γιάννας Γούναρη. Συγγραφέας και ποιήτρια έχουν διακριθεί ξανά στο παρελθόν σε διαγωνισμούς  του eyelands και των εκδόσεων Παράξενες Μέρες

 

Απολεσθείσες «Αποσκευές»

επιλογή αφίσα

Ευνόητη
Αφού, λοιπόν, ευκόλως εννοούμαι,
θα παραλειφθώ.
Μικρό κενό η απουσία μου θ’αφήσει –
ίσαμε ένα σημείο στίξης
κατ’ουσίαν περιττό.
Γιάννα Γούναρη

Ενώ η 4η Ιουνίου 2018 εξέπνεε, με το βλέμμα στον καθάριο, κατόπιν της νεροποντής ουρανό Αριάδνη εισέπνευσε βαθιά. Συνάμα την οργή εντός της διαδεχόταν η αποφασιστικότητα για την ανθρώπινη κι ευθύβολη προσέγγιση της απογευματινής τραγωδίας της Άμφισσας. «Επιστρέφω Αθήνα με την πρώτη πτήση», διαβεβαίωσε στο skype τον Ηρακλή, σκεπτόμενη συνάμα πώς θα έπρεπε το περιβάλλον του θύματος να νιώσει πως η δημοσιογράφος δεν ενδιαφερόταν για μια κραυγαλέα επένδυση του γεγονότος αλλά για τις συνθήκες και την πρωταγωνίστρια. «Γιαννούλα Καραχάλιου την έλεγαν, κι εστάλη στον χάρο χορεύοντας. Στα έβδομα γενέθλια μπαμπάς μου χάρισε μια μελαμψή κούκλα, χορεύτρια, με λουλουδάτο φόρεμα κι ανθόσπαρτα μαλλιά. Σήμερα την θυμήθηκα…»,  εξομολογήθηκε στον μέντορα.

Μέντορας ήταν βεβαίως ο Ηρακλής, «δασκάλα» η Αλκυόνη. Δυο μήνες μετρούσε η συνεργασία αλλά η νεαρή Κύπρια ένιωθε ήδη πως η ερευνητική δημοσιογραφία αποτελούσε μήτρα της προσωπικής της εξέλιξης και στίβο των αγώνων της.  Αφού το ρολόι δήλωσε το πέρασμα στη νέα μέρα, γοητευμένη από το χορό των άστρων και με έγνοια για την αναχώρηση, τα χαράματα, προτίμησε αντί του Μορφέα την αναδρομή στο χορό των θηλυκών θανάτων, που επαναπροσδιόρισαν τις προτεραιότητες και τις επιλογές της.

________________________________________

Εκεί, στο ίδιο μπαλκόνι, ενώπιον του Θερμαϊκού, βρισκόταν στα μέσα Μάρτη, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο μια άλλης Ιωάννας, της πρώην προέδρου των Συμβολαιογράφων Θεσσαλονίκης. «Είχε αφήσει σημείωμα, στοιχείο που παραπέμπει σε αυτοχειρία. Τον Νοέμβριο της είχε ασκηθεί δίωξη για υπεξαίρεση χρημάτων από πλειστηριασμούς», συμπλήρωσε ο αρθρογράφος στον τίτλο εξασφαλίζοντας τη διάδοση του «προϊόντος». Αν και από παιδί η Αριάδνη καταθλιβόταν όποτε άκουγε για θανάτους μεμονωμένους και μαζικούς, εγγύς και πέραν, εκείνη την ημέρα, ενώπιον της πρώτης συνειδητοποίησης της ακολουθίας των «μυστήριων» γυναικείων απωλειών είχε νιώσει ένα πρωτόγνωρο δέος. Σαν να επρόκειτο για μια σκυταλοδρομία θανάτου, σαν να ήταν η χώρα ένα καραβάνι, το οποίο σερνόταν αποβάλλοντας επιβάτες ασθενείς, ευαίσθητους, ανήσυχους ή παράξενους.

Όντως, οι τελευταίοι δώδεκα μήνες και ιδίως οι τέσσερις πρώτοι του 2018 σημαδεύτηκαν από ιδιότυπους θανάτους γυναικών, των οποίων η ηλικία, η μόρφωση, η όψη, το ήθος, η κοινωνική θέση και τα οικονομικά μέσα ποίκιλλαν. Υπάρξεις επώνυμες ή αφανείς, τολμηρές ή συνεσταλμένες, εμφανώς καταβεβλημένες ή «μια χαρά» ως την τελευταία στιγμή, εξόφθαλμα ανυπεράσπιστες ή υπό την προφανή προστασία του οικογενειακού και του ευρύτερου περιγύρου, εκπαραθυρώνονταν από το τρένο της ζωής βαθιά λαβωμένες κάποτε συγκλονίζοντας, συνήθως όμως περιοριζόμενες σε αντιδράσεις ελάσσονες από εκείνες της απώλειας μια ταξιδιωτικής αποσκευής.

Αυθόρμητα, πριν ακόμα διαπιστώσει τους συνδετικούς αρμούς και προσπαθώντας αντιμέτωπη με τις πρώτες αποδημίες να ανιχνεύσει τους λόγους της ταχείας λησμονιάς η Αριάδνη είχε αναθυμηθεί την Κριστίν Κωνσταντινίδου και την Οξάνα Λίσνα, τα θύματα του Κύπριου Αλ-Καπόνε, οι οποίες το 1993 είχαν καταστεί στο νησί τόσο δημοφιλείς όσο και η Βίρνα Δράκου και η Μπρουκ Λόγκαν. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις τηλεοπτικές ηρωίδες, οι δύο «αλλοδαπές» γρήγορα ξεχάστηκαν. Ήταν όμως η καταγωγή η βασική αιτία της γοργής μετατόπισης των προβολέων; Παρά τον προφανή ρόλο της μάλλον όχι.

Αυτό επιβεβαίωνε και η ιστορία της παραπληγικής πια Μυρτούς της Πάρου, που το 2012 απασχόλησε τα ΜΜΕ και το κοινό τους για ένα δεκαήμερο, όσο περίπου και η έγκυος Αγγελική και η Βίβιαν της Marfin, το 2010. Ύστερα, καθώς εμφανίστηκαν άλλα θέματα και θύματα στην επικαιρότητα, η Μυρτώ, η Αγγελική και η Βίβιαν καταχωνιάστηκαν στο συλλογικό «αρχείο», όπως ακριβώς συνέβη, κατόπιν του φευγαλέου κονιορτού και με τις δολοφονημένες από πατέρα και πατριό Άννη και Στέλλα, τον Μάρτη του 2016 και τον Απρίλη του 2017 αντίστοιχα.

Πάντως, ο θάνατος που καρφώθηκε σαν πρόκα στο μυαλό της Αριάδνης και ασυναίσθητα ορίστηκε ως αφετηρία της παράξενης σκυταλοδρομίας ήταν εκείνος της Νανάς Καραγιάννη, στο έβγα του προηγούμενου Ιουνίου. Διότι δεν ήταν φυσιολογικό, σχεδόν επτά δεκαετίες μετά τη μεγάλη πείνα, στην Αθήνα μια νέα γυναίκα να πεθαίνει αιχμάλωτη της εικόνας της. Κι όμως, το σκηνικό επαναλήφθηκε στη Θεσσαλονίκη, στα μέσα Ιούλη, με τραγική ηρωίδα νεαρή γιατρό, την Άννα. Αποστεωμένη έφυγε αρχές Οκτώβρη και 17χρονη από τη Λαμία, η οποία αφού στα δώδεκα στερήθηκε τη μητρική αγκαλιά κούρνιασε στον φαρμακερό κόρφο της ανορεξίας.

Στα μέσα Οκτώβρη κυρίαρχα στα ΜΜΕ υπήρξαν τα ποικίλα σενάρια της δολοφονίας αλλά και της «προϊστορίας» της 32χρονης Δώρας, στο Β’ νεκροταφείο Αθηνών. Δυο μέρες μετά την έλευση του 2018 την Θεσσαλονίκη συγκλόνισε η αυτοκτονία 48χρονης γνωστής δικηγόρου. «Εικόνες-σοκ μέσα από το αυτοκίνητο που βρέθηκε νεκρή η 44χρονη Ειρήνη», πληροφορήθηκε το πανελλήνιο την επαύριον των Θεοφανίων. Στα μέσα Γενάρη ο θάνατος δύο γυναικών σε Στέγη Πρόνοιας Γερόντων έγινε αφορμή για την αποκάλυψη αποστήματος σε «υποδειγματικό» πλαίσιο. Στις 4 Μάρτη 20χρονη κοπέλα πήδηξε στο κενό από μπαλκόνι, στην Καλαμαριά. Κατόπιν σε «φρικτό τροχαίο» στη Λάρισα νταλίκα διαμέλισε μελλόνυμφη ποδηλάτισσα. Μέσα του μηνός στην Αττική συνελήφθη 66χρονος συζυγοκτόνος ενώ στην Κρήτη «εξαφανισθείσα» εντοπίστηκε νεκρή. Ακολούθως και πριν ο γδάρτης ολοκληρώσει τις μέρες του στην Αλεξανδρούπολη φοιτήτρια Ιατρικής εξέπνευσε απαγχονισμένη ενώ στην Τούμπα 47χρονη έπεσε από τον 4ο όροφο στο κενό.

Στο μεταξύ στην Κύπρο, ανήμερα του Ευαγγελισμού και κόντρα στον ορισμό της ημέρας, εμφανίστηκε στα ειδησεογραφικά δελτία η Έλενα, το κορίτσι που στα 29 προέβη στη μεγάλη έξοδο, «αιφνίδια», αφού είχαν προηγηθεί πολλαπλοί καθημερινοί θάνατοι. Η Έλενα, η οποία αφού εισήχθη στον κόσμο σαν ανεπιθύμητη «αποσκευή», «τοποθετήθηκε» από το κράτος σε ανάδοχη οικογένεια, όπου λειτούργησε ως σκεύος λύτρωσης των απωθημένων του ιερέα πατριού και της μητριάς. Μίλησε νωρίς για τα δεινά η κοπέλα αλλά ελάχιστοι κοινωνικοί λειτουργοί θέλησαν να αφουγκραστούν μια «αποσκευή», η οποία εξαιτίας παραλείψεων είχε καταλήξει σε ακατάλληλα χέρια.

Γυναίκες λοιπόν, όμοιες με ταλαιπωρημένες «αποσκευές» κι ας έφεραν την επιγραφή «προσοχή, εύθραυστον». «Αποσκευές», από τις οποίες οι πλείστοι μάρτυρες έμεναν σε απόσταση, ώστε να μην μπλέξουν∙ αδρανείς απέστρεφαν το βλέμμα από τη σκηνή του δράματος ελπίζοντας μοιρολατρικά στη διάψευση του χείριστου σεναρίου.

Οπωσδήποτε δεν ήταν φυσιολογική η ευρύτερη ακολουθία της ευθυνόφοβης σιγής, του θνησιγενούς ενδιαφέροντος και της γοργής λησμονιάς, όπως δεν ήταν και η πρόσφατη ακολουθία των γυναικείων θανάτων. Τότε ακριβώς, τέλη Μάρτη, «ενώπιον» και της Έλενας, η Αριάδνη αναρωτήθηκε δεύτερη φορά περί της συνάφειας των πιο πάνω περιπτώσεων. Βεβαίως ουδέποτε θα διανοείτο πως κάποιος δαίμων ενορχήστρωνε εκτελέσεις ή αυτοχειρίες γυναικών. Όντως όμως, αν και οι ακριβείς συνθήκες της φυγής διέφεραν, υπήρχαν εξόφθαλμοι κοινοί παρονομαστές: η ουσιαστική μοναξιά, η θλίψη, ο φόβος, η άμεση ή έμμεση συνέργεια συγγενών και ξένων και η ιδιότυπη μεταθανάτια δημοσιότητα.

Στις παρουσιάσεις λοιπόν των θανάτων από κανάλια, εφημερίδες και ιστοσελίδες κοινές ήσαν οι εκφράσεις «μοιραίο», «τραγωδία», «σοκαρισμένη/συγκλονισμένη η τοπική κοινωνία», απαραίτητη η λεπτομερής αλλά κατά κανόνα ανακριβής περιγραφή του δράματος, και διόλου σπάνιο το βέβηλο ξεψάχνισμα ακόμα και της προσωπικής ζωής του θύματος. Σύνηθες μέρος της πραγμάτευσης αποτελούσαν και τα γενικότερα συμπεράσματα, τουτέστιν τα τσουβαλιάσματα, οι αγιοποιήσεις και οι οριζόντιοι αφορισμοί. «Γνώρισα και ρασοφόρους, οι οποίοι αφιερώνονται στη μετουσίωση ανθρώπινων ερειπίων σε ενεργά μέλη της κοινωνίας», απάντησε η Αριάδνη σε φίλο που επίρριπτε στο σύνολο των κληρικών ήθος κι έργα ανάλογα του πατριού της Έλενας.

Στο μεταξύ, ενώ γυναίκες αναζητούσαν στον θάνατο την λύτρωση και κάποιες, με τις επιλογές τους, έμμεσα φλέρταραν μαζί του, σε ένα επάλληλο σύμπαν άλλες πάλευαν για τη ζωή τους, κόντρα σε επίγειους δαίμονες και τους «θεούς» τους, σε εκείνους, οι οποίοι, σαν να ήταν πράγματι αποσκευές, κυριολεκτικά τις πωλούσαν, τις αντάλλασσαν, τις βεβήλωναν και τις κατακρεουργούσαν. Αυτές ήταν οι γυναίκες των εμπόλεμων ζωνών και τα θύματα πάσης φύσεως διεστραμμένων, τα οποία αν και «κατεστραμμένα» κατά τη γενική ετυμηγορία πάλευαν για τη σωτηρία από το συρμό των βασανιστηρίων και μια θέση σε βαγόνι ζωντανών. Σύμβολο τέτοιας πάλης η Νάντια Μουράντ, η Γιαζίντι, που αφού προσφέρθηκε σε δώδεκα «αγωνιστές» και για μήνες υπέμενε αλλεπάλληλους βιασμούς και βασανισμούς, κατάφερε να γλιτώσει.

Τέτοιοι αγώνες επιβίωσης καθιστούσαν τις προφανώς εθελούσιες φυγές μάλλον ακατανόητες, ασύγγνωστες, υβριστικά ιδιοτελείς. Η Αριάδνη ήξερε πως δεν ήταν ακριβώς έτσι. Εισιτήριο για το τελευταίο ταξίδι αποτελούσε ενίοτε η πεποίθηση πως οι περιττές «αποσκευές» στερούνταν λόγου ύπαρξης, πως, όπως ενίοτε τους τονιζόταν ρητά και άρρητα από παντοειδείς δυνάστες, στο τρένο της ζωής αποτελούσαν σαβούρα ανεπιθύμητη, κοστοβόρα, επιβαρυντική.

Εξάλλου η σύνθλιψη της αυτοεκτίμησης και η καταστολή της διαύγειας και του σθένους αποτελούσαν για την ίδια την Αριάδνη βιώματα, επακόλουθα μιας άλλης αλυσίδας γεγονότων, με αφετηρία το κυπριακό κούρεμα της 25ης Μάρτη του 2013. Καθώς η απομείωση είχε στερήσει από τον δικηγόρο πατέρα της τις προσωπικές κι επαγγελματικές καταθέσεις, οι εβδομάδες που ακολούθησαν σημαδεύτηκαν από την παύση εξυπηρέτησης υποχρεώσεων, τη συσσώρευση μηνύσεων και την σκύλευση από ανταγωνιστές. «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται», αποφάνθηκε θυμόσοφα ο Νίκος στο τηλέφωνο, απαιτώντας από την κόρη να μείνει στη Θεσσαλονίκη, προσηλωμένη στις σπουδές, την «πολυτιμότερη, αποσκευή» της. Εκείνη υπάκουσε χωρίς να του φανερώσει ούτε την απομάκρυνση «φίλων», ούτε το θρασύδειλο αντίο του πρώτου της μεγάλου πλην ανάξιου έρωτα. Εντέλει στην Κύπρο η Αριάδνη ταξίδεψε την επαύριον της όψιμης, μαγιάτικης Ανάστασης, για την πατρική εξόδιο ακολουθία. Αν και ο θάνατος ήταν συνέπεια εμφράγματος πολλοί, ακόμα κατά την τελετή, προσήπταν στον Νίκο ήττα κι εγωιστική φυγή.

Η «μονάκριβη», πασχίζοντας να κρατηθεί όρθια προσπάθησε να τους αγνοήσει. Ήξερε εξάλλου πως ο πατέρας της ουδέποτε θα την εγκατέλειπε οικειοθελώς. Αυτό της είχε υποσχεθεί στα πέντε της, όταν ο καρκίνος της στέρησε τη μαμά. Τότε, παρά τις πατρικές αντιρρήσεις, η γιαγιά Αργυρή επέμενε όπως η εγγονή είναι παρούσα στην κηδεία, στην πρώτη σειρά, με μαύρο φόρεμα και κορδέλα στα μαλλιά. Πάντως η κηδευόμενη στο ξύλινο κουτί δεν έμοιαζε με τη μαμά, όπως τουλάχιστον την θυμόταν, πριν σταλεί για το θέρος στην άλλη γιαγιά, στο χωριό. Η «ωραία Ελένη» του μπαμπά ήταν ροδομάγουλη, με μακριά κοτσίδα, ομιλητικά μάτια και χείλη τεράστια «για να την φιλά και να της τραγουδά». Εκείνο το αποστεωμένο πλάσμα με την περούκα μες το δρύινο φέρετρο, που κρύφτηκε στο χώμα ήταν ξένο κι ας επέμενε η τρομερή Αργυρή.

Τρομερή όντως εκείνη η γιαγιά, ενδιαφερόταν περισσότερο για τις αποσκευές των ανθρώπων παρά για τους ίδιους. Με αυτό το δεδομένο καταρχάς ο γάμος της 19χρονης Ελένης με τον περιζήτητο εργοδότη της θεωρήθηκε ως κλασική περίπτωση νεαρής γραμματέως, ερωτευμένης με την περιουσία του αφεντικού της. Βεβαίως εκείνη δεν ήταν τέτοια. Γεννημένη το 1964 κουβαλούσε ως τελευταία πατρική εικόνα τον αποχαιρετισμό του Ιούλη του 1974. Πριν φύγει για τον Πενταδάκτυλο ο δάσκαλος μπαμπάς την είχε πάρει σαν να ήταν πούπουλο στην αγκαλιά του, τη στριφογύρισε κι έπειτα της υποσχέθηκε πως σύντομα θα βρισκόταν και πάλι κοντά της, έστω και αν το φύλλο πορείας δεν περιλάμβανε τέτοιες εγγυήσεις. Εντέλει το 1975 ο δάσκαλος συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των αγνοουμένων ενώ μόλις το 2012 η μοναδική εγγονή του ενημερώθηκε για την εύρεση καταλοίπων του. Ακολούθως εγκιβωτισμένα της επεστράφησαν προς ταφή κάποια οστά μαζί με τον βαφτιστικό σταυρό της Ελένης.

Στο κατώφλι λοιπόν της νιότης η τελευταία είχε βρει τον πατέρα που της στέρησε ο πόλεμος στον Νίκο. Τα μπλε μάτια του έμοιαζαν ουρανός, όπου θα μπορούσε να μάθει να πετά ελεύθερη από τη δυναστική Αργυρή και προστατευμένη. Δύο χρόνια μετά τον γάμο γεννήθηκε η Αριάδνη, την οποίαν φεύγοντας άφησε ως πολύτιμο στήριγμα αλλά κι ευθύνη στον σύζυγο. Διαψεύδοντας τους φαρμακόγλωσσους ο τελευταίος όρισε την ανατροφή της Αριάδνης ως προτεραιότητα ενώ από τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του μόνο η Φοίβη έκρινε πως θα έπρεπε να γνωρίσει την βασίλισσά του. Ανταποδίδοντας την εμπιστοσύνη η ηθοποιός έγινε καταρχάς για την έφηβο Αριάδνη στοργική σύμβουλος, ενώ κατά τους μήνες που ακολούθησαν τον θάνατο του συντρόφου με αυταπάρνηση αποτέλεσε για την καταπτοημένη κοπέλα πηγή αυτοπεποίθησης και φωτός.

Στο κατώφλι του θέρους του 2017, κι ενώ η δοκιμασία του 2013 λειτουργούσε πλέον ως ζωογόνο σημείο αναφοράς, η Φοίβη απάντησε στην πρόσκληση της Αριάδνης για παρουσία στην υποστήριξη της διατριβής της με εγκάρδιους επαίνους αλλά και την αποκάλυψη πως διήγε το τελευταίο στάδιο καρκίνου, φωλιασμένου στα οστά. «Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι στο κοινό σου! Με κατασπάραξε μέσα σε ένα εξάμηνο. Αν κι εκεί κάτω κρίνουν τους νεήλυδες από την όψη χάθηκα!», κατέληξε, αφήνοντας ενεή τη συνομιλήτρια.

Τρεις μέρες αργότερα η εικόνα της αποστεωμένης Φοίβης στο κρεβάτι του νοσοκομείου θύμισε στην Αριάδνη εκείνην της Ελένης, κάνοντάς την να αναρωτηθεί γιατί ο πόνος έτεινε να εμφωλεύει στο σώμα και την καρδιά των καλύτερων. Στην πραγματικότητα ενώ οι ασθένειες κι εν γένει οι συμφορές ήταν τυφλές, τυχαία διανεμημένες, το πλήγμα γινόταν περισσότερο αντιληπτό κι εκλαμβανόταν ως επιζήμιο όταν ο προσβαλλόμενος ήταν όντως άξιος, πολύτιμος για την κοινωνία. «Στην αναμονή για τις χημειοθεραπείες γνώρισα κορίτσια που δεν είχαν τα χρήματα για περούκα. Αντί στεφάνων και περιττά τελετουργικά ας προσφέρει, όποιος μπορεί, τον οβολό του για τα κεφάλια εκείνα. Η ομορφιά μετρά πολύ για τους ζωντανούς, για εμένα όμως είναι αδιάφορη», έσπευσε να επισημάνει η ασθενής πιστοποιώντας την αδαμάντινη ανιδιοτέλειά της. Ως συνήθως η Αριάδνη συμμορφώθηκε, όπως ένιωθε πως όφειλε να πράξει και με την αποχαιρετιστήρια προτροπή της Φοίβης: τον σεβασμό και την αξιοποίηση του δώρου της ζωής για την ίδια και για τους άλλους.

Εννιά μήνες μετά την απώλεια της φωτεινής «μεγάλης αδελφής» η Αριάδνη, διδάκτωρ φιλολογίας πια αλλά παρά τις προσδοκίες, τις επιδόσεις και το ζήλο της υποαπασχολούμενη σε ερευνητικά προγράμματα, ένιωθε πως όφειλε, αντί να παρακολουθεί τεθλιμμένη αλλά ασάλευτη γυναίκες να πετιούνται ή να γλιστρούν στην αντίπερα όχθη να δράσει. Κοίταξε στο μπαλκόνι της την πασχαλιά, η οποία παραμονές της πρώιμης Ανάστασης πετούσε ακόμα νέα κλαδιά και φύλλα. Η κοπέλα σκέφτηκε πως το αναφύλλισμα και η άνθιση ήταν εκείνα που μετέτρεπαν τη γλάστρα σε ζωντανή ύπαρξη διαλεγόμενη με τους ανθρώπους και τις αισθήσεις τους. Αναθυμήθηκε την χειμερινή προσμονή, όταν περιποιόταν στοργικά τα γυμνά κλαδιά ενώ η γειτόνισσα μουρμούριζε για την ασχήμια του «ξοάνου» δίπλα στο μπαλκόνι της. «Πέτα τον μπελά και βρες κάτι άλλο να στολίσεις τη βεράντα», ορμήνευε. Ασφαλώς για την Αριάδνη η πασχαλιά δεν ήταν διακοσμητικό αλλά ζώσα ύπαρξη, δώρο και προέκταση της Φοίβης η οποία, εννιά μήνες μετά τον θάνατό της, ως πρωταγωνίστρια ενυπνίων την ωθούσε να δραστηριοποιηθεί, συμβάλλοντας σε διασώσεις κι ανθίσεις.

Η αυτοχειρία 33χρονης πέντε μέρες μετά το Πάσχα της επιβεβαίωσε το έμψυχο κόστος της παράτασης της αδράνειας. Καθώς το βλέμμα αγκάλιαζε το πρώτο κυοφορούμενο «πασχάλιο» άνθος και την ερωτευμένη μέλισσα, ο νους φτερούγισε στον μακρινό Μάρτη του 2012. Είχε μόλις χρηστεί «υποψήφια διδάκτωρ» κι έμενε ακόμα στην Εθνικής Αμύνης, κάτω ακριβώς από το διαμέρισμα από όπου η Νεφέλη, εξωθημένη από τη συζυγική βία, αφέθηκε στον ακάλυπτο.

«Πέταξε το σώμα της[…] σαν αποσκευή που δεν άντεχε πλέον να κουβαλά και δι’ αυτής να εξευτελίζεται», τόνισε το 2014, κατά την παρουσίαση βιβλίου, βασισμένου σε project με θέμα την έμφυλη βία και αφιερωμένου στη Νεφέλη ο Ηρακλής, ο δημοσιογράφος που συγκλονισμένος από την κατάληξη του φανερού μαρτυρίου της φίλης συντόνιζε δράσεις ώστε οι κακοποιημένες γυναίκες να αναζητούν και να λαμβάνουν λύσεις ζωής. «Η αδιαφορία των παρατηρητών ισοδυναμεί με συνέργεια», εξήγησε ενώπιον του κοινού και η συνεργάτης και σύντροφός του, η Αλκυόνη, περιγράφοντας και τη δική της ιστορία κακοποίησης, με έμφαση στην πορεία από τον εγκλωβισμό στην απόδραση.

Ξέροντας πως ο Ηρακλής βρισκόταν πλέον στην Αθήνα, αρχισυντάκτης υποδειγματικής εφημερίδας μεσαίου tirage η Αριάδνη αναζήτησε στο Google τρόπο επικοινωνίας μαζί του. Αν κι ελάχιστα τον γνώριζε του ανέλυσε σε μήνυμα τις σκέψεις της, βέβαιη πως θα την κατηύθυνε ώστε να δραστηριοποιηθεί εποικοδομητικά, εκπληρώνοντας ίσως το όνειρο του συνδυασμού της εργασίας με την κοινωνική προσφορά. «Να θυμάσαι: όταν θες πράγματι να μεταβάλεις τις αποσκευές σου σε δώρα τρόπος υπάρχει. Εφόσον δεν θες να βλέπεις ανθρώπους να συνθλίβονται μία είναι η λύση: η δράση, όπως μπορείς» ορμήνευσε την επομένη, πριν κλείσει το τηλέφωνο ο διαφαινόμενος μέντορας.

________________________________________

«Η δράση όπως μπορείς», υπενθύμισε στον εαυτό της, χαράματα 5ης Ιούνη, ενώ ανυπόμονη έκλεινε την πόρτα πίσω της, κουβαλώντας στη χειραποσκευή μόνο τα απαραίτητα.

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η Σωτηρία Βασιλείου γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1985. Είναι υποψήφια διδάκτωρ Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, αριστούχος πτυχιούχος (2007) και διπλωματούχος (2011) της ίδιας σχολής. Στην εργογραφία της συμπεριλαμβάνονται η μονογραφία Το Ονομαστικόν στη Μακεδονία (1750-1900): Διαφωτισμός και Ονοματοδοσία, Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2012• τα άρθρα «Το προσφυγικό ζήτημα μέσα από την εφημερίδα Φως της Θεσσαλονίκης (1922-1930)», Οι Πρόσφυγες στη Μακεδονία, Μίλητος, Αθήνα, 2009, σ. 156-206 και «Τα παλικάρια τα παλιά και η αποκατάστασή τους κατά την οθωνική περίοδο (1833-1862), Οι ήρωες των Ελλήνων, Ίδρυμα της Βουλής, Αθήνα 2014, σ. 27-108• οι συλλογές διηγημάτων ΑΝΑΣΑΜΙΑ, ΜΑΖΙ, Λευκωσία 2013 και (μαζί με τον Μ. Αράπ), Διηγήματα (Öyküler), [«Ημερολόγιο Στερεώματος», σ. 95-176], Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου, Λευκωσία 2014 καθώς και η νουβέλα Διαμαντένια Γοβάκια, εκδ. τοβιβλίο, Θεσσαλονίκη 2015. Έργα της (κυρίως διηγήματα και νουβέλες) έχουν βραβευτεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Μετά τις «επιλογές» του 2011 και του 2017 και τις διακρίσεις του 2014, του 2015 και του 2016 οι Παράξενες Μέρες πρόσθεσαν στις αποσκευές της την «επιλογή» ενός απολύτως παράξενου διηγήματος, γραμμένου μέσα από άξενες συμπτώσεις, από καρδιάς.

τα διηγήματα της Επιλογής που θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες θα δημοσιευθούν με αυτή τη σειρά:

 

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

«Ah, aman! Güzel yavrum – Ιωάννα Χατζημιχαήλ

Η επιστροφή – Άννα Βερροιοπούλου

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Το τέρμα της διαδρομής – Απόστολος Δουζένης

Εικοσι τρείς και μία συνεδρίες – Γεωργία Κουριαντάκη

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Επανεκίννηση -Μαρία Καλογεράκη

Η απογοήτευση μου, η πίκρα μου, η ελπίδα μου – Μαρίνα Πλούμπη

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Γράμμα στην Ελένη – Μαρία Κουρλή

Δυο φορτσέρια  μια ζωή– Μαρία Χασιώτη

ΜΑΡΤΙΟΣ

Η υπομονή και η παράνοια -Τασούλα Χαμπή

Η Ιθάκη μου  – Τάσος Μπογιάρης

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Νavy blue αποσκευή –Άννα Κωνσταντίνου

Οι πλεξούδες της Αφροδίτης – Ευγενία Ασλανίδου

ΜΑΙΟΣ

Αμετανόητος – Στέλλα Δέδε

Ο κόσμος τούτος ανήκει στα πουλιά – Παναγιώτα Φωτεινοπούλου

ΙΟΥΝΙΟΣ

Σκιά στο σκοτάδι – Ολυμπία Σφυρή

Αυτά που με κάνουν να είμαι ο εαυτός μου – Αγγελική Μανίτη

ΙΟΥΛΙΟΣ

Φωτογραφίες από εκδρομές – Απόστολος Τουρτούρης

Ταξίδι προς το φως – Μαριλή Πατούχα

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ταξίδι δίχως αποσκευές- Αθανασία Κακαλή

Αποχαιρετισμός στην παιδική χαρά – Γιώργος Γιώτσας

Advertisements