Η επιστροφή – Άννα Βερροιοπούλου

Η επιλογή παρουσιάζει τα διηγήματα του 8ου διεθνούς διαγωνισμού διηγήματος eyelands (ελληνικό τμήμα) που επιλέχτηκαν για δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό eyelands. Η δημοσίευση αρχίζει κάθε χρόνο τον Οκτώβριο και ολοκληρώνεται λίγο πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του επόμενου διαγωνισμού.

Το θέμα του 8ου διαγωνισμού ήταν: ‘’Αποσκευές’’. Το διήγημα το οποίο έχει σειρά είναι :

Η επιστροφή
Άννα Βερροιοπούλου

επιλογή αφίσα Έχει μπει μια άνοιξη γλυκιά και οι πρώτες ζέστες έφεραν μαζί τους ανακατατάξεις στις ντουλάπες και ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Το μπαλκονάκι της γκαρσονιέρας μου εφοδιάστηκε με τραπεζάκι και καρέκλα, και στολίστηκε με φρεσκοφυτεμένες γλάστρες. Μιας και τα γεράματα δεν μου επιτρέπουν πολλές εξόδους, τις ανοιξιάτικες τούτες βραδιές έχω υιοθετήσει τη συνήθεια να δειπνώ στο μπαλκόνι παρέα με ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί. Όσο τρώω, αντί για τηλεόραση, χαζεύω τα διαμερίσματα στον ακάλυπτο.

Την προσοχή μου έχει τραβήξει η απαράλλαχτη ρουτίνα ενός άντρα. Αυτή διαδραματίζεται στο σαλόνι ενός διαμερίσματος απέναντι, έναν όροφο πιο κάτω. Το οπτικό μου πεδίο στη ζωή του περιορίζεται από το πλαίσιο της ανοιχτής μπαλκονόπορτας του σαλονιού του. Κάθε βράδυ αυτός μπαίνει μέσα κατάκοπος, την ίδια πάντα ώρα, φορώντας το ίδιο φανελένιο γκρι κουστούμι. Αφήνει τον χαρτοφύλακα της δουλειάς δίπλα στο μπράτσο του καναπέ και χάνεται για κάποια ώρα από τα μάτια μου. Όταν εμφανίζεται και πάλι, φορά πιτζάμες και κρατά ένα δίσκο με φαγητό. Σωριάζεται στον καναπέ και τρώει μπροστά στην τηλεόραση. Έπειτα από κάμποση ώρα φαγητού, τηλεθέασης και χασμουρητού, ο άντρας εξαφανίζεται για να κοιμηθεί σαν αρκούδα στα βάθη του σπηλαίου του. Το απλό αυτό τελετουργικό διαρκεί τον ίδιο πάντα χρόνο, παρόλο που δεν τον έχω δει ποτέ να κοιτά ρολόι. Μόλις αυτός πάει για ύπνο, δίνει και σ΄ εμένα το σύνθημα για να μαζέψω τα πιάτα μου και να πάω στο κρεβάτι μου.

Έτσι λοιπόν η ρουτίνα του άντρα έχει γίνει και δική μου ρουτίνα. Μια από τούτες τις βραδιές ετοίμασα το δείπνο μου και βγήκα κατά το συνήθειο να φάω στο μπαλκόνι. Έκατσα και περίμενα να δω το φως του απέναντι σαλονιού να ανάβει. Σκοτάδι. Περίμενα. Ο άντρας δεν ερχόταν. Άφησα κάτω το πηρούνι μου. Ένιωσα να με ζώνει η ανησυχία. Άξαφνα όμως το φώς άναψε και ο άντρας εμφανίστηκε, πετώντας τούτη τη φορά τον χαρτοφύλακα στα πόδια της πόρτας, ακουμπώντας δυο χαρτοσακούλες στον καναπέ. Άρχισε να βγάζει το περιεχόμενό τους και να το τοποθετεί στρατηγικά πάνω στο μεγάλο τραπέζι. Βιβλία, προσπέκτους και μια μεγάλη υδρόγειος μετέτρεψαν την τραπεζαρία σε αρχηγείο. Δυο χάρτες ήταν η καινούρια επένδυση του διπλανού τοίχου. Ο άντρας στάθηκε για λίγο με τα χέρια στη μέση και κοίταξε, φανερά ευαρεστημένος, τη διάταξη των αντικειμένων. Ύστερα χάθηκε στο εσωτερικό του σπιτιού και όταν ξανάρθε φορούσε την πιτζάμα, αλλά αντί για δίσκο φαγητού κρατούσε ένα μεγάλο ξέχειλο ποτήρι μπύρα. Κάθισε στο τραπέζι και έπιασε δουλειά. Όταν πια έπεσα για ύπνο, εκείνος βρισκόταν ακόμα εκεί, με το φως της λάμπας να αντανακλάται από τις σελίδες των ταξιδιωτικών οδηγών στο πρόσωπό του.

Από εκείνη τη μέρα, οι βραδιές μας έχουν αποκτήσει μια νέα ρουτίνα. Εκείνος μελετά προορισμούς, υπογραμμίζει με μαρκαδόρους και κολλά κίτρινα χαρτάκια στους χάρτες του τοίχου. Πότε πότε περιστρέφει με ενθουσιώδες ύφος την υδρόγειο και όλη η Γη είναι μια μπάλλα στα χέρια αυτού του άντρα που ξανάγινε παιδί. Εγώ τον συντροφεύω νοερά στην προετοιμασία του ταξιδιού του και νιώθω μια αλληλέγγυα χαρά για την απόδρασή του, έκπληκτος με τη μεταμόρφωση του νωθρού άντρα σε κοσμοπολίτη.

Μια άλλη φορά τον είδα να επιστρέφει φορτωμένος με σακούλες. Άδειασε το περιεχόμενο τους και το άπλωσε στον καναπέ. Σε λίγο άρχισε να προβάρει πολύχρωμα κοντομάνικα πουκάμισα, βερμούδες και παναμέζικα καπέλα. Κάποιος τροπικός παράδεισος τον περιμένει, σκέφτηκα, και μοιράστηκα τον ενθουσιασμό του. Τον άφησα στις ετοιμασίες του και μπήκα μέσα να ξαπλώσω. Αχ, να είχα κι εγώ νιάτα και λεφτά, ονειροπόλησα, κοιτώντας το ταβάνι. Ο ύπνος με πήρε καθώς έκανα τις περαντζάδες μου στην Κοπακαμπάνα με λινό κουστούμι και κομψό μπαστούνι.

 

Οι μέρες περνούν και είναι φανερό ότι η ημερομηνία του ταξιδιού πλησιάζει. Ο άντρας σήμερα είναι σκυμμένος ευλαβικά πάνω από μια κατακόκκινη βαλίτσα, τακτοποιώντας μέσα ρούχα και ταξιδιωτικά είδη. Αυτή η αποσκευή, που περιέχει το ουσιώδες και απορρίπτει το περιττό φορτίο στη ζωή, θα είναι το κινητό του νοικοκυριό στην περιπέτεια. Μόλις τελειώνει με την ετοιμασία της βαλίτσας, την αφήνει μπροστά στην εξώπορτα και ο ίδιος πάει νωρίς για ύπνο. Συμπεραίνω ότι η αναχώρηση είναι για αύριο και μια ιδέα έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό μου. Θα πάω κι εγώ στο αεροδρόμιο για να τον κατευοδώσω.

Είμαι όρθιος και ντυμένος από το χάραμα, παραφυλώντας πίσω από τις γρίλιες. Μολαταύτα, όταν τον βλέπω να μπαίνει στο σαλόνι, ξαφνιάζομαι. Αμέσως όμως ανακτώ την ψυχραμία μου και μόλις αυτός ξεκλειδώνει την πόρτα, ορμώ κι εγώ στη δικιά μου. Κατεβαίνω στον δρόμο και αυτός είναι ήδη εκεί, σέρνοντας τη βαλίτσα του μέχρι την πιάτσα των ταξί. Μπαίνει στο πρώτο κι εγώ στο επόμενο.

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο και με συνεπαίρνει το πηγαινέλα των ταξιδιωτών, το περιπετειώδες κροτάλισμα από τα ροδάκια των αποσκευών, η θέα των αεροπλάνων που φεύγουν κι έρχονται. Ο άντρας τριγυρνά λίγο με τη βαλίτσα και κάθεται για πρωινό σε ένα από τα εστιατόρια του αεροδρομίου. Κάθομαι κι εγώ σε ένα παραδιπλανό τραπέζι και απολαμβάνω τον καπουτσίνο μου. Μισή ώρα αργότερα σηκώνεται και κάνει βόλτα στα μαγαζιά. Ακόμα δεν έχει περάσει τον έλεγχο κι έτσι μπορώ να τον ακολουθήσω. Μπαίνει σε ένα πρακτορείο τύπου. Χαζεύει για ώρα τα βιβλία και τα περιοδικά, ξενόγλωσσα και μη. Τέλος προμηθεύεται κάμποσα βιβλία μυστηρίου και καραμέλες από το ταμείο. Όταν βγαίνει από εκεί, μπαίνει σε ένα μαγαζί απέναντι με ελβετικά ρολόγια. Δοκιμάζει μερικά, μιλά με τον υπάλληλο και αγοράζει ένα που δεν καταφέρνω να δω πώς είναι. Με το καινούριο ρολόι στον καρπό, το χέρι του συνεχίζει να σέρνει τη βαλίτσα, αυτή τη φορά μέχρι ένα μπαρ με κρασιά. Διαλέγει ένα σκαμπό και κάθεται στην μπάρα. Τον μιμούμαι και απολαμβάνω ένα δροσερό ποτήρι λευκό κρασί μαζί με δυο σαντουιτσάκια. Εκείνος βγάζει ένα από τα αστυνομικά βιβλία για να συνοδεύσει το κρασί του. Όταν κάποια στιγμή σηκώνεται, εγώ αιφνιδιάζομαι και μέχρι να πληρώσω το λογαριασμό παρά λίγο να τον χάσω. Ευτυχώς τον διακρίνω στο βάθος και σπεύδω να τον ακολουθήσω. Αυτός προχωρά, χωρίς ωστόσο να συμβουλεύεται πίνακες ανακοινώσεων, χωρίς να κατευθύνεται προς κάποιον έλεγχο ή κάποια πύλη αναχώρησης. Αντίθετα, συνεχίζει προχωρώντας προς την έξοδο. Όταν βλέπω τις αυτόματες πόρτες του αεροδρομίου να ανοίγουν διάπλατα για να βγει εκείνος έξω, νιώθω να ταράζομαι. Τώρα στέκεται και κάτι ψάχνει στις τσέπες του. Μήπως βγήκε να καπνίσει; Όχι. Ξαναπιάνει το χερούλι της βαλίτσας και τη σέρνει προς την πιάτσα των ταξί. Την βάζει στο πορτμπαγκάζ και αυτός μπαίνει στη θέση του συνοδηγού. Το ίδιο βράδυ δειπνώ στο μπαλκονάκι μου και ο άντρας τρώει στο καναπέ, βλέποντας τηλεόραση με τις πιτζάμες.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Άννα Βερροιοπούλου έχει γεννηθεί στην Αθήνα και έχει πανεπιστημιακές σπουδές στην Ωκεανογραφία και στην Ισπανική Γλώσσα και Πολιτισμό. Ασχολείται με τη λογοτεχνική μετάφραση και με σεμινάρια σχετικά με την ισπανόφωνη λογοτεχνία. Μεταξύ άλλων έχει μεταφράσει: “Σάμα” του Αντόνιο Ντι Μπενεντέττο, “Ονειροπαγίδα” της Άνα Μαρία Σούα, “Μικρή Ποιητική Ανθολογία” του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ.

Είναι αρθρογράφος στο ispania.gr και σύντομα διηγήματά της έχουν διακριθεί και δημοσιευτεί σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.

 

//

Τα διηγήματα της Επιλογής που θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες θα δημοσιευθούν με αυτή τη σειρά:

 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Το τέρμα της διαδρομής – Απόστολος Δουζένης

Εικοσι τρείς και μία συνεδρίες – Γεωργία Κουριαντάκη

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Επανεκίννηση -Μαρία Καλογεράκη

Η απογοήτευση μου, η πίκρα μου, η ελπίδα μου – Μαρίνα Πλούμπη

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Γράμμα στην Ελένη – Μαρία Κουρλή

Δυο φορτσέρια  μια ζωή– Μαρία Χασιώτη

ΜΑΡΤΙΟΣ

Η υπομονή και η παράνοια -Τασούλα Χαμπή

Η Ιθάκη μου  – Τάσος Μπογιάρης

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Νavy blue αποσκευή –Άννα Κωνσταντίνου

Οι πλεξούδες της Αφροδίτης – Ευγενία Ασλανίδου

ΜΑΙΟΣ

Αμετανόητος – Στέλλα Δέδε

Ο κόσμος τούτος ανήκει στα πουλιά – Παναγιώτα Φωτεινοπούλου

ΙΟΥΝΙΟΣ

Σκιά στο σκοτάδι – Ολυμπία Σφυρή

Αυτά που με κάνουν να είμαι ο εαυτός μου – Αγγελική Μανίτη

ΙΟΥΛΙΟΣ

Φωτογραφίες από εκδρομές – Απόστολος Τουρτούρης

Ταξίδι προς το φως – Μαριλή Πατούχα

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ταξίδι δίχως αποσκευές- Αθανασία Κακαλή

Αποχαιρετισμός στην παιδική χαρά – Γιώργος Γιώτσας

 

Advertisements