Γονική νοσηλεία, ένα διήγημα του Παναγιώτη Φάμελλου

Πρώτη δημοσίευση από το eyelands

ζωγραφική για διήγημαΌταν, παρά τις αναρίθμητες εφαρμογές, χρήσεις, προγράμματα κι απασχολήσεις που μπορεί να διαθέτει ένα σύγχρονης τεχνολογίας κινητό τηλέφωνο, κύριες, βοηθητικές, χρήσιμες κι απαραίτητες ή ανώφελες και χασομέρικες, εφαρμογές για χωρητικότητες και καταναλώσεις μπάϊτ, κιλο-, μεγα-, γιγα-, τερα-, για αναλύσεις, για αφίξεις και αναχωρήσεις, για συνεννοήσεις, για μετακινήσεις, για τράπεζες, για ψώνια, για εντοπισμούς, για ειδοποιήσεις, για αθλητικά, για παιχνίδια, για δρομολόγια, για ταξίδια, για προορισμούς, για μουσική, για φαγητό, για ποτό, για καφέ, για νερό, για ύπνο, τις οποίες χρησιμοποιείς με δική σου βούληση (ή εξάρτηση) όταν τις χρειάζεσαι, όταν σε ενδιαφέρουν ή όταν δεν έχεις τι να κάνεις, όταν παρ’ όλα αυτά, η συσκευή πραγματοποιεί και την παραδοσιακή λειτουργία της, αυτή των κλήσεων και μάλιστα όχι αυτών που πραγματοποιείς ο ίδιος, που πάλι το πράττεις (συνήθως) με δική σου απόφαση αλλά των εισερχόμενων, αυτών που βλέπεις να καταγράφονται στην οθόνη, να δονούν την παλάμη σου και να εισβάλλουν στους ακουστικούς σου πόρους αιφνιδιαστικά, αφού ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τον ακριβή χρόνο πραγματοποίησής τους, όταν το τηλέφωνό σου το κάνει αυτό, ποτέ δεν ξέρεις και το αν η εισερχόμενη ειδοποίηση θα είναι όχι άλλη μία ανταλλαγή και συνεννόηση ρουτίνας, οικογενειακής, φιλικής, εργασιακής, τυπικής επικοινωνίας που μετά την κλήση θα αφήσει μια γλυκιά, ουδέτερη, κουρασμένη ή και αγχωμένη αίσθηση που όμως δεν φτάνει στα επίπεδα μιας ανατρεπτικής επίγνωσης, αλλά μία ανακοίνωση, ειδοποίηση ή είδηση ειδικού περιεχόμενου και ιδιαίτερης βαρύτητας που θα αποτελέσει αφετηρία για μια μεγάλης διάρκειας διαδικασία, μια μακριά πορεία που μπορεί να είναι κυκεώνας καταστάσεων και ενεργειών, που θα επηρεάσουν τη ζωή σου προς το χειρότερο, όπως το τηλεφώνημα που σου ανακοινώνει πως ένα σημαντικό κοντινό σου πρόσωπο, ένας γονιός, ο πατέρας ή η μητέρα, είναι άρρωστος, σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο και ζητείται η συνδρομή σου για την περίθαλψή του.

Κυρίως όταν είναι κάτι ξαφνικό, μη αναμενόμενο, απροσδόκητο, που δεν ακολουθεί μία συγκεκριμένη σειρά από προβλήματα υγείας του γονιού που εμφανίζονται και επιδεινώνονται και σε κάποιο στάδιο οδηγούν στην ανάγκη νοσηλείας του αλλά ακόμα και όταν τα σημάδια προϋπάρχουν και οι δυσκολίες και τα συμπτώματα επιδεινώνονται σταδιακά, ποτέ δεν είσαι έτοιμος ν’ ακούσεις κάτι τέτοιο, ποτέ δεν μπορείς να σκεφτείς ή να ενεργήσεις σαν να το περίμενες, το αντίθετο, στην αρχή υπάρχει η άρνηση, η ενστικτώδης αμυντική προσπάθεια άμεσης διευθέτησης του νεοεισερχόμενου προβλήματος, ένταξής του στα ανώδυνα, στα ελεγχόμενα, στα εύκολα διαχειρίσιμα, στα αντιμετωπίσιμα, με τη διαδικασία των διευκρινιστικών ερωτήσεων στο συνομιλητή γιατί δεν μπορεί, κάπου θα κάνει λάθος, κάτι δεν θα σου λέει σωστά, ολοκληρωμένα, κάτι δεν θα έχει καταλάβει καλά, αυτός ή εσύ και το πρόβλημα δεν θα είναι αυτό που νόμισες, αυτό που κατάλαβες, αυτό που φοβάσαι ότι κατάλαβες αλλά κάτι μικρό, σύντομο και προσωρινό. Είσαι ακόμα συντονισμένος στη διάθεση στην οποία σε βρήκε η ειδοποίηση, σε εγρήγορση ή σε χαλάρωση, με σχέδια ή χωρίς, σίγουρα όμως όχι με την αγωνία της θανάσιμης αρρώστιας ενός αγαπημένου προσώπου στον κοντινό ορίζοντα κι έτσι προσπαθείς με λογικά άλματα και τρίπλες, προσποιήσεις και ξεγελάσματα ν’ αμφισβητήσεις την πραγματικότητα, να την μεταβάλλεις και να την αναιρέσεις όμως έχει ήδη ξεκινήσει από το βάθος του μυαλού σου την πορεία της για την επικράτηση και πλησιάζει αργά στο κέντρο της σκέψης σου σαν μαύρο σύννεφο που απλώνεται στον ουρανό και σου κρύβει το φως, σαν τεράστιο κήτος που αναδύεται από τα βάθη και ταράζει τη θάλασσα γύρω απ’ τη βάρκα σου, σαν σκοτεινός όγκος που σε πλησιάζει μέσα στ’ όνειρο κι εσύ δεν μπορείς να του ξεφύγεις.

Μετά την ολοκλήρωση της κλήσης η πορεία μέχρι να τον/την δεις, με τα πόδια, με τα ΜΜΜ, με το αυτοκίνητο, ή με ταξί, καθώς επεξεργάζεσαι το σοκ και το φόβο, είναι μια μηχανική και παραισθητική πορεία εξόδου από την ομαλότητα προς έναν τόπο εχθρικό και μαρτυρίου, προς ένα πεδίο μάχης όπου εσύ θα είσαι η οπισθοφυλακή που θα προσπαθεί να καθαρίζει και να γεμίζει τα όπλα, να προσφέρει προμήθειες και συμπαράσταση και να παρακολουθεί από μακριά καθώς ο γονιός θα δίνει τη μάχη στην πρώτη γραμμή, μέχρι που φτάνεις στο θάλαμο του νοσοκομείου και φοράς τη «μάσκα» που θα χρησιμοποιείς από δω και πέρα μπροστά του γιατί είναι η δική σου πολεμική στολή με την οποία θα του/της δίνεις κουράγιο και θα προσφέρεις τις υπηρεσίες σου και αρχίζεις να προσαρμόζεσαι στο πολεμικό περιβάλλον – ζυγίζεις το χώρο, τα κρεβάτια, τα κομοδίνα, τους διαδρόμους, τις πόρτες, τα παράθυρα, τους άλλους ασθενείς και τους συνοδούς τους, τους νοσηλευτές και τους γιατρούς για να οργανώσεις την τακτική σου και την άμυνά σου γιατί εκεί είναι τα χαρακώματα και οι αμυντικές οχυρώσεις και αυτοί θα είναι οι συνοδοιπόροι και συμπολεμιστές στον υπέρ πάντων αγώνα με τον προαιώνιο εχθρό, το χαμό, καθώς παράλληλα, συνεχώς, στο κέντρο της προσοχής σου βρίσκεται ο πολεμιστής, ο αδύναμος, ο τραυματίας, ο ασθενής.

Κι ακολουθούν οι ατελείωτες ώρες και μέρες της φροντίδας και της υπομονής, της αγωνίας, της ελπίδας και της απογοήτευσης, οι συνεννοήσεις με τους άμεσους συγγενείς, οι βάρδιες, οι ατελείωτες ώρες δίπλα στον άρρωστο, οι βουβές ή γεμάτες ψιθύρους ή δυνατές κουβέντες ώρες, οι γιατροί και οι νοσηλευτές, η αναμονή για το άκουσμα των βημάτων τους στο διάδρομο, για την εμφάνισή τους στην πόρτα του θαλάμου, η αγωνία για τη διάγνωσή τους, γι’ αυτά που θα πουν και τον τρόπο που θα τα πουν, τα λόγια απ’ τα οποία κρέμεσαι για να αντλήσεις ελπίδα ή ν’ αποδεχτείς την έλλειψή της, η αποκρυπτογράφηση των όσων δεν είπαν και των όσων εννόησαν, οι εξετάσεις – η προετοιμασία και η εκτέλεσή τους, τα αποτελέσματά τους και οι επιπτώσεις τους, οι επισκέψεις φίλων και συγγενών, οι συζητήσεις, τα βλέμματα, τα σχόλια από γιατρούς/νοσηλευτές/αθενείς/συνοδούς/επισκέπτες για το πόσο του/της μοιάζεις, στον άρρωστο πατέρα/μητέρα σου, η προσωπική σωματική εμπλοκή, η περιποίηση, η βοήθεια, η στήριξη, η επαφή με το καταβεβλημένο γονικό σώμα, οι σκέψεις του ότι και του πώς αυτό το σώμα σε γέννησε, σε φρόντισε και τώρα καταρρέει και βλέπει το τέλος να έρχεται και κλονίζεσαι και συντρίβεσαι και μετά προχωράς κι άλλο τη σκέψη σου, σκεπτόμενος πως κι εσύ, που του μοιάζεις τόσο, θα είσαι ο επόμενος, βλέπεις τον εαυτό σου σ’ αυτό το σώμα, εσένα πάνω σ’ αυτή την κλίνη, τον εαυτό σου μέσα στο γονιό να περιμένει και να βλέπει κι αυτός – εσύ το τέλος να έρχεται.

Και όταν αυτό έρθει και όλα τελειώσουν και περάσει ο καιρός κι ο πόνος κι η αναστάτωση και επανέλθει μια κατάσταση ισορροπίας και ξαναβρεθείς σε εγρήγορση ή σε χαλάρωση, με σχέδια ή χωρίς, σε μια καταλαγιασμένη καθημερινότητα στην οποία θα ξαναρχίσεις να περπατάς, να μιλάς και να γελάς, δεν μπορείς να σταματήσεις ν’ αναρωτιέσαι αν αυτό που πέρασε ήταν μια καταστροφή ανάμεσα σε δυο ειρηνικές περιόδους ή αν η επανακάμψασα ηρεμία είναι η προσωρινή ειρήνη ανάμεσα στην πρόσφατη και την επόμενη καταστροφή.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
«Ο Παναγιώτης Φάμελλος έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος. Κείμενα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογές διηγημάτων, σε περιοδικά και στο διαδίκτυο. Η συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Μια πτώση πριν το τέλος», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Παράξενες Μέρες».

Εικόνα για το διήγημα: Γιάννης Παντικάκης

Advertisements