Επιλογή Eyelands: Ο κόσμος τούτος ανήκει στα πουλιά, της Παναγιώτας Φωτεινοπούλου

Η επιλογή παρουσιάζει τα διηγήματα του 8ου διεθνούς διαγωνισμού διηγήματος eyelands (ελληνικό τμήμα) που επιλέχτηκαν για δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό eyelands. Η δημοσίευση αρχίζει κάθε χρόνο τον Οκτώβριο και ολοκληρώνεται λίγο πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του επόμενου διαγωνισμού.

Το θέμα του 8ου διαγωνισμού ήταν: «Αποσκευές». Το διήγημα το οποίο έχει σειρά είναι:

επιλογή αφίσαΟ κόσμος τούτος ανήκει στα πουλιά

Παναγιώτα Φωτεινοπούλου
(ειδική διάκριση)*

   Όπως και στη ζωή του Καζαντζάκη, της πιο πλατιάς ψυχής, του πιο ανήμερου πνεύματος, έτσι και στη δικιά μου, οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Τα τελευταία, μου έδιναν δύναμη. Τόλμη να καταυγάζω με φως τον πάτο της αβύσσου. Θάρρος, για να σκύβω γενναία πάνω από το σκοτεινό αποτρόπαιο και με μιας να το αναγάγω σε ατμόσφαιρα, σε μεταφυσική που αποζητά μόνο ένα πράγμα: Την αγάπη για τον άνθρωπο. Άλλωστε αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη γη, πώς θα σταθείς, πώς θα πατήσεις πιο γερά πάνω σε αυτήν; Να μην είσαι και εσύ φτερό στον άνεμο, ο ίσκιος μίας πεταλούδας, το πούπουλο ενός κύκνου…

Τα ταξίδια από την άλλη, υπήρξαν τα υποστυλώματά μου, έρεισμα και βακτηρία μου. Μετουσίωναν και τα πιο βαθιά μου γηρατειά στην πιο ολόφωτη άνοιξη, την πρώτη άνοιξη. Ήταν το λίπασμα, χουν εκ της γης, η πρώτη ύλη για να ανθίσει το δέντρο της ζωής μου, θαλερό και καρπερό να γίνει. Και εκείνοι που πέρασαν από δίπλα του; Άλλος το θαύμασε και άλλος το ξέρανε, άλλος το πότισε και άλλος αδιαφόρησε. Ταξίδια και αυτοί και μέσα από τα μάτια τους περιδιάβηκα στα πέρατα του κόσμου, στο πιο απόμερο σοκάκι, στον πιο επίγειο, στον πιο απτό παράδεισο. Κοντοστάθηκα βουβός μπροστά στην όψη του Σινικού Τείχους, με δέος παρέμεινα σιωπηρός δίπλα στους Δίδυμους Πύργους, ρίγος με συντάραξε έξω από την Αγιά Σοφιά και άναυδος αντίκρισα να απλώνεται στα πόδια μου η θέα των Ιμαλαΐων. Όλες αυτές, αντικρουόμενες εικόνες του ίδιου κόσμου, διττές όψεις του ίδιου νομίσματος, ήρθε και τις συνταίριαξε, τις φίλιωσε με μιάς το μεγαλείο της φύσης, του πιο ταλαντούχου ζωγράφου. Γιατί στο βλέμμα, στο καθρέφτισμα της ψυχής, εγώ αντικρίζω την πλάση ολάκερη και στην πλάση τον κατ’ εικόνα Θεού άνθρωπο.

Και είναι πάντοτε η ίδια εκείνη βαλίτσα στην άκρη του μικρού μου δωματίου, που δεν με αφήνει να λησμονίσω τα περασμένα. Να λυτρωθώ, να μην θυμάμαι όσα πονούν. Δερμάτινη και μαύρη, με ασημένιες λεπτομέρειες στο πλάι, δίπλα από το διπλοκλειδωμένο λουκέτο. Εκείνο που έμελλε να κλειδώσει την αγάπη μου για την καλή μου, το αποδημητικό πουλί μου. Φυλακίζονται όμως σε χρυσά κλουβιά τα χελιδόνια; Αυτά δεν τα χωράει τούτος ο κόσμος. Είναι πολύ μικρός αλήθεια για να αντέξει τους αγγέλους…Μοιάζει με δωμάτιο αποστειρωμένο, ξεχασμένο κάπου μέσα στο χρόνο και ας αλλάζει συνεχώς. Εκείνα όμως, τα διαβατάρικα πουλιά θέλουν να δουν Θεό και ας ξέρουν πως ο κόσμος τους ανήκει.

Η χαραυγή άργησε απροσδόκητα πολύ τούτη τη νύχτα… Ήρθε, δεν ήρθε τελικά, δεν είμαι σίγουρος ακόμη. Χρόνια είχαν περάσει και πίστευα πως είχα κατορθώσει να συμβιβαστώ με το παρελθόν μου. Όχι να ξεχάσω, μόνο να το αποδεχτώ. Εξάλλου τα περασμένα μοιάζουν με εκείνους τους λογαριασμούς που μένουν πάντα ανοικτοί και ξεπηδούν οι θύμησες από αντάρες του μυαλού, σαν άλλα χρέη και σε πνίγουν. Αυτό το ταξίδι προγραμματισμένο με κάθε λεπτομέρεια στις Μοίρες, στις χρυσοκέντητες τις αμμουδιές τους, δεν θα γινόταν ποτέ, τουλάχιστον με Εκείνη συνοδοιπόρο. Εκεί είναι, στο γραφικό τούτο χωριό της Κρήτης, που η θάλασσα μοιάζει να αντανακλά την απειρότητα του σύμπαντος και κάπου πίσω από τα σύννεφα βλέπεις να σου χαμογελά ο ίδιος ο Θεός. Εκεί που οι καημοί του κόσμου γίνονται δακρύβρεχτο τραγούδι, στάλες βροχής που υποκλίνονται μπροστά στον Ψηλορείτη. Αυτόν που αιώνια τώρα στέκει αγέρωχα και μαρτυρά τα πάθια των ανθρώπων.

Και αυτό το βράδυ απλώνεται μπροστά μου αξημέρωτο. Στα απύθμενα τα βάθη της ψυχής, ψάχνω με απόγνωση σανίδα να σωθώ, να μην βουλιάξω. Μίτο να βρω, να ακολουθώ, να βγω απ΄τα χάη. Η Αριάδνη μου όμως εχάθη…

Και αυτή η βαλίτσα σήμερα μου γνέφει όσο ποτέ άλλοτε μέσα στα πιο πυκνά σκοτάδια. Με μέμφεται και με περιγελά. Όσο αναπολώ με πόση λαχτάρα, με  απαντοχή για το άγνωστο την είχα ετοιμάσει… Τότε που δεν με τρόμαζε το ξένο… Στο μέσα της ήταν που στίβαξα  ένα δειλινό τα όνειρα μου, με φόβο να μην σπάσουν. Και όμως έγιναν σκόνη, δακτυλίδια στον άνεμο.  Ραγισμένες σκιές έγιναν στο φως του φεγγαριού.

Καιρό ήταν τώρα που το κορμί μου είχε νεκρώσει. Άβουλο να πράξει ό,τι η τόλμη του υποσυνειδήτου το διέταζε. Σήμερα όμως ήταν που έγινε κραυγή, όχι φωνή, ουρλιαχτό και ιαχή στα αυλάκια του μυαλού. Μου μίλαγε για Εκείνο το ταξίδι με την ίδια βαλίτσα. Αυτό που ποτέ δεν έγινε, στάθηκε ικανό να σημαδέψει μία ζωή, τη δικιά μου ζωή. Ίσως τα ρούχα στη δερμάτινη βαλίτσα να έχουν παλιώσει σήμερα, να μην μου κάνουν πια, απολιθώματα ενός κόσμου μακρινού και ξεχασμένου. Το ήξερα όμως καλά πως μονάχα εάν αντίκριζα το φόβο μου κατάματα, το φόβο που αρνιόμουν, εκείνος θα φοβόταν και θα σκόρπιζε μακριά. Κάπως έτσι έφυγα πριν καλά-καλά με λούσουν οι αχτίνες του ζωοφόρου ήλιου.

Και τελικά ίσως ένα ταξίδι να είναι και η ίδια η ζωή. Για άλλους σύντομο, για άλλους μακρινό . Για κάποιους μοναχικό, μία αέναη διαδρομή ενδοσκόπησης προς το γνώθι σαυτόν, για μερικούς επίπονο και δυσβάσταχτο. Ορισμένοι, κινούν για βουνό και καταλήγουν στη θάλασσα. Άλλοι κινούν για θάλασσα και καταλήγουν στο βουνό. Υπάρχουν και αυτοί βέβαια που καταλήγουν εκεί για όπου ξεκίνησαν, δίχως να συλλογιστούν κόστος, μεταφορικά ή τυχόν απρόοπτα. Όλοι όμως ανεξαρτήτως του τελικού προορισμού ξεκινούν με μοναδικό σκοπό και επιδίωξη να φτάσουν κάποια μέρα, τη μέρα που οι ουρανοί θα είναι ανοικτοί, στην Ιθάκη τους. Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, Σειρήνες και Χάρυβδες,  αδηφάγοι ίσκιοι που θα τρέξουν να ξεδιψάσουν με το νέκταρ της ματωμένης σου ψυχής υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν πολλοί στην διαδρομή. Και αν ακόμα όμως η Ιθάκη σου φαντάζει μακρινή, σαν χείλια αφίλητα τυλιγμένα με την πάχνη από όπου πλάθεις τα όνειρα, να θυμάσαι πως ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗ ΒΡΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗ ΦΤΙΑΞΕΙΣ…

*Η Παναγιώτα Φωτεινοπούλου είναι μαθήτρια του Πειραματικού Λυκείου Πανεπιστημίου Πατρών

ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Τα διηγήματα της Επιλογής που θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες θα δημοσιευθούν με αυτή τη σειρά στις 15 και 30 κάθε μήνα:

 

ΙΟΥΝΙΟΣ

Σκιά στο σκοτάδι – Ολυμπία Σφυρή

Αυτά που με κάνουν να είμαι ο εαυτός μου – Αγγελική Μανίτη

ΙΟΥΛΙΟΣ

Φωτογραφίες από εκδρομές – Απόστολος Τουρτούρης

Ταξίδι προς το φως – Μαριλή Πάτουχα

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ταξίδι δίχως αποσκευές- Αθανασία Κακαλή

Αποχαιρετισμός στην παιδική χαρά – Γιώργος Γιώτσας

 

Advertisements