Επιλογή Eyelands: Σκιά στο σκοτάδι, της Ολυμπίας Σφυρή

Η επιλογή παρουσιάζει τα διηγήματα του 8ου διεθνούς διαγωνισμού διηγήματος eyelands (ελληνικό τμήμα) που επιλέχτηκαν για δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό eyelands. Η δημοσίευση αρχίζει κάθε χρόνο τον Οκτώβριο και ολοκληρώνεται λίγο πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του επόμενου διαγωνισμού.

Το θέμα του 8ου διαγωνισμού ήταν: «Αποσκευές». Το διήγημα το οποίο έχει σειρά είναι:  Σκιά στο σκοτάδι
της
Ολυμπίας Σφυρή

επιλογή αφίσα

Το είχε πια αποφασίσει. Θα έφευγε από την πόλη. Η ζωή της είχε γίνει πλέον αφόρητη. Πρόσφατα την απέλυσαν από τη δουλειά και σαν να μην έφτανε αυτό, χώρισε με τον σύντροφο της έπειτα από 4 χρόνια σχέσης. Δεν της είχε μείνει τίποτα άλλο πια να περιμένει και να ελπίζει σε αυτό το μέρος. Ένιωθε πως όλα την έπνιγαν. Όλα τον θύμιζαν… Τον αγαπούσε τον Πέτρο, όμως δε θα τον συγχωρούσε. Όχι και αυτή τη φορά. Έχοντας μεγαλώσει και η ίδια  σε μια οικογένεια που υπήρχε λεκτική και σωματική βία, δε θα επέτρεπε με τίποτα να περάσει ότι πέρασε η μητέρα της και να συνεχιστεί αυτό το αρρωστημένο μοτίβο συμπεριφοράς. Το ξέσπασμα του Πέτρου στον τελευταίο τους καυγά δε της άφησε πολλά περιθώρια.

Το αποφάσισε λοιπόν. Θα πήγαινε να εγκατασταθεί στο χωριό. Η συγχωρεμένη η γιαγιά της, της το είχε γράψει λίγο πριν πεθάνει, επισημαίνοντας στη διαθήκη τα εξής: ‘’Στην αγαπημένη μου εγγονή Νεφέλη Ιωάννου αφήνω το σπίτι μου στο χωριό. Αν ποτέ νιώσεις χαμένη ή σε έκτακτη ανάγκη, το σπίτι αυτό θα είναι εκεί για σένα κορίτσι μου. Το καταφύγιο σου…’’. Ήταν μια καλή λύση.. Ευτυχώς που είχε προνοήσει και είχε βάλει κάποια χρήματα στην άκρη για ώρα ανάγκης. Θα ήταν το ιδανικό μέρος, έστω και προσωρινά μέχρι να στεκόταν ξανά στα πόδια της.

Έφτιαξε τις βαλίτσες της. Όλα ήταν έτοιμα. Ο Πέτρος είχε πει πως θα μείνει στον κολλητό του, ώστε να της δώσει χρόνο να μαζέψει τα πράγματα της, ευελπιστώντας ότι ίσως να άλλαζε γνώμη και να σκεφτόταν  να του δώσει άλλη μια ευκαιρία. Εκείνη ένιωθε άσχημα που έφτασαν σε αυτό το σημείο, αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση. Τον τελευταίο καιρό ήταν διαφορετικός. Είχε γίνει επιθετικός και βίαιος. Ήταν σίγουρη πως θα το ξανακάνει.  Όχι, δεν υπήρχε πιθανότητα επανασύνδεσης.

Εκείνο το πρωί συνάντησε τον διαχειριστή της πολυκατοικίας που έμεναν για να του εξηγήσει την κατάσταση και να εξοφλήσει τα κοινόχρηστα που εκκρεμούσαν. Ο διαχειριστής πάντα γελαστός και ευγενικός, ξαφνιάστηκε με την απόφαση της κοπέλας να φύγει, όμως εφόσον θα συνέχιζε ο Πέτρος να μένει στο διαμέρισμα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Αποχαιρέτησε την κοπέλα χαμογελώντας και της ευχήθηκε καλή τύχη. Του Πέτρου δεν του άρεσε καθόλου το βλέμμα αυτού του Κύριου. Ένιωθε ότι κοιτούσε τη Νεφέλη ΄΄περίεργα΄΄ και της το είχε εκφράσει, όμως εκείνη τον καθησύχαζε αποκαλώντας τον αθεράπευτο ζηλιάρη. ΄΄Αμάν βρε Πέτρο! Τον εξηντάρη ζηλεύεις; Είναι απλά πολύ ευγενικός΄΄  του έλεγε συχνά. ΄΄Δε μου αρέσει ο τρόπος που σε κοιτάζει. Έχει εντελώς άρρωστο βλέμμα ο τύπος!΄΄ απαντούσε ο Πέτρος.

Ήταν το τελευταίο της βράδυ στο σπίτι αυτό.  Αύριο πρωί πρωί θα έφευγε με το ΚΤΕΛ για το χωριό. Ξάπλωσε στο κρεβάτι σχετικά νωρίς και αποκοιμήθηκε σχεδόν αμέσως. Γύρω στις 4:00  ξύπνησε ξαφνικά από έναν περίεργο θόρυβο. ΄΄Ο γάτος θα είναι ΄΄ σκέφτηκε. Τη στιγμή που πήγε να κλείσει πάλι τα μάτια της… εμφανίστηκε μπροστά της… Ίσα ίσα που μπορούσε να διακρίνει τη φιγούρα του στο μισοσκόταδο. ΄΄Πέτρο…΄΄  ψέλλισε . ΄΄Εσύ είσαι;΄΄. Μια αντρική φιγούρα με μακρυά καπαρντίνα και καπέλο στεκόταν μπροστά της και την κοιτούσε επίμονα  χωρίς να μιλά. ΄΄Πέτρο δεν είναι αστείο! Μίλησε μου…΄΄. Έντρομη και με τον ιδρώτα να στάζει από το μέτωπο της, άναψε το φως. Όμως δεν υπήρχε κανείς… Αμέσως κάλεσε την αστυνομία. Με δυσκολία μπορούσε να μιλήσει. Όση ώρα περίμενε τους αστυνομικούς να έρθουν, ήταν κλειδωμένη στο υπνοδωμάτιο της. Άρπαξε γρήγορα το κινητό της και  κάλεσε τον Πέτρο. ΄΄Που είσαι;΄΄. Ο Πέτρος απάντησε νυσταγμένα ΄΄Στο σπίτι του Μάκη είμαι Νεφέλη. Τι έγινε; Σε ακούω ταραγμένη΄΄. Η Νεφέλη πήρε μια βαθιά ανάσα και του απάντησε: ΄΄Δεν… δεν είμαι καλά… ένας άντρας… Κάποιος μπήκε στο σπίτι! Περιμένω τώρα την αστυνομία να έρθει΄΄. Ο Πέτρος τα έχασε. ΄΄Άντρας; Ποιός; Σε πείραξε; Μα πως; Οι πόρτες είναι ασφαλείας. Αν  μπήκε κάποιος , τότε σίγουρα θα τον έχουν καταγράψει οι κάμερες της εισόδου της πολυκατοικίας΄΄. Η Νεφέλη είχε πλέον σαστίσει. Δε μπορούσε να βρει λογική εξήγηση. ΄΄Δεν ξέρω Πέτρο… τα έχω χαμένα…  Ήταν σαν σκιά… Απλά ήταν εκεί και με κοιτούσε.  Όταν άναψα το φως εξαφανίστηκε ΄΄. ΄΄Έρχομαι από εκεί ΄΄ είπε αποφασιστικά ο Πέτρος. ΄΄Όχι δε χρειάζεται. Η αστυνομία είναι καθ’ οδόν΄΄ του απάντησε εκείνη. ΄΄Νεφελάκι ξέρεις ότι νοιάζομαι και σε αγαπώ. Θα έκανα τα πάντα για ΄σένα. Ντύνομαι κι έρχομαι΄΄ είπε ο Πέτρος κλείνοντας το τηλέφωνο. Η αστυνομία έφτασε μετά από λίγο, όμως δε βρήκε κανένα σημάδι παραβίασης ή διάρρηξης στο σπίτι. Κατέγραψαν το γεγονός, πήραν  τα αρχεία από τις κάμερες και έφυγαν καθησυχάζοντας τη Νεφέλη.

Είχε αρχίσει πια να ξημερώνει, όταν έφτασε ο Πέτρος στο σπίτι. Την αγκάλιασε σφιχτά. Η Νεφέλη αντιλήφθηκε ότι είχε πιει πολύ γιατί μύριζε έντονα αλκοόλ, όμως στη φάση που ήταν η ίδια, δεν το σχολίασε. Την ρώτησε τι ακριβώς συνέβη. Εκείνη του περιέγραψε αυτό που έζησε και επίσης του είπε ότι περιμένει αύριο ενημέρωση από την αστυνομία για το αν έχει καταγραφεί κάτι ύποπτο στην κάμερα της εισόδου. ΄΄Αύριο λογικά θα ξέρουμε΄΄ του είπε. ΄΄Νεφέλη, τελευταία είχες πολύ συχνούς εφιάλτες. Είσαι σίγουρη ότι δεν το ονειρεύτηκες όλο αυτό; Γιατί δε βγαίνει κανένα νόημα. Το σπίτι είναι άθικτο΄΄ είπε εκείνος απορημένος. ΄΄Δε ξέρω αλήθεια.. Δεν ήταν όνειρο αυτό.. Αυτό ήταν ζωντανός εφιάλτης!΄΄. Έμειναν αρκετή ώρα χωρίς να μιλούν και ξαφνικά ο Πέτρος άρχισε να λέει παρακαλώντας την  ΄΄Μη φύγεις ρε μωρό μου. Δώσε μας άλλη μια ευκαιρία. Ξέρω έκανα λάθη, όμως θα τα διορθώσω. Δε μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς εσένα ΄΄.  ΄΄ Πώς θα τα διορθώσεις Πέτρο; Πίνοντας; Το ποτό μας έφερε σε αυτή την κατάσταση. Έκανα αρκετή υπομονή. Τις ευκαιρίες σου τις είχες… μα όλο και χειρότερα γίνονταν τα πράγματα. Μη ζητάς τίποτα άλλο. Έχω πάρει τις αποφάσεις μου όσο κι αν σε έχω αγαπήσει ΄΄. Θόλωσε το μυαλό του.. Όχι δεν ήταν δυνατόν να την έχανε για πάντα. Έκανε κίνηση να τη φιλήσει, όμως εκείνη αντιστάθηκε ΄΄ Δεν έχει νόημα, μη προσπαθείς να με μεταπείσεις ΄΄ του είπε. Ο Πέτρος της άρπαξε τα χέρια και χωρίς να το θέλει τα έσφιξε δυνατά. ΄΄Με πονάς.. άσε με! ΄΄ του φώναξε εκείνη. ΄΄Νεφέλη ξανασκέψου το! Σ’ αγαπάω γαμώτο!΄΄. Η Νεφέλη πανικοβλήθηκε. Φοβήθηκε πως θα ξεφύγει η κατάσταση πάλι. Σηκώθηκε αποφασιστικά από τον καναπέ ελευθερώνοντας τα χέρια της.  Πηγαίνοντας προς την κουζίνα να πιει λίγο νερό να ηρεμήσει,  το μάτι της έπεσε στις αποσκευές της που περίμεναν υπομονετικά για το ταξίδι προς τη νέα της ζωή. ΄΄Πρέπει να φύγω όσο πιο γρήγορα μπορώ ΄΄ σκέφτηκε. Δεν τη χωρούσε πια ο τόπος. Η φωνή του Πέτρου ακούστηκε απειλητική ΄΄ Αν φύγεις, δεν υπάρχει γυρισμός. Εμένα να με ξεχάσεις ΄΄.  Με σπασμωδικές κινήσεις μάζεψε τα μικροπράγματα της, πήρε τις βαλίτσες της στα χέρια και άνοιξε τη πόρτα για να φύγει, όμως εκείνος σηκώθηκε απότομα και προσπάθησε να την εμποδίσει, τραβώντας τις βαλίτσες.  ΄΄Άφησε με΄΄ ούρλιαξε εκείνη. Ο Πέτρος χαλάρωσε το τράβηγμα ξαφνικά, με αποτέλεσμα η Νεφέλη να πέσει στο πάτωμα καταπλακωμένη από τη μια βαλίτσα. ΄΄Συγνώμη΄΄ είπε ο Πέτρος σκύβοντας να τη βοηθήσει. Σηκώθηκε από το πάτωμα με όση δύναμη της είχε απομείνει και έφυγε από το σπίτι που τόσο την τρόμαζε, προειδοποιώντας τον να μείνει μακριά της.

Όση ώρα περίμενε το ΚΤΕΛ να έρθει, αναστατωμένη ακόμα από το περιστατικό με τον Πέτρο, πήρε χαρτί και μολύβι και άρχισε να σκιτσάρει τη μορφή εκείνου του άντρα που την επισκέφθηκε απρόσκλητος  χθες βράδυ. Προσπάθησε να θυμηθεί λεπτομέρειες, όμως στο μισοσκόταδο ξεχώριζε μόνο μια φιγούρα με καπαρντίνα και καπέλο. ΄ Ίσως να ήταν ένας κακός εφιάλτης. Κι όμως ήταν τόσο ζωντανός…΄΄ σκέφτηκε. Το λεωφορείο ήταν έτοιμο για αναχώρηση. Ένιωθε ανακουφισμένη. Θα άφηνε πίσω όλα τα άσχημα που της είχαν συμβεί τελευταία. Χρειαζόταν ηρεμία. Εκεί στο ΄΄καταφύγιο της΄΄, όπως έγραψε και η γιαγιά.

Έπειτα από 3 ώρες έφτασε στον αγαπημένο της τόπο. Αντικρίζοντας το μικρό σπιτάκι της γιαγιάς της δάκρυσε. Όλα της φαίνονταν όμορφα και ήρεμα. Ήταν ότι χρειαζόταν ακριβώς. Πέρασε το πρωινό της καθαρίζοντας και συγυρίζοντας το σπίτι. Το μεσημεράκι αποφάσισε να πάει μια βόλτα στο χωριό. Επιτέλους ανάπνεε καθαρό αέρα. Άκουγε τα πουλιά να κελαηδούν, μύριζε τα λουλούδια… Ζήλεψε το μικρό ποτάμι που κυλούσε αμέριμνο. Πόση ομορφιά Θεέ μου! Τι ευλογημένος τόπος! Στο γυρισμό για το σπίτι άκουσε μια φωνή να της φωνάζει ΄΄ Ε κοπελιά; Ποια είσαι συ; Ντόπια δεν είσαι σίγουρα. Τι γυρεύεις στα μέρη μας;΄΄. Ήταν μια ηλικιωμένη γειτόνισσα που την κοιτούσε απορημένη. Η Νεφέλη της χαμογέλασε και της είπε: ΄΄Καλησπέρα σας, είμαι η εγγονή της Κυρίας Μαρίας που έμενε στο μικρό σπιτάκι στην κάτω γειτονιά του χωριού ΄΄. Η ηλικιωμένη χαμογέλασε λέγοντας ΄΄ Ααα της Μαρίκας η εγγόνα είσαι; Πως μεγάλωσες έτσι παιδί μου.. Ολόκληρη κοπελούδα έγινες! Σαν χθες θυμάμαι που σας ψάχναμε στα χωράφια με τη συγχωρεμένη τη γιαγιά σου΄΄. ΄΄Ωραίες εποχές.. Εγώ ήρθα εδώ να μείνω για λίγο διάστημα οπότε θα τα λέμε συχνά. Σας χαιρετώ ΄΄ είπε η Νεφέλη και πήγε στο σπίτι. Μετά από λίγο χτύπησε το κινητό της. ‘Ήταν από την αστυνομία. ΄΄ Κυρία Ιωάννου, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι μεταξύ 00:00 εως 6:00 τα ξημερώματα, δεν έχει καταγραφεί στην κάμερα να εισέρχεται κάποιος στην πολυκατοικία. Ούτε κάποιος άγνωστος άλλα ούτε κάποιος ένοικος ΄΄. Η Νεφέλη τους ευχαρίστησε προβληματισμένη, όμως τίποτα δε θα της χαλούσε την ηρεμία της. Όλα τα άσχημα τα είχε πια αφήσει πίσω της.

Το βραδάκι αφού έφτιαξε κάτι να φάει, άδειασε τις βαλίτσες και τακτοποίησε τα ρούχα στη ντουλάπα. Όταν ήταν πια όλα στη θέση τους αποφάσισε να πάει για ύπνο. Αισθανόταν μια γλυκιά κούραση. Δεν είχε περάσει πολλή ώρα από τη στιγμή που είχε αποκοιμηθεί, όταν ξαφνικά…

Ακούστηκε ένας περίεργος θόρυβος..Τα μάτια της άνοιξαν αυτόματα προσπαθώντας να καταλάβει τι ακουγόταν. Έμοιαζε σαν κάποιος να περπατάει μέσα στο σπίτι προσπαθώντας να κάνει ησυχία, όμως τα παλιά φαγωμένα σανίδια του δαπέδου τον πρόδωσαν. Η Νεφέλη πήγε να σηκωθεί από το κρεβάτι για να κλείσει τη πόρτα του δωματίου, αλλά δεν πρόλαβε. Τον είδε μπροστά της ολοζώντανο με σάρκα και οστά. Όχι πάλι!! Ο ζωντανός της εφιάλτης είχε επιστρέψει. Ο άντρας με την μακρυά καπαρντίνα και το καπέλο! Ήθελε να ουρλιάξει για βοήθεια, όμως η φωνή δεν έβγαινε από το στόμα της. Είχε παγώσει ολόκληρη. Η σκοτεινή φιγούρα είπε με βραχνή φωνή λες και έβγαινε από τα άδυτα της αβύσσου:΄΄Δεν έπρεπε να φύγεις! ΄΄. ΄΄Ποιός… ποιος είσαι; ΄΄ είπε με τρεμάμενη φωνή η Νεφέλη. Το τρανταχτό του γέλιο έκανε τα παλιά έπιπλα να τρίξουν από την ένταση. Ο άντρας πάτησε τον διακόπτη και άναψε το φως. Η Νεφέλη βλέποντας το πρόσωπο του λιποθύμησε. Εκείνος έβγαλε τα ρούχα του και ξάπλωσε στο κρεβάτι μαζί της. Την έγδυσε  προσεχτικά. Απόψε θα γινόταν δική του… Λαχταρούσε τόσο αυτή τη στιγμή. Όταν έφυγε μακριά του έχασε την αίσθηση κάθε λογικής. Είχε έρθει όμως η ώρα. Ήταν σίγουρος πως κι εκείνη το ήθελε κατά βάθος. Ναι, σίγουρα το ήθελε… Άρχισε να τη φιλάει και να την χαϊδεύει σε όλο της το σώμα, όμως η Νεφέλη δεν είχε συνέλθει ακόμα. Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να τη βιάσει, η Νεφέλη μισάνοιξε τα μάτια της από το βάρος που ένιωσε πάνω της. Μέσα από τα θολά της μάτια τον είδε… Είδε τον Πέτρο να στέκεται όρθιος από πάνω της κρατώντας ένα τσεκούρι. Όλα θόλωσαν ακόμα πιο πολύ. Τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα και αίμα. Αίμα; Ποιανού το αίμα; Ο Πέτρος έβγαλε μια κραυγή. Η Νεφέλη σκούπισε τα μάτια της και φώναξε ΄΄Πέτρο… Σώσε με! ΄΄. Εξαγριωμένος ο Πέτρος της φώναξε ΄΄ Με τον εξηντάρη ρε; Μ ’αυτόν τον τελειωμένο; Το ήξερα ότι κάτι έτρεχε μεταξύ σας και τώρα  είδα μπροστά μου να κάνετε έρωτα! Δε ντρέπεσαι καθόλου; ΄΄. Τότε η Νεφέλη θυμήθηκε… Ο διαχειριστής ήταν ο μυστηριώδης άντρας… Και τώρα που ήταν; Κοίταξε στα δεξιά της και τον είδε. Ήταν γυμνός και με το κεφάλι ανοιγμένο στα δυο από το τσεκούρι του Πέτρου. ΄΄Πέτρο, εγώ δεν…΄΄ ψέλλισε εκείνη. ΄΄ Τι δεν ρε; Τι δεν; Δεν είναι αυτό που νομίζω; Κι εγώ που έτρεξα να σε βρω γιατί δεν άντεχα στο σπίτι μόνος μου.. Δε μου άξιζες… ΄΄ της φώναξε εκείνος. ΄΄Πήγε να με βιάσει! Είχες δίκιο άκουσε με! ΄΄ προσπάθησε να τον ηρεμήσει η Νεφέλη. Ο Πέτρος όμως είχε θολώσει. ΄΄Σε αγάπησα τόσο κι εσύ με πρόδωσες… Θα μου το πληρώσεις αυτό! ΄΄ είπε και την άρπαξε από τον λαιμό. Την έσφιξε με δύναμη.. Εκείνη ανήμπορη να αντιδράσει προσπαθούσε με όση δύναμη της είχε απομείνει να παλέψει για τη ζωή της. ΄΄Μη… άκου…΄΄  ψέλιζε εκείνη κάνοντας υπερπροσπάθεια να μιλήσει. Ο Πέτρος έσφιξε τα χέρια πιο πολύ γύρω από τον λαιμό της. Δεν ήθελε να ακούσει τίποτα. Τα είχε καταλάβει όλα. Γι’ αυτό ήθελε να τον χωρίσει… ΄΄ Σε έμενα ρε; Σε εμένα που σε αγάπησα τόσο; Γιατί;΄΄ της φώναζε. Εκείνη δεν ήταν πια σε θέση να μιλήσει…. Κείτονταν νεκρή από τα χέρια του άντρα που αγάπησε και δίπλα στον νεκρό επίδοξο βιαστή της…

Ο Πέτρος συνειδητοποιώντας τι έκανε, άρχισε να κλαίει τραβώντας τα μαλλιά του. ΄΄Συγνώμη΄΄ έλεγε κοιτώντας την αποσβολωμένος. ΄΄Δεν ήθελα…΄΄. Όμως ήταν πλέον αργά.. Είχε χάσει το μυαλό του.. Έπρεπε να δράσει γρήγορα και να ξεφορτωθεί τα πτώματα των δυο εραστών χωρίς να αφήσει ίχνη πίσω του. Άρχισε να χτυπά τα νεκρά κορμιά με το τσεκούρι τεμαχίζοντας τα  κι έπειτα καθάρισε προσεχτικά το δωμάτιο από τα αίματα. Σε λίγο θα ξημέρωνε. Έπρεπε να βιαστεί. Έβγαλε τα ματωμένα του ρούχα. Πάνω στο μικρό μπαούλο βρισκόταν η καπαρντίνα και το καπέλο… Αποφάσισε να τα φορέσει… Όλα ήταν έτοιμα . Βγήκε από το σπίτι κρατώντας τις αποσκευές. Τις αποσκευές της Νεφέλης, μέσα στις οποίες είχε βάλει τώρα ο Πέτρος τα άψυχα σώματα των υποτιθέμενων εραστών. Αποφάσισε να τις ξεφορτωθεί πετώντας τις στο μικρό ποτάμι του χωριού. Πήρε το δρόμο της επιστροφής με χέρια που έτρεμαν και το μυαλό θολωμένο. Ήταν σίγουρος πως δεν τον είχε δει κανείς να βγαίνει με τις βαλίτσες στα χέρια. Όμως έκανε λάθος…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ονομάζομαι Ολυμπία Σφυρή. Έχω μεγαλώσει και διαμένω στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι βρεφονηπιαγωγός και λατρεύω τα βιβλία, το χορό και το θέατρο. Η αγάπη μου για τη συγγραφή ξεκίνησε από τα σχολικά μου χρόνια και με ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Έχω λάβει μέρος σε αρκετούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και νιώθω ευγνώμων που μπορώ να αποτυπώνω τις ιστορίες μου στο χαρτί και να δίνω ζωή στους ήρωες της φαντασίας μου. Θεραπευτική και δημιουργική είναι για μένα η ενασχόληση μου με τη συγγραφή, μου δίνει ένα επιπλέον νόημα στη ζωή και την καθημερινότητα μου.

 

ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Τα διηγήματα της Επιλογής που θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες θα δημοσιευθούν με αυτή τη σειρά στις 15 και 30 κάθε μήνα:

 ΙΟΥΝΙΟΣ

Αυτά που με κάνουν να είμαι ο εαυτός μου – Αγγελική Μανίτη

ΙΟΥΛΙΟΣ

Φωτογραφίες από εκδρομές – Απόστολος Τουρτούρης

Ταξίδι προς το φως – Μαριλή Πάτουχα

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ταξίδι δίχως αποσκευές- Αθανασία Κακαλή

Αποχαιρετισμός στην παιδική χαρά – Γιώργος Γιώτσας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements