Μια Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη

 

35Η Άσλι και ο Γκάτσμπι είναι ένα ζευγάρι ερωτευμένων κολεγιόπαιδων που θα περάσει μια μέρα στη Νέα Υόρκη εξαιτίας μιας συνέντευξης που θα πάρει η Άσλι από έναν διάσημο σκηνοθέτη για την κολεγιακή εφημερίδα. Η βροχερή Νέα Υόρκη τους υποδέχεται και αλλάζει όλο το σκηνικό της ως τώρα ανέμελης σχέσης τους αφού εκείνη θα βρεθεί άθελά της μέσα μια σειρά από παράξενες συναντήσεις με λαμπερούς και εκκεντρικούς αστέρες του σινεμά και εκείνος θα περιπλανηθεί στην πόλη κάνοντας ακόμη και τον κομπάρσο σε μια ταινία και θα βρεθεί τελικά αντιμέτωπος με τα ζητήματα που έχει με τους πλούσιους γονείς του.   Η πιο πρόσφατη ταινία του Γούντι Άλεν και 48η συνολικά που σκηνοθετεί (γυρίστηκε το 2017 αλλά έμεινε στο ψυγείο για δυο χρόνια) είναι ένας ύμνος στη Νέα Υόρκη κάτι που χαρακτηρίζει πολλές άλλες δημιουργίες του ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 -προτού ξεκινήσει μια σειρά ταινιών στην Ευρώπη. Εδώ απλώς είναι πιο φανερή η αγάπη του για την πόλη και δεν καταφεύγει σε έμμεσους τρόπους να μιλήσει γι’ αυτήν όπως για παράδειγμα στον «Νευρικό Εραστή» (Annie Hall) ή στο «Η Χάνα και οι αδελφές της». Η πόλη δεν είναι απλώς ο χώρος που κινούνται οι ηθοποιοί μοιάζει σαν η να παίρνει από το χέρι τους ηθοποιούς, τους ήρωες της ιστορίας και να γράφει η ίδια το σενάριο. Και γράφει κυριολεκτικά το σενάριο μέσα από πρωταγωνιστές που έρχονται κατευθείαν από τον κόσμο του σινεμά. Αφιερωμένη στην πόλη και σε κάθε γωνιά της, στην ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει αντίθετα από την αμέσως προηγούμενη ταινία του το Wonder Wheel όπου είχε εστιάσει σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο της για να στήσει την ιστορία του.
Η ταινία αναπνέει μέσα από την πόλη με ένα διαχρονικό τρόπο –και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού οι πρωταγωνιστές είναι νέοι φοιτητές σε μια σύγχρονη Νέα Υόρκη τα λόγια τους όμως παραπέμπουν σε κλασικές αξίες και εμμονές του σκηνοθέτη. Το σενάριο είναι από τα καλύτερα που έχει γράψει ποτέ ο Γούντι Άλεν. Ο τρόπος όμως που περνάει υποκριτικά είναι ελάχιστα πειστικός και αυτό δημιουργεί μια ανισότητα στην ταινία που χάνει κάτι όχι μόνο από την ομορφιά της αλλά και από την αλήθεια της. Μόνο η Ελ Φάνινγκ καταφέρνει να σταθεί σε ένα σχετικά ανεκτό υποκριτικά επίπεδο. Όλοι οι υπόλοιποι ρόλοι νεαρών μοιάζουν να έχουν γυρίσει δοκιμαστικά για να παίξουν στην ταινία (και ούτε καν πετυχημένα). Η ματιά ενός σκηνοθέτη, που πλησιάζει τα 85  όπως είναι λογικό δεν ενδείκνυται για θεατές που ξεκίνησαν να βλέπουν σινεμά τον 21ο αιώνα. Υπάρχουν και οι υπόλοιποι βέβαια που σηματοδοτούν τις χρονιές από τις ταινίες του και ξαναβρίσκουν κάθε φορά στο (συνήθως φθινοπωρινό) νέο του φιλμ την μοναδική αίσθηση οικειότητας με το έργο ενός δημιουργού που χάρισε μερικές από τις καλύτερες κινηματογραφικές βραδιές τους. Η βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη είναι γι’ αυτούς ένα ραντεβού που δεν πρέπει να χάσουν.

 Σενάριο – σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν
Πρωταγωνιστούν: Τιμοτέ Σαλαμέ, Ελ Φάνινγκ, Λιβ Σράιμπερ, Σελένα Γκόμεζ, Τζουντ Λο
Διάρκεια: 92′

Γρηγόρης Παπαδογιάννης