Το δέκα το καλό (ή το τελικό;)

 

Μερικές σκέψεις για τον διαγωνισμό του eyelands

Ο διεθνής διαγωνισμός διηγήματος εφέτος έχει για θέμα του τους αριθμούς έτσι για να υπενθυμίσουμε ότι κλείνουμε δέκα χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε. Σημαδιακός αριθμός. Είναι και μια καλή αφορμή όμως να δούμε ξανά από την αρχή μερικά πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, δέκα χρόνια είναι αρκετά για κάθε διαγωνισμό ιδιαίτερα όταν διοργανώνεται από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό στοιχείο μόνο  την (ποιητική) τρέλα μας όταν ξεκινήσαμε, και την άγνοια κινδύνου για τις περιπέτειες της διαδρομής. Δεν στηρίζεται δεν εξαρτιέται δεν χρηματοδοτείται από πουθενά και κανέναν.

Πήγαμε καλά όλα αυτά τα χρόνια. Τα πάντα είναι σχετικά βέβαια. Αλλά όταν σκέφτομαι ότι ξεκινήσαμε από το πουθενά τρεις-τέσσερις άνθρωποι και καταφέραμε να φτιάξουμε τις παράξενες μέρες, τα βιβλία, το φεστιβάλ της άμμου, τα διεθνή βραβεί,α όλα αυτά που έγιναν από το 2010 ως τώρα, πραγματικά αναρωτιέμαι αν είμαστε …εμείς που τα καταφέραμε. Τα κορυφαία πάντα είναι όμως τα ανθρώπινα, τα μεταξύ μας, οι στιγμές που μοιραστήκαμε στο Polis κυρίως, αλλά και στη Θεσσαλονίκη και σε διάφορες παραλίες, με ανθρώπους γνωστούς και άγνωστους. Είναι που καταφέραμε και επικοινωνήσαμε, ανταλλάξαμε σκέψεις και ιδέες, γίναμε παρέες και βρήκαμε περισσότερους λόγους και αιτίες να συνεχίζουμε και εμείς και εσείς αυτή την εντελώς παράλογη και πολύ παρήγορη σχέση με το γράψιμο.

Κάτι καταφέραμε λοιπόν. Μπορεί να είναι και ένα μικρό θαύμα που είμαστε ακόμη εδώ και συνεχίζουμε, κι όχι μόνο συνεχίζουμε, επιβραβεύουμε και προσκαλούμε συγγραφείς από τις Βερμούδες ως τη Νότια Αφρική και από τον Καναδά ως τη Βοσνία. Πετύχαμε μερικά μικρά θαύματα ή μερικές μικρές επαναστάσεις όπως ήταν ο τίτλος ενός από τους διαγωνισμούς μας. Δεν είναι αλαζονεία, δεν είναι ευλογία στα γένια μας, άλλωστε δεν γράφω γι’ αυτό το λόγο  ένα σημείωμα έπειτα από πολύ καιρό. Κάποτε έγραφα συχνά χρονογραφήματα αλλά από ένα σημείο και μετά έπαψα να το διασκεδάζω και δεν είχε νόημα, έτσι ένιωσα, και σταμάτησα. Τώρα όμως υπάρχει λόγος όχι για χρονογράφημα αλλά για να επικοινωνήσω μαζί σας και να εξηγήσω πως ακριβώς έχουν τα πράγματα.

Αυτός ο διαγωνισμός έχει κάποια νέα στοιχεία. Πρώτα απ’ όλα σε συνεργασία με τις Παράξενες Μέρες το αντίτιμο της συμμετοχής σας γίνεται δύο βιβλία κάτι που σημαίνει ότι πρακτικά σας χρεώνουμε μόνο τα ταχυδρομικά έξοδα. Τα βιβλία σας τα χαρίζουμε!  Είναι κι αυτός ένας τρόπος να σας προσελκύσουμε αλλά και να σας θυμίσουμε (για ν’ αρχίσουμε και με τα δύσκολα ζητήματα) πόσο λίγο αγοράζετε τα βιβλία από τις Παράξενες Μέρες.  Ναι, δεν είναι εύκολο να αγοράζει κάποιος βιβλία στις μέρες μας, ναι δεν είναι τα βιβλία μας τα πιο εμπορικά και πιασάρικα αλλά για τέτοια βιβλία υπάρχουν κι άλλοι.  Ναι δεν τα βλέπετε να διαφημίζονται στην τηλεόραση, δεν τα βλέπετε στα ράφια των μεγάλων βιβλιοπωλείων αλλά μήπως γι’ αυτό θα ΄πρεπε να τα προτιμάτε;  Αγοράζοντας βιβλία από τις Παράξενες Μέρες, πιστεύουμε, δίνετε μια ευκαιρία ως αναγνώστες στον εαυτό σας να διαβάσει κάτι διαφορετικό, κάτι που δύσκολα θα βρει στα ράφια με τα ευπώλητα. Δε λέω ότι όλα μας τα βιβλία είναι αριστουργήματα (παρόλο που υπάρχουν και τέτοια ανάμεσά τους) λέω όμως ότι όλα αξίζουν μια ευκαιρία. Σας δίνουμε λοιπόν τη δυνατότητα να τα γνωρίσετε έστω και μ’ αυτό τον τρόπο. Επίσης ο διαγωνισμός αυτός έχει ως επιβράβευση τις διακοπές στη Σέριφο και συνδέεται πλέον άμεσα με το φεστιβάλ της Άμμου που θα γίνει το καλοκαίρι εκεί. Κι αυτό είναι ένα στοιχείο που μας αρέσει, να πλέκουμε συνδετικούς ιστούς ανάμεσα στις εκδηλώσεις μας. Και έρχεται ένας ακόμη διαγωνισμός και άλλη μια ας πούμε (παρα)λογοτεχνική εκδήλωση που θα γίνει για πρώτη φορά στη χώρα μας.  Αλλά έχουμε καιρό γι’ αυτά.

Ο περυσινός διαγωνισμός δεν πήγε τόσο καλά όσο ο προηγούμενος ούτε στο ελληνικό ούτε στο διεθνές τμήμα. Λογοτεχνικά μιλώντας η συγκομιδή ήταν εξαιρετική, λογιστικά μιλώντας ο απολογισμός (και από την παρουσίαση και από τις πωλήσεις των συλλογών) ήταν απογοητευτικός. Ήταν τέτοιος που μας αναγκάζει αν τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλύτερα φέτος να μιλάμε πλέον για τον δέκατο και τελευταίο διαγωνισμό. Αυτή είναι η αλήθεια.

Μπορεί ο διαγωνισμός μας ή οι διαγωνισμοί στη συγκεκριμένη μορφή να είναι πλέον κάπως ξεπερασμένοι. Μπορεί ειδικά οι νέοι άνθρωποι να μην βρίσκουν ιδιαίτερη αξία σε κάτι τέτοια. Μπορεί να ανήκουν πλέον αυτοί οι διαγωνισμοί σε άλλη εποχή.  Μπορεί να έπρεπε να ανανεωθεί με κάποιο τρόπο. Δέκα χρόνια είναι πολλά. Αρκετές από τις ιδέες που είχαμε στη διάρκεια της δεκαετίας πέρασε είχαν ανταπόκριση και μάλιστα αναπάντεχη. Όπως το φεστιβάλ της άμμου για παράδειγμα που συνεχίζει απτόητο την πορεία του και κάθε χρόνο αποκτά και μεγαλύτερη απήχηση. Άλλες ιδέες όμως (όπως ο διαγωνισμός κόμικ) αποδείχτηκαν αποτυχημένες.  Έτσι έχουν τα πράγματα. Το πέρασμα του χρόνου σημαίνει αλλαγές. Τίποτε δεν μπορεί να μείνει ακριβώς το ίδιο. Αλλάζεις αν θες να συνεχίσεις και συνεχίζεις αν βρεις το σωστό τρόπο για να αλλάξεις.
Δέκα χρόνια λοιπόν είναι ίσως πολλά για ένα τέτοιο διαγωνισμό. Μπορεί να έχει ακόμη κάποια χρόνια μπροστά του μπορεί όμως να φτάνει και στο …ένδοξο τέλος του. Θα δούμε.

Αυτό το κείμενο είναι ένα κάλεσμα συμμετοχής στο διαγωνισμό αλλά κάθε τι στον κόσμο έχει την αρχή και το τέλος του. Όπως κάνουμε πάντα από την αρχή της ύπαρξής του «νησιού» εμείς βάζουμε την ιδέα και εσείς με τον τρόπο σας μας απαντάτε αν μπορούμε να συνεχίσουμε. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντως το ταξίδι συνεχίζεται!

 

Γρηγόρης Παπαδογιάννης