Μέρες αδείας, του Παναγιώτη Φάμελλου

 

Τίποτα,

τη στιγμή που εξέρχεσαι από το χώρο εργασίας έχοντας πίσω σου, σε κάποιο αρχείο, σε κάποιο ντοσιέ, σε κάποιο έγγραφο της εταιρείας υπογεγραμμένη μια ολιγοήμερη ή πολυήμερη άδεια για διακοπές, γιορτές, αργίες και κατευθύνεσαι προς το σπίτι με ή χωρίς αυτοκίνητο ή μέσο μεταφοράς, αργά

24-25-2--14-thumb-mediumξεθεωμένος, σαν μαραθωνοδρόμος που τερμάτισε την εξαντλητική, ατελείωτη διαδρομή του και ταυτόχρονα γρήγορα

αναπτερωμένος, σαν κρατούμενος που αποφυλακίστηκε και βιάζεται να χαρεί την ξανακερδισμένη ελευθερία του,

τίποτα,

τις πρώτες μέρες της ανάπαυλας, της ξεκούρασης, του χουζουρέματος, της ανεμελιάς, της ξενοιασιάς, των επισκέψεων, των περιπάτων, των εκδρομών, της παρακολούθησης ταινιών, θεατρικών έργων ή συναυλιών, της απόλαυσης των τρυφερών οικογενειακών και ζεστών φιλικών στιγμών

τίποτα δεν σε προετοιμάζει για

τις τελευταίες ημέρες της επανάληψης, της επιβράδυνσης, της εσωστρέφειας, της αναρώτησης και της απορίας για το

τι είναι αυτό που λείπει και δεν αισθάνεσαι ολοκληρωμένος, πλήρης κι ευτυχισμένος αν και οι προϋποθέσεις προσφέρονται όλες απλόχερα στα πόδια, στα χέρια και στα μάτια σου,

κι όταν βγαίνεις έξω απ’ το σπίτι για να περπατήσεις ανάμεσα στον κόσμο η λαχτάρα, η μαγεία κι η προσμονή έχουν εξαφανιστεί και βλέπεις τα πάντα γύρω με καχυποψία, εκνευρισμό και φόβο για το

τι είναι εκείνο που κρύβεται και παραμονεύει πίσω από τις γνώριμες, οικείες και ασφαλείς μορφές, καταστάσεις και πτυχές της μέρας και της νύχτας

και τρομάζεις με τον άγνωστο εκείνο ωκεανό που περιβάλλει το πεπερασμένο νησί της εξερευνημένης και καθυποταγμένης καθημερινότητας

τρομάζεις με το άγνωστο περιβάλλον και τους άγνωστους ανθρώπους του, γιατί τους βλέπεις να σε κοιτούν κι εσένα σαν άγνωστο κι όχι όπως σε βλέπουν στον εργασιακό σου χώρο, γνωστό κι αποδεκτό μες στο περίγραμμα της θέσης εργασίας σου

– οριοθετημένος και ασφαλής μέσα σ’ αυτό το περίγραμμα αντί περιπλανώμενος ανασφαλής στο απερίγραπτο του κόσμου(αν και ξέρεις πως αυτό το κατ’ αρχήν απερίγραπτο είναι κι αυτό αυστηρά οριοθετημένο με άλλους, άγνωστους σ’ εσένα, κανόνες) –

κι αναζητάς και λαχταράς την επιστροφή στην εξασφάλιση του χώρου εργασίας και του ωραρίου σου, των γνωστών και προγραμματισμένων,  αυστηρά οριοθετημένων υποχρεώσεων και δραστηριοτήτων

για να γλιτώσεις

απ’ το ανυπολόγιστο κι ανεξέλεγκτο βάραθρο της απειλητικής ελευθερίας, της επιλογής και της απροσδιοριστίας που για κάποιες στιγμές ένιωσες ν’ ανοίγεται κάτω και μπροστά απ’ τα πόδια σου

μαγνητίζοντας και υπνωτίζοντάς σε, καλώντας σε να χαθείς μες στα ερέβη του.

 

Βιογραφικό

Ο Παναγιώτης Φάμελλος έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και είναι δημόσιος υπάλληλος. Από τις Παράξενες Μέρες έχει εκδοθεί το 2015 η συλλογή διηγημάτων του «Μια πτώση πριν το τέλος». Έχει μεταφράσει το δοκίμιο «Γάτες και σκύλοι» του H.P. Lovecraft