Το τελευταίο αγγελάκι

Ετοιμάζουμε την αποστολή του πρώτου βραβείου για τον 10ο διεθνή διαγωνισμό του eyelands στον Θεοχάρη Λιβιεράτο, τον νικητή για το ελληνικό τμήμα. Θα στείλουμε και τα υπόλοιπα βραβεία βέβαια, σε Ελλάδα και υπόλοιπο κόσμο, τα βιβλία, από τη συλλογή «Αριθμοί» σχεδόν όλα έχουν φύγει ήδη. Φυλάξαμε τα βραβεία και ειδικά το αγγελάκι με την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε κάπως κάπου να κάνουμε παρουσίαση, να κάνουμε τη γιορτή για τα δέκα χρόνια του eyelands.
Καμία ελπίδα. Ούτε γιορτές ούτε παρουσιάσεις ούτε συναντήσεις ούτε Polis. Τα δέκα χρόνια του «νησιού» θα εορταστούν …κατά μόνας. Θα μου πεις τώρα, εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ ασχολείσαι με τις παρουσιάσεις. Φυσικά όλα αυτά που κάναμε κάθε χρόνο ήταν απλά μια αγαπημένη συνήθεια. Μπροστά στις ανθρώπινες ζωές που έχουν χαθεί ή κινδυνεύουν θα ήταν απίστευτη ηλιθιότητα να παραπονιόμαστε εμείς για τη γιορτή μας. Απλώς μέσα στο γενικότερο ζόφο που επικρατεί δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι λήγει άδοξα όλη αυτή η ιστορία του διαγωνισμού έπειτα από δέκα χρόνια. Θα ήθελα να ξαναδώ κάποιους από τους πολύ αγαπημένους ανθρώπους που μας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια με τα κείμενά τους, την παρουσία τους, την αγάπη τους. Κι ακόμη να γνωρίσουμε νέα παιδιά που για πρώτη φορά είδαν κάτι δικό τους να δημοσιεύεται με αφορμή το διαγωνισμό και την έκδοση του βιβλίου. Τουλάχιστον επικοινωνήσαμε με αρκετούς συγγραφείς μέσα από μια διαδικτυακή συνάντηση που έγινε πριν από λίγο καιρό στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. ήταν κι αυτό κάτι.
Δεν πειράζει. Καλά να είμαστε θα βρούμε άλλες αφορμές να βρεθούμε, θα φτιάξουμε άλλους μικρόκοσμους που μέσα τους θα συναντιόμαστε με …ομοιοπαθείς του γραψίματος. Θα περάσει κάποια στιγμή η πανδημία, μακάρι με τις μικρότερες δυνατόν απώλειες, θα ξαναβγούμε στους δρόμους, (χωρίς να μας βαράει κανείς κατά προτίμηση) θα ξανασυναντηθούμε με αγαπημένους ανθρώπους, θα ταξιδέψουμε… θα κάνουμε τέλος πάντων όλα αυτά που τώρα μοιάζουν μακρινά. Ως τότε μπορούμε πάντως να καταγράφουμε την εμπειρία μας λογοτεχνικά και κυρίως με όποιος τρόπους μας έχουν απομείνει να επικοινωνούμε με τους άλλους. Είμαστε απομονωμένοι αλλά δεν είμαστε μόνοι μας. Ας κρατήσουμε αυτό τουλάχιστον.
Το αγγελάκι, γιατί να μην το παινευτούμε, είναι ένα πραγματικό κομψοτέχνημα. Όλα ήταν . Αυτό είναι το τελευταίο του είδους, χειροποίητο άλλωστε δεν έχει απολύτως όμοιό του έτσι κι αλλιώς αλλά θα είναι και το τελευταίο που έφτιαξε ο Κωστής Μαλουσάρης σε αυτή τη σειρά. Θα πάει σε καλά χέρια. Στα χέρια ενός συγγραφέα και γιατρού! – αυτό κι αν είναι συμβολισμός. Λυπάμαι που δεν θα συνεχιστεί ο διαγωνισμός αλλά χαίρομαι με τη σκέψη ότι κάτι καλύτερο θα βρεθεί από εμάς ή από άλλους, δεν έχει σημασία. Η ζωή προχωράει. Τα καλύτερα είναι μπροστά.

Γρηγόρης Παπαδογιάννης