Ένα κείμενο της Λυδίας Δερέκη

Όταν μάθαινες γραφή, έγραφες με μολύβι. Έγραφες, έσβηνες, ξανάγραφες. Έκανες λάθη, πολλά. Μάθαινες!

Όταν έμαθες να γράφεις σωστά, χρησιμοποίησες στυλό. Στυλό με μπλε μελάνι. Το διαδεδομένο. Το επίσημο. Αυτό, που χρησιμοποιείς ακόμα και σήμερα.

Κάνεις όμορφα γράμματα, καλλιγραφικά, ακολουθώντας τις νόρμες της γραφής. Γράφεις προσεκτικά. Τυλίγεις καθημερινά, σε μπλε μελάνι, τα «πρέπει» της ζωής σου. Στην ατζέντα σου, στο ημερολόγιο, στην εργασία σου, ακόμα και στις προσωπικές σου επιστολές.  Αρίφνητα «πρέπει» βουτηγμένα σε μπλε μελάνι.

Στο συρτάρι σου έχεις φυλαγμένο κι ένα στυλό με κόκκινο μελάνι. Δεν το χρησιμοποιείς συχνά κι ας ξέρεις πως βρίσκεται εκεί. Θυμάσαι τι σημείωνες με κόκκινο στυλό; Τα σημαντικά. Τα επείγοντα. Τα απαραίτητα, τα… «θέλω» σου. Στιχάκια ποιητών και τραγουδοποιών σε βαρετά,  λευκά περιθώρια σχολικών βιβλίων. Θυμάσαι; Σκέψεις αποτυπωμένες σε λευκώματα. Καρδιές, αστέρια ζωγραφισμένα. Μονογράμματα μπλεγμένα με αριθμητικά σύμβολα, που σφράγιζαν έρωτες και φιλίες παντοτινές. Όλα τα «θέλω» σου στα κόκκινα…Θυμάσαι;

Και το μολύβι… το ξέχασες;

Πάντα θα υπάρχει το μολύβι…για ‘κείνον, που η κάθε του μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Το μολύβι, που σου επιτρέπει λάθη μαθαίνοντάς σου γραφή. Το μολύβι, που με αυτό χαράζεις ως και τα πιο ανομολόγητα «θέλω» σου. Λόγια, που ποτέ δεν ξεστόμισες και κρατάς μόνο για σένα. Αυτά τα γράφεις με μολύβι, έχοντας την ψευδαίσθηση πως μια λευκή γόμα μπορεί να τα σβήσει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Λάθος! Η γόμα σού επιτρέπει να συνεχίσεις να προσπαθείς. Σου δίνει χώρο για νέες περιπέτειες. Σου επιτρέπει να δοκιμάζεις. Ό,τι η γόμα σβήνει, ο νους το καταγράφει δια παντός στης μνήμης το τετράδιο.

Δύσκολο ν’ αποχωριστείς το μπλε στυλό σου.

Δύσκολο να ζήσεις μια ζωή δίχως «πρέπει» και κανόνες.

Μα να θυμάσαι, πως μέσα στο συρτάρι έχεις φυλαγμένο -μαζί με τα «θέλω» σου- ένα κόκκινο στυλό, που περιμένει να το αγγίξεις. Εκεί, πλάι, βρίσκεται και το μολύβι.

Πάντα θα υπάρχει το μολύβι…

Λυδία Δερέκη: Γεννήθηκα, μεγάλωσα και έζησα στον Πειραιά, ώσπου ο φτερωτός θεός έκανε την εμφάνισή του για να με ταξιδέψει -μόνιμα πια- στο όμορφο νησί της Λευκάδας. Η ενασχόλησή μου με τη γραφή ξεκίνησε το 2008, όπου η παρθενική μου συμμετοχή στο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών και Επιστήμης Κερατσινίου απέσπασε το 1ο Βραβείο Διηγήματος με το έργο «Το πορτραίτο». Σήμερα, έχω τη χαρά και την τιμή κάποια από τα κείμενά μου να φιλοξενούνται σε πολλές συλλογές διηγημάτων.
 

*Η Λυδία Δερέκη ανήκει εκτός των άλλων και στην ομάδα των βραβευμένων συγγραφέων του περυσινού διαγωνισμού για τα δέκα χρόνια των εκδόσεων Παράξενες μέρες. Κάποιοι από τους συγγραφείς θα παρουσιάσουν και φέτος τη δουλειά τους σε μια ξεχωριστή συλλογή μέσα από τη λογοτεχνική παρέα «32 μολύβια» η οποία δημιουργήθηκε ως συνέχεια της «συνάντησης» στον διαγωνισμό…