Με ιδιαίτερη χαρά ξεκινάμε την καινούργια χρονιά με ένα κείμενο της Δέσποινας Μουζουράκη. Η συγγραφέας έχει συνδεθεί με το eyelands.gr (αλλά και με το λογοτεχνικό έντυπο «Φορτέτζα» που προηγήθηκε) και βέβαια με τις Παράξενες Μέρες, αφού το βιβλίο της «Τον καιρό της νοτιάς» ήταν από τις πρώτες μας εκδόσεις το 2014. Πάνω από όλα έχει συνδέσει το όνομά της και το μοναδικό της ταλέντο με την αύρα που αγκάλιασε τις προσπάθειές μας για ένα λογοτεχνικό νησί, σε δύσκολους καιρούς και αφιλόξενους τόπους. Η Δέσποινα Μουζουράκη με την ευαισθησία, το χιούμορ, την τη δύναμη γραφής (και ζωής) που την χαρακτηρίζει ήταν από τους ανθρώπους που μας έδειξαν το δρόμο. Να προσπαθούμε, να επιμένουμε, να αντέχουμε και να συνεχίζουμε χαμογελώντας.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΗΤΑΝ

Μάζεψα την άχνη από τα χαλιά και τα όμορφα σεμέδια που έραψε η μάνα μου για τις μέρες.  Ξεστόλισα τα λαμπάκια και τα μπαλάκια από το χριστουγεννιάτικο δέντρο (συνθετικό είχε πει η παιδίατρος για να μην πειράξει το κοπέλι) και μου έμεινε είκοσι έξι χρόνια τώρα.

Στολίδια από το δεντράκι της πεθεράς μου, της μαμάς μου στόλιζαν εκείνο το μικρό δεντράκι να μας θυμίζουν τους καιρούς και δύο παμπάλαια αρνάκια στη φάτνη δεν έκαναν μπε και δεν ήταν του ΟΠΕΚΕΠΕ. Γέμισαν τα πνευμόνια μου σκόνες, βγήκα έξω να πάρω αέρα και άνοιξα το γραμματοκιβώτιο, βρήκα λογαριασμούς του ρεύματος, του νερού, και κάρτες. Ξαφνιάστηκα αφού κλείσαν τα ταχυδρομεία, ποιος τα έφερε. «Καλά», είπα και κοίταξα απέξω εκτός τους λογαριασμούς που είχαν το όνομα του συζύγου μου, οι κάρτες έγραφαν, Κυρία Δέσποινα. Μέσα άλλες έγραφαν Happy New year και Tanti Auguri. Μάζεψα τα αγγούρια μου και τα χάπια μου και ανέβηκα στο σαλόνι.

Με θυμήθηκαν τα παιδιά που ήρθαν τον Αύγουστο. Είχα πει στο γιόκα μου ότι η πόρτα θα ήταν πάντα ανοιχτή όπως η αγκαλιά μου για κείνον και τους φίλους του. Έτσι μου έφερε εφτά μεταπτυχιακούς από την Ολλανδία. Τρεις Ιταλίδες, μια Τυνήσια, μια Γαλλίδα, ένας μυτιληνιός, ένας Ινδονήσιος, και κρητικόπουλα. Μια πόντια παλαϊικιά γυναίκα έφτιαξε πιροσκί για να κεράσω τα παιδιά και βοήθησε να στρώσω εφτά στρώματα με σεντόνια (μου είχε δώσει καλή προίκα η μάνα μου μαζί με τα σεμέ και είχα). Παραμονές του Χριστού, μες τη σαρακοστή του δεκαπενταύγουστου, ο παπάς έψελνε το σπερνό με ομήγυρη νεαρών κοριτσιών, αγοριών καθολικών, ορθοδόξων, μουσουλμάνων, άθεων και άλλων θειάδων και συγγενών.

Η μάνα μου από τη γωνία φωνάζει να βάλει το ρύζι για το πιλάφι και ο παπάς στραβοκοίταξε. «Πιλάφι με γαρίδες», είπα εγώ, «όχι με αρνάκι». Άλλωστε οι νεαρές και οι νεαροί ήταν βίγκαν και βετζετέριαν, δηλαδή δεν έτρωγαν κρέας. Μας ταίριαξαν με τη σαρακοστή.  Και έτσι φάγαμε όλοι μαζί ρεβίθια, τσιγαριαστά χόρτα, μπριάμ, χανιώτικο μπουρέκι, και χταποδάκι με μακαρονάκια που έλεγε η γιαγιά μου, πολλά άλλα χανιώτικα εδέσματα, πατάτες τηγανιτές, δε πολλές. Όλοι χορτάσαμε δικοί και ξένοι. Είχαν φέρει τρεις τούρτες γενεθλίων και τραγούδησαν το τραγουδάκι των γενεθλίων στα ιταλικά, τα αγγλικά και τα ελληνικά. Μου έδωσαν να φάω γλυκό, να πιω κρασί, να φάω φαϊ, εμένα που δεν μπορούσα μόνη μου. Ύστερα πήραν τις καρέκλες τους, κάθισαν μπροστά στη θάλασσα και περίμεναν την ανατολή.

Το σπιτάκι του παππού, ποιανού παππού δεν ξέρουμε, είχε φιλοξενήσει και μοιραστεί την αγάπη, αυτό ήθελα πάντα για το παιδί μου και όλους τους ανθρώπους.

Υστερόγραφο: εννοείται ότι σαν ΑΜΕΑ δεν μπορούσα να κάνω καμία από τις παραπάνω εργασίες χωρίς τη βοήθεια του συζύγου μου, ο οποίος συνέβαλε για να γίνουν όλα αυτά τα όμορφα. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ και έτσι μόνο έρχεται η ανατολή.

Δέσποινα Μουζούρακη

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Δέσποινα Μουζουράκη ζει στα Χανιά. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στον τοπικό τύπο. Διηγήματα και ποιήματα της έχουν βραβευτεί σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ενώ με το κείμενό της «Σκλήρυνση κατά πλάκας σε πρώτο πρόσωπο» που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Eyelands ήταν ανάμεσα στα επτά υποψήφια για το καλύτερο Άρθρο του 2011 στην πρώτη διοργάνωση για τα ελληνικά βραβεία στο διαδίκτυο (e-awards). Εδώ και αρκετά χρόνια δραστηριοποιείται στην Ομάδα Αυτοβοήθειας για την Σκλήρυνση κατά Πλάκας Νομού Χανίων. Έχει εργαστεί για μικρά χρονικά διαστήματα ως ζωγράφος, υπάλληλος γραφείου, βοηθός χημικού, εργάτρια σε βιοτεχνία κ.α. Το πρώτο της βιβλίο «Γιορτές και Σκόλες» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ταξιδευτής το 2008.Το δεύτερο ήταν «Τον καιρό της Νοτιάς» και κυκλοφόρησε το 2014 από τις Παράξενες Μέρες.

*ο πίνακας είναι της Δέσποινας Μουζουράκη