Τα Eyelands Book Awards ο μοναδικός διεθνής διαγωνισμός βιβλίων με έδρα την Ελλάδα κερδίζει κάθε χρόνο σε αναγνώριση και σεβασμό στο χώρο των λογοτεχνικών διαγωνισμών. Εδώ όπως κάθε χρόνο δημοσιεύουμε μεταφρασμένα στα ελληνικά αποσπάσματα -που διάλεξαν οι ίδιοι οι βραβευμένοι συγγραφείς από τον διαγωνισμό του 2025. Τα κείμενα έχουν ήδη δημοσιευθεί στα αγγλικά στην ιστοσελίδα του διαγωνισμού (www.eyelandsawards.com)

Κάθε Σάββατο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο θα σας κρατάμε συντροφιά με ένα καινούργιο κείμενο από τα βραβευμένα! Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσετε τη γραφή αυτών των εξαιρετικών συγγραφέων! Σημειώνουμε ακόμη ότι κάθε χρόνο κυκλοφορεί από τις παράξενες μέρες ένα τουλάχιστον βιβλίο στα ελληνικά από το διαγωνισμό -είναι το μεγάλο βραβείο για την κατηγορία των unpublished. Πέρυσι ήταν οι «Παγόδες του Ήλιου» του Καναδού Γκρέιαμ Άρνολντ και φέτος είναι η «Αποικία Γκάντι» του Ινδού συγγραφέα Βίκραμ Καπούρ που θα είναι έτοιμη τον Οκτώβριο!

LGBTQ

 Swimming in words

 Luke Icarus Simon/Australia

ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ

Το καθεστώς που καταγράφω

Στην Πλατεία Συντάγματος

Νωρίς ένα δροσερό βράδυ

Αθήνα στα τέλη του χειμώνα

Ο γιατρός δίπλα μου

Λοιπόν, αυτό μπορεί και να είναι υπερβολικό

Οι άνθρωποι της πόλης διασταυρώνονται

Η κίνηση – η Απόλυτη φασαρία

Από την εποχή που Καρέζη και Βουγιουκλάκη ήταν σταρ*

Κάναμε μερικά ψώνια για τα γενέθλιά του

Σε ένα λαμπερό κατάστημα στο Μαρούσι

Η πωλήτρια καθώς έπαιρνε τη Visa μου

Ψιθύρισε βραχνά σε άψογα αγγλικά

Έχει το τέλειο σώμα!

Ο σύντροφός μου που είχε πάρει το Proficiency του Cambridge

Από τα δεκατέσσερα κιόλας,  δεν κατάλαβε τίποτα

Φυλακισμένος όπως ήταν στον ηδονισμό του

Κοιτάζοντας στον καθρέφτη Αδιάσειστη επιείκεια

Κάνω καντάδα με τριαντάφυλλα σε δεκατρία χρώματα της επιλογής μου

Τα λεωφορεία αγκομαχούν ανηφορίζοντας

Μας κακοποιούν και τους δύο

Δημιουργώντας σκιές στο σκοτάδι μας

Πολύ τολμηρά αγοράζω πέντε σε χρώμα κρεμ

Ο ιδιοκτήτης είχε ταξιδέψει πολύ με πλοία

Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για εμάς

Ο γιατρός ήταν σιωπηλός Το στόμα του ήταν σφιγμένο

Με τα δόντια να προεξέχουν Με κοίταζε άγρια

Σαν να ήμουν κουκούτσι  Το δάγκωσε βιαστικά

Θυμός Οργή Ταπείνωση

Μια επιβεβαίωση της τάσης μου για εγκλήματα

Απαιτώ Δαίμονες που διώκω

Προκαταλήψεις που κατασπαράζω

Ήξερε τι ήμασταν

Αυτός: καταπιεστικός Εγώ: βυθισμένος

Σταματήσαμε σε ένα παγκάκι του πάρκου

Στην Ηρώδου Αττικού ήξερα ότι δεν ήθελε να με φιλήσει

Αγαπούσαμε αυτόν τον δρόμο Ή μήπως απλώς σκέφτηκα

Τι θα πω στη μητέρα μου

Όταν θα έρθει να με δει

Ποιος να πω ότι μου τα έδωσε;

Δεν είναι κόκκινα

Δεν είναι Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Γιατί να πρέπει να δίνεις εξηγήσεις ούτως ή άλλως;

Απλώς δεν καταλαβαίνεις την Ελλάδα

Εγώ δεν καταλαβαίνω;

Προφανώς όχι

Η ερήμωση ξετυλίγεται Ήμουν τόσο κοντά στην τελειότητα

Δάκρυα Απογοήτευση Η φινέτσα του Trussardi

Hermes Armani Ένα ξεπερασμένο αστείο τώρα

Τριαντάφυλλα για όνομα του Θεού Σαμπάνια σαν κρέμα

Η κουβέντα για το τέλος

Μια εγκάρδια υπόσχεση που δόθηκε από

Ένα ελληνικό φιλί Η άκρη του σταυρού του

Μια υπόσχεση δίπλα στα φωνητικά της Milva

Διαρκεί μόλις τριάντα τρεις μέρες.

ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Είμαστε ξανά μαζί

Μας χωρίζουν δύο και μισή ίντσες

Μας χωρίζουν σε ύψος ο ένας από τον άλλον

Στο κρεβάτι η απόσταση είναι ακριβώς αυτή

Εκεί κάτω η ίδια διαφορά

Δυνατό περπάτημα στην παραλία στον κόλπο του Απόλλωνα

Μια χειμωνιάτικη ομίχλη Είναι αυτός ο παράδεισος; Είναι δυόμισι μέτρα μπροστά

Τα άκρα του επιμηκύνονται, νευρώδη

Παραμένω μελαχρινός, κοντός

Θέλω να μιλήσω

Φωνάζω κόντρα στη δίνη των κυμάτων

Έι, αυτό είναι! Αυτό είναι ό,τι καλύτερο γίνεται, φίλε!

Δεν υπάρχει καλύτερο από αυτό.

Έχω μάθει όμως να το βουλώνω

Η ανησυχία μέσα μου μοιάζει με έκπληκτη έκσταση

Καθώς περπατάω σταθερά προς τα κει προς την πλάτη του

Θυμάμαι το χέρι του γύρω μου τρεις το πρωί

Οι δυόμισι ίντσες που μας χωρίζουν

Καθώς οδηγούμε γύρω από την μαγευτική ακτή με ένα κομψό καμπριολέ

Καθώς ετοιμάζουμε δείπνο, δυο ναρκισιστές ο ένας δίπλα στον άλλον

Δυόμισι ίντσες οι ανάσες μας χαϊδεύονται καθώς ρωτάει

Σκέφτεσαι ποτέ γοργόνες; Κάποιον πέρα ​​από τον ορίζοντα;

Αυτές οι ίντσες μεταμορφώνονται σε ένα αδιαπέραστο στενό

Το τραγούδι μας θα παραμένει πάντα το ίδιο

Μέχρι η ζωή να σηκώσει το τελευταίο δυσάρεστο φύλλο

Ο γελαστός κλόουν σε χρώμα σαδιστικό

Τότε έξι πόδια θα αντικαταστήσουν αυτά τα εκατοστά

Μετρημένα ξανά και ξανά

Μεταξύ μας.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Συγχώρεσέ με πατέρα για αυτό που δεν έγινα

Ως ενήλικας γιος αυτός που είχες ελπίσει

Ήταν κάτι σαν προειδοποιητική υπόδειξη ότι μας άφησες όλους

Ακριβώς όταν έγινα δύο;

Μήπως μασούσες λίγο προφητικό φύλλο δάφνης

Βλέποντας δεκαετίες μπροστά στο ζοφερό μέλλον

Πιστός στην εθνική σου κληρονομιά

Αρνούμαστε την αδυναμία όπως οι Σπαρτιάτες;

Θυμάμαι ένα κυνηγετικό ταξίδι όπου μου έβαλες τις φωνές

Με ταπείνωνες με το τελευταίο κρώξιμο της ψόφιας πάπιας

Το αίμα μου κυλούσε ακόμα ζεστό

Ενώ καθόμασταν σε ένα νοικιασμένο, κουρελιάρικο σωρό από σκουπίδια

Όλοι οι συμμαθητές μου ήξεραν ότι δεν ζούσες μαζί μας

Δεν είχες δικό σου αυτοκίνητο

Με πείραζες ότι δεν ήσουν ο πραγματικός μου πατέρας

Τα γαλάζια μάτια σου σε έναν άλλο οικογενειακό πλανήτη

Συγχώρεσέ με

Που δεν έγινες πατέρας των χαμογελαστών εγγονιών

Όλη σου ή έννοια ήταν

Να είσαι μέρος της γενιάς των εργατών

Να μη γίνεις τζογαδόρος

Να κρατάς το κληρονομημένο σπέρμα μου για τον εαυτό σου

(Λοιπόν, αυτό είναι ψέμα – τους πληρώνω για να το παγώσουν).

Ο Θεός ξέρει για τι άλλο πρέπει να ζητήσω συγγνώμη;

Συγχώρεσέ με, αλλά θα ήταν πολύ χρήσιμο

Σε αυτή την πομπή των συναισθημάτων που μόλις ξεθάφτηκαν

Αν αποκάλυπτες τις μπερδεμένες τραγωδίες

Μέσα στις ταξιδιάρικες διαδρομές του μυαλού σου

Τις δικές σου ανεπάρκειες, τις ατέλειές σου

Ο μεγαλύτερος αδερφός μου διαβάζει τη » Ναρκισσιστική Οικογένεια**»

Και αυτός πληγώθηκε αμετάκλητα από την απουσία σου

«Τι είναι αυτή η λέξη στοργή;» ρώτησες σύμφωνα με το θρύλο  περασμένο Πάσχα

Συγχώρεση Πατέρα

Είναι κάτι που αναζητούσε ένας Ορθόδοξος μοναχός

Σαν από καιρό εθισμένος με συνταγογραφούμενα στεροειδή

Το μοναστήρι είχε εξαντλήσει τις ικανότητές του στα προκαταρκτικά παιχνίδια

Το μόνο που μπορούσε να κάνει μετά ήταν να μουρμουρίζει

Μια προσευχή μηχανικά

Στο όνομα του Πατρός…

Δεν ήσουν ποτέ εκεί για να με προστατεύσεις

Ποτέ δεν μου έμαθες πώς να παίζω ποδόσφαιρο

Να σκοράρω ένα γκολ  Να υπερασπιστώ την Εστία μου

Δείξε μου πώς Να είσαι αυτός ο μάτσο άντρας με το τετράγωνο σαγόνι

Η ωραία μου εμφάνιση προκαλούσε μόνο παρενόχληση από μεγαλύτερους άντρες

Η σχέση μου μαζί σου Μια συνεχής οχύρωση

Δεν υπήρχε λιγότερο πνευματική συνάντηση

Στο παραφουσκωμένο ημερολόγιο των αποτυχημένων κατακτήσεων

Όλα απλά συνοψίζονταν στο: Η χαμένη σου τιμή.

*(σημ.συγ.) δημοφιλείς Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου και θεάτρου από τη δεκαετία του 1960-1980

**(σημ.μετ.) Αναφορά στο βιβλίο The Narcissistic Family: Diagnosis and Treatment των Στεφανί Ντόναλντσον-Πρέσμαν, Ρομπέρ Μ. Πρέσμαν

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Luke Icarus Simon γεννήθηκε στη Λευκωσία και μετανάστευσε στην Αυστραλία όταν ήταν  έφηβος. Είναι πτυχιούχος στη Λογοτεχνία και την Υποκριτική με άριστα από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο του Γουόλονγκονγκ. Για 30 χρόνια εργάστηκε ως ηθοποιός, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ως διευθυντής και διευθύνων σύμβουλος στον στην τριτοβάθμια και επαγγελματική εκπαίδευση. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του θεατρικά έργα είναι το Fish Wednesday (Θέατρο Belvoir St, Σίδνεϊ, Critics’ Choice – Sydney Morning Herald) και το A Little House On An Island In The Aegean (Θέατρο La Mama, Μελβούρνη, -«Ο Σάιμον είναι ένας θαρραλέος και σαγηνευτικός περφόρμερ» σύμφωνα με το  Stage Whispers). Δημιούργησε, πρωταγωνίστησε, παρήγαγε και σκηνοθέτησε την ταινία My Stamp Collection που μεταδόθηκε στο ABC-TV. Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, τα διηγήματά του, τα ποιήματα, οι κριτικές και τα δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί εκτενώς σε λογοτεχνικά περιοδικά, περιοδικά και ανθολογίες στην Αυστραλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ελλάδα και τον Καναδά. Είναι συγγραφέας τεσσάρων ποιητικών συλλογών, με πιο πρόσφατη τη συλλογή διηγημάτων «Swimming In Words» και ένα μυθιστόρημα με τίτλο «The Art In My Palm» (έφτασε μέχρι τον προημιτελικό στο βραβείο Publishers Weekly 2025 BookLife Prize). Ο Simon έχει επιβιώσει από καρκίνο σταδίου 4.